mały|240px|Eparchia symferopolska i krymska na tle podziału administracyjnego UKP PM mały|200px|Skalny monaster św. Klemensa w Inkermanie Eparchia symferopolska i krymska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jej obecnym biskupem ordynariuszem jest metropolita symferopolski i krymski Tichon (Szewkunow), zaś funkcję katedry pełni sobór Świętych Piotra i Pawła w SymferopoluСимферопольская епархия.
Historia Eparchia została powołana 16 listopada 1859 r. pod nazwą taurydzkiej i symferopolskiej. Jej utworzenie było częścią zmiany polityki Imperium Rosyjskiego wobec Krymu. W I połowie XIX w. rosyjska administracja nie prowadziła szerzej zakrojonych działań na rzecz promowania prawosławia kosztem islamu, wyznawanego przez miejscową ludność tatarską. Zmieniło się to po wojnie krymskiej. Od 1862 r. władze carskie drogą specjalnych zachęt i subwencji doprowadziły do masowego napływu chrześcijańskich - prawosławnych, ormiańskich i protestanckich - osadników na Krym. Zajmowali oni dawne tatarskie wioski, w których meczety przekształcano w świątynie chrześcijańskie. Jeszcze wcześniej, bezpośrednio po zakończeniu działań wojennych, biskup chersoński i taurydzki Innocenty, z poparciem gubernatora noworosyjskiego i besarabskiego Aleksandra Stroganowa, otworzył na półwyspie nowe prawosławne klasztory i nadzorował proces tworzenia struktur nowej eparchiiO. Figes, Wojna krymska 1853-1855. Ostatnia krucjata, Napoleon V, Oświęcim 2018, s. 389, ISBN 9788378898238.; nie dożył jednak jej formalnego utworzenia (zm. w 1857).
W XX wieku nazwę eparchii zmieniono na symferopolską i taurydzką, następnie na symferopolską i krymską. Pierwotnie obejmowała cały obszar Krymu. W 2008 r. została z niej wydzielona eparchia dżankojska, a w 2012 r. – eparchia teodozyjska, co oznacza, iż w jurysdykcji eparchii symferopolskiej i krymskiej pozostały miasta Eupatoria, Symferopol i Sewastopol oraz rejon bakczysarajski, rejon biłohirski, rejon symferopolski, rejon kirowski, rejon sakski i rejon czornomorski.
Podczas kryzysu krymskiego duchowni eparchii jawnie agitowali za przyłączeniem półwyspu do Rosji.
W 2022 r. Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego ogłosił wyłączenie eparchii z jurysdykcji autonomicznego Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego i podporządkowanie jej bezpośrednio Cerkwi Rosyjskiej.
W skład eparchii wchodzi 9 dekanatów: ałusztyński bakczysarajski eupatorski jałtański kirowsko-biłohirski sakski sewastopolski symferopolski I symferopolski II.
Istnieją również następujące klasztory: monaster św. Jerzego w Bałakławie, męski monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Bakczysaraju, męski monaster św. Klemensa w Sewastopolu–Inkermanie, męski monaster św. Jerzego w Kerczu, żeński monaster św. Stefana Suroskiego w Sudaku, męski monaster Świętych Kosmy i Damiana w Ałuszcie, męski monaster św. Teodora Stratylatesa w Małym Sadowym, męskiЖ У Р Н А Л № 34 monaster św. Paraskiewy w Uczebnym, żeński monaster Trójcy Świętej w Symferopolu, żeński monaster św. Łazarza Muromskiego w Skałystem, męskiProtokoły posiedzenia Świętego Synodu z 25 września 2013.
Biskupi symferopolscy Elpidifor (Bieniediktow), 1860 Aleksy (Rżanicyn), 1860–1867 Guriasz (Karpow), 1867–1882 Hermogen (Dobronrawin), 1882–1885 Aleksy (Ławrow-Płatonow), 1885 Martynian (Muratowski), 1885–1897 Michał (Gribanowski), 1897–1898 Mikołaj (Ziorow), 1898–1905 Aleksy (Mołczanow), 1905–1910 Teofan (Bystrow), 1910–1912 Dymitr (Abaszydze), 1912–1919 Nikodem (Krotkow), 1921–1924 locum tenens Aleksander (Rajewski), 1924–1927 Aleksander (Trapicyn), 1927–1928 locum tenens Dionizy (Prozorowski), 1928–1930 Arseniusz (Smoleniec), 1930–1931 Porfiry (Gulewicz), 1931–1936 Joazaf (Żurmanow), 1944–1946 Łukasz (Wojno-Jasieniecki), 1946–1961 locum tenens Alipiusz (Chotowicki), 1961 Guriasz (Jegorow), 1961–1965 locum tenens Teodozjusz (Prociuk), 1965 Leoncjusz (Gudimow), 1965–1967 Antoni (Wakaryk), 1967–1973 Gleb (Sawin), 1990 Warłaam (Iljuszenko), 1990 Bazyli (Złatolinski), 1990–1992 Łazarz (Szweć), 1992-2023 Tichon (Szewkunow), od 2023
Przypisy
*