Alfred Reul (ur. 1 sierpnia 1909 w Łodzi, zm. 16 marca 1980 w Fuldzie) – polski kolarz torowy i szosowy, olimpijczyk z Amsterdamu (1928).
Życiorys Syn Alfreda i Olgi Ende. Absolwent niemieckiego gimnazjum w Łodzi (1929).
Karierę sportową rozpoczął w 1923 r., reprezentując początkowo Stowarzyszenie Sportowe Union Łódź, a od 1925 r. Łódzki Klub Sportowy (ŁKS). W latach 1925–1928 należał do grona najlepszych kolarzy okręgu łódzkiego zarówno w wyścigach szosowych, jak i na torze, zdobywając m.in. tytuł mistrza ŁKS w sprincie. 16 lipca 1928 r. na warszawskich Dynasach – w ramach przygotowań do igrzysk w Amsterdamie – wspólnie z Józefem Oksiutyczem, Józefem Lange i Franciszkiem Szymczykiem współustanowił rekord PolskiNiepobity przez polskich kolarzy torowych do 21 czerwca 1954 r. i nieoficjalny rekord świata (5:04,0) w wyścigu drużynowym na dochodzenie na dystansie 4000 m.
Miesiąc później na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie – wspólnie z Lange, Oksiutyczem i Janem Zybertem – w tej samej konkurencji odpadł w ćwierćfinale, zajmując w klasyfikacji 5. miejsce.
Wkrótce po zakończeniu igrzysk, po zdobyciu wewnątrzklubowego mistrzostwa ŁKS, zakończył wyczynowe uprawianie kolarstwa i w 1929 r. wyjechał na studia do Akwizgranu (niem. Aachen). Po ich ukończeniu wrócił do Łodzi, gdzie został współwłaścicielem fabryki. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 r. zamieszkał na terenie Niemiec.
Uwagi
Bibliografia
Kategoria:Polscy kolarze torowi Kategoria:Polscy olimpijczycy (Amsterdam 1928) Kategoria:Polscy kolarze na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Kolarze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1928 Kategoria:Kolarze ŁKS Łódź Kategoria:Polacy w Niemczech Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi