– japońska skoczkini narciarska. Brązowa medalistka olimpijska z 2018, siedmiokrotna medalistka mistrzostw świata (dwa srebrne medale i dwa brązowe w konkursach indywidualnych, złoty i dwa brązowe w konkursach drużyn mieszanych), pięciokrotna złota medalistka mistrzostw świata juniorów (trzy medale w konkursach indywidualnych i dwa w drużynowych), złota medalistka igrzysk olimpijskich młodzieży z 2012. Czterokrotna zwyciężczyni klasyfikacji generalnej Pucharu Świata (w sezonach 2012/2013, 2013/2014, 2015/2016 i 2016/2017), ośmiokrotna zwyciężczyni Letniego Grand Prix oraz dwukrotna zwyciężczyni Letniego Pucharu Kontynentalnego. Jej rekord życiowy w długości skoku wynosi 141 metrów i został ustanowiony na skoczni Ōkurayama w Sapporo.
Takanashi została trzykrotnie wpisana do Księgi Rekordów Guinessa za: największą liczbę indywidualnych miejsc na podium Pucharu Świata bez podziału na płeć, największą liczbę zwycięstw kobiety w Pucharze Świata oraz największą liczbę indywidualnych zwycięstw w Pucharze Świata bez podziału na płeć.
Kariera Pierwszym startem w międzynarodowych zawodach były japońskie konkursy Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2008/2009. Pierwszy konkurs, w którym uczestniczyła Takanashi, odbył się 3 marca 2009 roku w Zaō. W stawce trzydziestu zawodniczek Japonka zajęła dziewiętnastą pozycję tracąc do zwyciężczyni Anette Sagen 123,5 punktu. Po roku startów po raz pierwszy stanęła na podium Pucharu Kontynentalnego, zajmując trzecie miejsce w drugim konkursie w tej samej miejscowości, w której zadebiutowała na międzynarodowej arenie.
Po raz pierwszy na najwyższym stopniu podium stanęła 19 stycznia 2011 roku w konkursie w Ramsau, następnego dnia na tej samej skoczni zwyciężyła po raz drugi. Były to jedyne konkursy Pucharu Kontynentalnego, w których Japonka zwyciężyła. W Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2011 w Oslo zajęła szóste miejsce na skoczni HS106. Podczas treningu do tego konkursu oddała skok na odległość 105 metrów, pokonując ówczesną liderkę Pucharu Kontynentalnego Danielę Iraschko, która osiągnęła odległość 95,5 metra.
2011/2012 3 grudnia 2011 roku w pierwszym w historii konkursie Pucharu Świata kobiet w Lillehammer zajęła 5. miejsce, po skokach na 86,5 m i 87,5 m. 8 stycznia 2012 r. w Hinterzarten po raz pierwszy w konkursie PŚ stanęła na podium zajmując 2. miejsce, przy oddanych skokach na odległości 100,5 m oraz 99,5 m.
14 stycznia 2012 roku zdobyła złoty medal na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2012 po dwóch skokach na 76,5 m. 11 i 12 lutego 2012 roku w Ljubnie dwukrotnie stanęła na podium zajmując drugie miejsce. 23 lutego podczas konkursu skoków pań w ramach Mistrzostw Świata Juniorów 2012 oddała skoki na odległość 108,5 m i 107,5 m, dzięki czemu zdobyła złoty medal z przewagą 11,5 pkt nad drugą Sarą Hendrickson. Dwa dni później w konkursie drużynowym reprezentacja Japonii w składzie: Yūki Itō, Yurina Yamada, Kaori Iwabuchi, Sara Takanashi zwyciężyła w konkursie, pokonując drugie Niemki o 119,5 punktu.
3 marca 2012 roku w Zaō Takanashi została zwyciężczynią konkursu i jednocześnie tego samego dnia, w drugim konkursie, zajęła 2. miejsce. W kolejnym dniu w Zaō również zajęła 2. miejsce. W ostatnim konkursie zamykającym sezon 2011/2012 pucharu świata w skokach narciarskich ponownie zajęła drugie miejsce i ostatecznie uplasowała się na trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata za rok 2011/2012.
