thumb|Święto 7 btlgr w Poznaniu 19 czerwca 1937 – uroczysta msza św. thumb thumb|Wojska Łączności w 1939 przed wybuchem II wś 7 batalion telegraficzny (7 btlgr) – oddział łączności Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
1 czerwca 1919 głównodowodzący Siłami Zbrojnymi w byłym zaborze pruskim, generał piechoty Józef Dowbor-Muśnicki zatwierdził rozkaz „formacja i zadanie baonu telegraficznego”Rozkaz dzienny Nr 148 Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim z 1 czerwca 1919 r. i Rozkaz dzienny Nr 154 Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim z 6 marca 1919 r.. Zadaniem baonu było zapewnienie łączności sztabowi korpusu lub „wyższemu sztabowi” oraz dywizji strzelców, a także przygotowanie i przeszkolenie kadr dla nowych formacji łączności.
Zgodnie z etatem w skład baonu wchodziła kompania sztabowa (nr 1) i trzy kompanie polowe (nr 2-4). Kompania sztabowa przeznaczona była wyłącznie do obsługi sztabu korpusu lub wyższego sztabu. Kompanie polowe nr 2 i 3 miały obsługiwać dywizje strzelców i w tym celu mogły być „detaszowane” do miejsc postoju sztabów dywizji. Kompania polowa nr 4 była pododdziałem szkolnym i rezerwowym.
15 maja 1931 Minister Spraw Wojskowych zatwierdził dzień 27 lipca, jako datę święta batalionowegoDziennik Rozkazów Ministra Spraw Wojskowych z 15 maja 1931 r., Nr 13, poz. 154..
Batalion stacjonował w Poznaniu.
Wielkopolscy telegrafiści Dowódcy batalionu mjr / ppłk łącz. Alfred Wallner (VI 1926 – 1 IV 1934 → dyspozycja Ministra Poczt i Telegrafu) mjr łącz. Romuald Najsarek (1934 – X 1935 → dyrektor nauk CWŁ) mjr / ppłk dypl. łącz. Stanisław Jamka (X 1935 – VII 1939 → dowódca łączności Armii „Modlin”) mjr Roman Banaszak (p.o. VII – VIII 1939) mjr Kazimierz Korasiewicz (ostatni dowódca)
Zastępcy dowódcy batalionu mjr łącz. Romuald Najsarek (X 1932 – 1934 → dowódca baonu) mjr łącz. Roman Łączyński (od XII 1934) mjr łącz. Roman Banaszak
Oficerowie mjr łącz. Jan Kaczmarek kpt. łącz. Kazimierz Jasnoch por. łącz. Mieczysław Potocki por. łącz. rez. Kazimierz Starkowski
Podoficerowie st. sierż. Michał Garczyk
Organizacja i obsada personalna w 1939 Pokojowa obsada personalna batalionu w marcu 1939 roku: dowódca batalionu – ppłk dypl. Stanisław Jamka I zastępca dowódcy – mjr Roman Banaszak I zastępca dowódcy [dubler] – mjr kontr. Arystarch Laszenko adiutant – por. Władysław Baranowski lekarz – kpt. lek. Roman Sarnecki II zastępca dowódcy [kwatermistrz] – mjr Kazimierz Lewandowski oficer mobilizacyjny – kpt. adm. (łącz.) Jan IV Piotrowski zastępca oficera mobilizacyjnego – por. Stefan Miechowicz oficer administracyjno-materiałowy – kpt. adm. (łącz.) Stefan Meyer oficer gospodarczy – kpt. int. Zygmunt Wilczyński oficer żywnościowy – chor. Józef Janke dowódca kompanii obsługi – kpt. adm. (piech.) Piotr Piątkowski dowódca 1 kompanii – kpt. Włodzimierz Michał Brągiel dowódca plutonu – ppor. Władysław Zapaśnik dowódca plutonu – ppor. Edmund Heliodor Wenzel dowódca 2 kompanii – por. Stefan Jodłowski dowódca plutonu – ppor. Tadeusz Wacław Szewczyk dowódca plutonu – ppor. Stanisław Antoni Senisson dowódca 3 kompanii – por. Józef Gil dowódca plutonu – ppor. Stefan Lipiński dowódca plutonu – ppor. Czesław Wiktor Ciupak dowódca 4 kompanii – por. Józef Żabówka dowódca plutonu – por. Tadeusz Cichocki dowódca plutonu – ppor. Paweł Franciszek Józef Wilhelm Zimny dowódca 5 kompanii – por. Ryszard Rejnert dowódca plutonu – ppor. Feliks Walczyński dowódca parku – kpt. Marian Lekszycki
