Wrona kubańska (Corvus nasicus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae). Występuje na Kubie, otaczających ją mniejszych wyspach, w tym Isla de la Juventud, oraz na wyspach Caicos wchodzących w skład brytyjskiej kolonii Turks i Caicos. Nie jest zagrożony.
Systematyka To jeden z czterech krukowatych zamieszkujących największe wyspy Karaibów. Jest blisko spokrewniona z wroną antylską (C. leucognaphalus) i jamajską (C. jamaicensis), z którymi dzieli podobne cechy. Czwarta wrona – wrona palmowa (C. palmarum), w porównaniu z poprzednimi jest późniejszym przybyszem, co odbiło się na tok ewolucji i większe pokrewieństwo z północnoamerykańskimi gatunkami takimi jak wrona rybożerna (C. ossifragus), która genetycznie jest jej prawdopodobnie bliższa. Nie wyróżnia się podgatunków.
Etymologia Corvus: „kruk”. nasicus: łac. nasica „wielkonosy, spiczastonosy”, od nasus „nos”.
Morfologia 250px|mały|Wrona kubańska na grafice z 1838 roku To przysadzisty, średniej wielkości ptak. Długość ciała 40–42 cm; masa ciała 330–510 g.
Ma długi i głęboki dziób z delikatnym zakrzywieniem w kierunku jego końcówki, co nadaje głowie z profilu wrażenie większej wielkości. Nosowe szczeciniaste pióra przewiane do przodu i w górę odsłaniają często nozdrza, które są ukryte u prawie wszystkich przedstawicieli rodzaju Corvus. Za brązowo-rudym okiem i u podstawy dolnej żuchwy dostrzec można niewielkie pole ciemnoszarej nagiej skóry. Czarne upierzenie ma niebieskawo-fioletowy połysk w dobrym świetle. Dziób, nogi i łapy są czarne.
Ekologia i zachowanie Środowisko Zasiedla obszary leśne i tereny wykarczowane na użytek rolnictwa. Często widuje się wronę kubańską w pobliżu farm i wsi, gdzie w miarę dobrze przystosowuje się do panujących tam warunków i względnie bliskiej obecności człowieka.
Pożywienie W diecie wrony kubańskiej znajdują się owoce i owady, choć widywano jak podkradała chętnie ludzki pokarm i wygrzebywała odpadki, gdy nadarzała się ku temu okazja. Duże, hałaśliwe stada żerują zarówno na drzewach, jak i na ziemi – zwłaszcza, gdy na powierzchni pola znajdują rozsypane lub pozostawione bez nadzoru nasiona zbóż i innych roślin.
Głos Odgłosy są dość niezwykłe i nie przypominają typowego dla tej rodziny krakania – usłyszeć można dziwne dźwięki bulgotania płynu i wysokie tony wydawane w różnych kombinacjach. Odzywają się też cienkim, piszczącym aaaaauh, które modulują rosnąco.
Rozród Gniazda wron kubańskich znajdują się na wysokich drzewach, choć jak dotąd nie ma wielu informacji o wyprowadzaniu na świat potomstwa przez ten gatunek. W zniesieniu 3–4 jaja.
Status zagrożenia IUCN uznaje wronę kubańską za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 2004 roku; wcześniej miała status LR/LC (Lower Risk/Least Concern). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako dość pospolity. BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako spadkowy ze względu na wylesianie.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Krukowate Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Fauna Kuby Kategoria:Fauna Turks i Caicos Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1826 roku Kategoria:Taksony opisane przez Coenraada Jacoba Temmincka