2012/2013 Sara Takanashi 14 sierpnia 2012 roku zainaugurowała pierwszy w historii konkurs wchodzący w skład Letniego Grand Prix kobiet, który odbył się w Courchevel. Był to konkurs drużyn mieszanych, gdzie wraz z Yūki Itō, Noriakim Kasai i Yūtą Watase stanęła na najwyższym stopniu podium. Następnego dnia wzięła udział w konkursie indywidualnym i zajęła ósmą lokatę. W kolejnym konkursie, dwa dni później w Hinterzarten, uplasowała się na drugim stopniu podium, przegrywając tylko z Danielą Iraschko. Ostatnie dwa konkursy w sezonie letnim, które odbyły się w Ałmaty, zadecydowały o jej końcowym triumfie w klasyfikacji generalnej Letniego Grand Prix 2012. Dwukrotnie wtedy konkurs zakończyła na pierwszej pozycji. alt=|mały|Takanashi (po lewej) na podium PŚ w Hinterzarten 23 listopada 2012 roku, podczas pierwszego w historii konkursu drużynowego – mieszanego inaugurującego sezon 2012/2013 Pucharu Świata w skokach narciarskich Sara Takanashi zajęła drugie miejsce wraz z Yūki Itō, Yutą Watase i Taku Takeuchim przegrywając z pierwszymi Norwegami (w składzie: Maren Lundby, Tom Hilde, Anders Bardal i Anette Sagen), natomiast wygrywając z trzecimi Włochami (w składzie: Elena Runggaldier, Andrea Morassi, Evelyn Insam i Sebastian Colloredo). 24 listopada 2012 roku, podczas pierwszego indywidualnego konkursu PŚ kobiet w sezonie 2012/2013, Takanashi stanęła na najwyższym podium, obok drugiej Sarah Hendrikson i trzeciej Anette Sagen. Dwa tygodnie później podczas próby przedolimpijskiej w Krasnej Polanie w pierwszym konkursie zajęła drugie miejsce, zaś w drugim znalazła się na najniższym stopniu podium. W ostatnim konkursie roku 2012 w Ramsau am Dachstein zwyciężyła. Podobnie sytuacja miała miejsce w pierwszym konkursie 2013 roku, kiedy to w Schonach pokonała Włoszkę Evelyn Insam oraz Austriaczki Iraschko i Seifriedsberger. W kolejnym konkursie była czwarta. W Hinterzarten w pierwszym konkursie nieznacznie przegrała z Hendrickson zajmując drugie miejsce. W drugim zwyciężyła, uzyskując w drugiej serii najdłuższy skok konkursu 105 metrów.
Podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2013 w Libercu w konkursie indywidualnym obroniła tytuł mistrzowski i zdobyła złoty medal. Stała się jednocześnie pierwszą zawodniczką w historii tej imprezy, która tego dokonała. W konkursie drużynowym po dyskwalifikacji Yūki Kobayashi w pierwszej serii, jako członkini składu Japonii uplasowała się na piątym miejscu.
Po zakończeniu mistrzostw Puchar Świata przeniósł się do ojczystego kraju Takanashi. W Sapporo Japonka jednak uzyskała najgorsze wyniki sezonu zajmując po raz pierwszy w miejsce poza pierwszą dziesiątką – 12. miejsce w pierwszym konkursie, w drugim będąc piątą zawodniczką w klasyfikacji. W kolejnych dwóch konkursach w Zaō zwyciężyła. Serię tę przedłużyła w Ljubnie, gdzie również dwukrotnie zwyciężyła. W ten sposób zapewniła sobie kryształową kulę przed mistrzostwami świata.
Podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme po raz pierwszy zawodniczki mogły zdobyć dwa medale. Jeden w konkursie indywidualnym, a drugi w konkursie drużynowym mieszanym. Japonka dwukrotnie stanęła na podium. Najpierw w konkursie indywidualnym przegrała jedynie z Hendrickson, by w konkursie drużynowym zdobyć razem z Yūki Itō, Daiki Itō oraz Taku Takeuchi złoty medal.
Po zakończeniu mistrzostw odbyły się jeszcze dwa konkursy Pucharu Świata, które miały miejsce w Norwegii. W obu konkursach Takanashi zajęła drugie miejsce ustępując mistrzyni świata we Włoszech – Hendrickson. Mimo tego Japonka z przewagą 250 punktów nad Amerykanką zdobyła kryształową kulę.
2013/2014 Sezon ten zaczęła 26 lipca 2013 roku pierwszym konkursem Letniego Grand Prix 2013 w Hinterzarten, gdzie zajęła drugie miejsce za Kanadyjką Alexandrą Pretorius. Dzień później w konkursie drużyn mieszanych stanęła wraz z reprezentacją Japonii na najwyższym stopniu podium. W kolejnym mikście w Courchevel zajęła drugie miejsce. Na terenie Rosji i Kazachstanu we wrześniu wygrała cztery konkursy z rzędu i tym samym po raz drugi z rzędu wygrała klasyfikację generalną całego cyklu. alt=|mały|Takanashi (w środku) na podium zawodów PŚ w Hinzenbach Puchar Świata zainaugurowała zwycięstwem w konkursie drużyn mieszanych w Lillehammer. Następnego dnia zwyciężyła w konkursie indywidualnym. W kolejnych konkursach, w Hinterzarten, oraz pierwszym w Czajkowskim ponownie stawała na najwyższym stopniu podium. W drugim konkursie w Rosji zajęła trzecie miejsce przegrywając z Cariną Vogt i Iriną Awwakumową. Styczeń 2014 roku zaczęła od czterech zwycięstw, które odniosła w Sapporo oraz w Zaō. Pod koniec stycznia podczas konkursów rozgrywanych w Planicy dwukrotnie przegrała z Austriaczką Danielą Iraschko-Stolz.