Symbole batalionu
Sztandar
23 maja 1937 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki zatwierdził wzór sztandaru 7 btlgrDziennik Rozkazów Ministra Spraw Wojskowych z 19 czerwca 1937 r., Nr 7, poz. 89.. 18 czerwca 1937 roku, w czasie uroczystości w Warszawie, marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz wręczył dowódcy baonu sztandar ufundowany przez społeczeństwo Poznania. Ceremonię wręczenia sztandaru poprzedziła msza celebrowana przez biskupa polowego Józefa Gawlinę. Następnego dnia o 9.00 na dworcu głównym w Poznaniu odbyła się uroczystość powitania sztandaru, a następnie msza święta odprawiona w koszarach na Cytadeli. Po mszy żołnierzom służby czynnej i rezerwy oraz członkom komitetu, który ufundował sztandar, zostały wręczone odznaki pamiątkowe. Uroczystość zakończyła defilada. O godz. 13.00 odbył się obiad żołnierski, a wieczorem tego dnia apel poległych.
Na lewej stronie płatu sztandarowego są umieszczone: w prawym górnym rogu na tarczy wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej, w lewym górnym rogu na tarczy znak wojsk łączności, w prawym dolnym rogu na tarczy herb Poznania, w lewym dolnym rogu na tarczy odznaka pamiątkowa 7 baonu telegraficznego, na dolnym ramieniu krzyża kawalerskiego napis: „Poznań 15 I 1919”Dziennik Rozkazów MSWojsk. nr 7 z 19 czerwca 1937 roku..
Wrześniowe losy sztandaru opisane są w dwóch notatkach.
Relacja z Banknock: cyt.: „6 Batalion Telegraficzny, 7 Batalion Telegraficzny. – Sztandary przewiezione zostały we wrześniu 1939 na Węgry przez mjra Eugeniusza Łysaka, po czym drogą dyplomatyczną odesłane do Francji”.
Notatka ppor. J. Dobrowolskiego, ppor. Jana Kapsa i mjr. E. Łysaka sporządzona w obozie w Csiz-Furdo 13 października 1939: cyt.: „Stwierdzamy, że w dniu 13.X.1939 r. zostały przekazane przez mjr. Eugeniusza Łysaka panu gen. bryg. Dembińskiemu, komendantowi obozu internowanych na Węgrzech 2 (dwa) sztandary wojskowe, tj. 6 Baonu Telegr. Jarosław i 7 Baonu Telegr. Poznań” Marsz. Śmigły-Rydz wręczył sztandary formacjom wojsk łączności, Dziennik Poznański Nr 139 z 19.06.1937 r. W dniu święta Poznańskiego Batalionu Telegraficznego, Dziennik Poznański Nr 140 z 20.06.1937 r.. Sztandar aktualnie eksponowany jest w Instytucie gen. Sikorskiego w Londynie.
Odznaka pamiątkowa
30 maja 1930 roku minister spraw wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 7 btlgrDziennik Rozkazów Ministra Spraw Wojskowych z 30 maja 1930 r., Nr 16, poz. 191.. Odznaka o wymiarach 42x42 mm ma kształt krzyża maltańskiego z wciętymi krawędziami zewnętrznymi ramion. Pośrodku krzyża odlany srebrny orzeł wz. 1927 w otoku z dwóch gałązek zielono emaliowanych liści wawrzynu. Na ramionach wypełnionych czarną emalią z niebieskim emaliowanym obrzeżem wpisano datę utworzenia oddziału „1919”, numer i inicjały „7 B T”. Dwuczęściowa – oficerska wykonana w srebrze, emaliowana.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Marek Zajączkowski, Wojska łączności garnizonu poznańskiego 1918–1939. Zarys historii, Węzeł Łączności 4 Korpusu Lotniczego, Poznań 1994.
Kategoria:Bataliony łączności II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Poznaniu