Papirus 39 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem – wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu pisany na papirusie, w formie kodeksu. Paleograficznie datowany jest na III wiek, zawiera niewielkie fragmenty Ewangelii Jana. Strony papirusu są numerowane. Jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego tekstu Nowego Testamentu.
Opis Zachowały się jedynie fragmenty kodeksu z tekstem Ewangelii Jana 8,14–22 (znaczna część karty uległa zniszczeniu). Oryginalny kodeks zawierał prawdopodobnie całą Ewangelię Jana, ponieważ na stronie recto fragmentu widnieje numer strony οδ (= 74). Oryginalne karty kodeksu miały rozmiar 26 na 16 cm (obecnie 25,6 na 8).
Tekst pisany jest 1 kolumną na stronę, 25 linijek na stronę, litery są wielkie, pionowe i pięknie kaligrafowane. Zdaniem Comforta rękopis sporządził profesjonalny skryba.
Nomina sacra (imiona święte) zapisywane są skrótami: ΠΗΡ (Ojciec), ΠΡΑ (Ojca), ΙΗΣ (Jezus).
Tekst Tekst grecki rękopisu reprezentuje proto-aleksandryjską tradycję tekstualną. Kurt Aland opisał go jako „tekst ścisły” i zaklasyfikował do kategorii I. Według Grenfella i Hunta tekst jest pokrewny dla Kodeksu Watykańskiego. Ellwood Schofield ocenił, że jest całkowicie zgodny z Kodeksem Watykańskim. Potwierdził to Philip Comfort. Po odkryciu okazało się, że jest mu bliski pod względem tekstualnym. Nie zawiera unikatowych, nie występujących w innych rękopisach wariantów tekstowych.
Historia Odkrywcy fragmentu datowali go na IV wiek. C.H. Roberts oraz T.C. Skeat twierdzili, iż powstał w pierwszej połowie III wieku. Aland datował go na III wiek i data ta jest podtrzymywana przez INTF. Comfort opowiedział się za pierwszą połową III wieku. Przyjmuje się, że rękopis powstał w EgipcieP. Oxy. 15 1780 LDAB..
Fragment odkryty został w Oksyrynchos przez Grenfella i Hunta, którzy opublikowali jego tekst w 1922 rokuGrenfell & A.S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri XV, 1922, s. 7–8.. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos znajduje się na pozycji 1780. Ernst von Dobschütz umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 39. W 1924 roku został przekazany do baptystycznego Crozer Theological Seminary (ze względu na finansowanie prac w Oksyrynchos). W 1980 Crozer Seminary zostało połączone z ekumenicznym Colgate Theological Seminary w Rochester. Do roku 2003 przechowywany był w Ambrose Swasey Library (Inv. 8864) w Rochester. 20 czerwca 2003 roku został sprzedany za 400 000 dolarów i jest to jak dotąd najwyższa cena, jaką zapłacono za chrześcijański tekst w publicznym przetarguWestern & Oriental Manuscripts Sotheby’s.. W 2004 roku był wystawiany w wielu amerykańskich muzeach. Obecnie przechowywany jest w Nowym Jorku (Artists Right Society, Inc., 536 Broadway, 5th Floor).
Rękopis badany był przez takich paleografów i krytyków tekstu, jak Ellwood M. SchofieldE.M. Schofield, The Papyrus Fragments of the Greek New Testament, Louisville: Southern Baptist Theological Seminary, 1936, s. 273–277., Guglielmo Cavallo, Philip Comfort i David Barett. Facsimile kodeksu publikowali Kenneth W. ClarkKenneth W. Clark, A Descriptive Catalogue of Greek New Testament Manuscripts in America. Chicago: The University of Chicago Press, 1937, s. 29. i Guglielmo CavalloG. Cavallo, Ricerche sulla maiuscola biblica (1967) Firenze, pl. 27..
Cytowany jest w krytycznych wydaniach Nowego Testamentu. W 27 wydaniu Nestle-Alanda (NA27) został zaliczony do rękopisów cytowanych w pierwszej kolejności, co oznacza, że każdy jego wariant odbiegający od tekstu rezultatywnego jest odnotowywany w aparacie krytycznym.
Zobacz też lista kodeksów papirusowych Nowego Testamentu
Przypisy
Bibliografia
Ellwood M. Schofield, The Papyrus Fragments of the Greek New Testament, Southern Baptist Theological Seminary, Louisville, 1936, s. 273–277.
Linki zewnętrzne
Robert B. Waltz. NT Manuscripts: Papyri, Papyri 39 Encyclopedia of Textual Criticism (2007)
Kategoria:Manuskrypty biblijne z III wieku 1780 Kategoria:Papirusy Nowego Testamentu Kategoria:Wczesne rękopisy greckiego NT