Dwa dni po ostatnim konkursie w Słowenii wzięła udział w juniorskich mistrzostwach świata w Predazzo. Po raz trzeci z rzędu zdobyła tytuł mistrza świata juniorów wygrywając o niespełna piętnaście punktów z reprezentującą Francję Coline Mattel oraz ze sklasyfikowaną na trzecim miejscu Norweżką Maren Lundby. Dwa dni później w konkursie drużynowym wraz z Yūki Itō, Haruką Iwasą oraz Yuriną Yamadą sięgnęła po złoty medal zwyciężając z drugą Słowenią i trzecią Francją.
W ostatnich konkursach Pucharu Świata przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 2014 w Soczi dwukrotnie zwyciężyła w austriackim Hinzenbach. Zwycięstwo odniesione w drugim konkursie było dziesiątym w sezonie. Swoje starty na zimowej olimpiadzie zaczęła od dwóch wygranych treningów. W konkursie indywidualnym zajęła czwarte miejsce, straciwszy do trzeciej Francuzki Coline Mattel dwie i dwie dziesiąte punktu.
Po zakończeniu igrzysk wróciła do startów w Pucharze Świata dwukrotnie zwyciężając w Râșnovie. Pierwsza wygrana Rumunii zapewniła jej drugą kryształową kulę. Wygrała również w konkursie na skoczni dużej w Oslo, w Falun oraz w finałowym konkursie cyklu w Planicy odnosząc przy tym ostatnie, piętnaste zwycięstwo w sezonie.
2014/2015 Kolejny sezon zaczęła 20 września 2014 roku startem podczas konkursów Letniego Grand Prix w kazachskich Ałmatach. Zwyciężyła w obu konkursach wygrywając przy tym cały letni cykl po raz trzeci z rzędu. Drugi konkurs w Kazachstanie był dla niej dziesiątym konkursem zakończonym na podium zawodów. alt=|mały|Takanashi w locie podczas zawodów PŚ w Hinzenbach Tydzień po finale Letniego Grand Prix pojawiła się na starcie Letniego Pucharu Kontynentalnego rozgrywanego w Trondheim, gdzie triumfowała dwukrotnie przed Sarą Hendrickson, oraz kolejno Maren Lundby i Coline Mattel. Odniosła przy tym triumf w klasyfikacji końcowej turnieju.
5 grudnia 2014 roku wystartowała w rozpoczynającym Puchar Świata konkursie w Lillehammer, w którym zajęła trzecie miejsce przegrywając ze Słowenką Špelą Rogelj oraz Austriaczką Danielą Iraschko-Stolz. Po konkursie powiedziała, że jest rozczarowana zajętym przez siebie miejscem. Na początku 2015 roku podczas konkursów w ojczystej Japonii dwukrotnie zwyciężyła w Sapporo. Pierwsze zwycięstwo było jednocześnie dwudziestym piątym w całej karierze oraz czterdziestym na podium w historii jej startów. W jednoseryjnym konkursie rozgrywanym w Zaō zajęła siódme miejsce. Kolejne starty, które miały miejsce w Oberstdorfie zakończyła kolejno na trzecim i piątym miejscu, co kosztowało ją utratę pozycji lidera w klasyfikacji generalnej cyklu. Na przełomie stycznia i lutego w Hinzenbach plasowała się w pierwszym konkursie na trzeciej pozycji, a w drugim na ósmej. W pierwszym konkursie rozgrywanym w rumuńskim Râșnovie zajęła drugie miejsce na podium przegrywając z Iraschko-Stolz, natomiast w drugim konkursie po raz trzeci w sezonie stanęła na jego najwyższym stopniu. Na niespełna tydzień przed mistrzostwami świata odniosła podwójne zwycięstwo w Ljubnie. Drugi konkurs wygrała ex aequo z Iraschko-Stolz.
Swój start na Mistrzostwach Świata w Falun zaczęła udziałem w konkursie indywidualnym, w którym zajęła czwarte miejsce. Do trzeciego miejsca na podium straciła pięć i pół punkta. Dwa dni później wystartowała w konkursie drużyn mieszanych wraz z Noriakim Kasai, Yūki Itō i Taku Takeuchim. Zajęli trzecie miejsce na podium zdobywając brązowy medal.
Niespełna dwa tygodnie po mistrzostwach świata rozegrany został finałowy konkurs Pucharu Świata w Oslo na skoczni dużej, w którym odniosła swoje trzydzieste w karierze zwycięstwo. W klasyfikacji końcowej cyklu sklasyfikowana została na drugim miejscu za Danielą Iraschko-Stolz.
2015/2016 alt=|mały|Takanashi podczas zawodów PŚ w Hinzenbach