Basil van Rooyen (ur. 19 kwietnia 1939 w Johannesburgu, zm. 14 września 2023Basil van Rooyen) – południowoafrykański kierowca wyścigowy. Uczestniczył w dwóch Grand Prix Formuły 1 wystawiając prywatnego Coopera i McLarena, ale nie ukończył żadnego z nich. Obecnie zajmuje się wynalazkami.
Życiorys Początkowo van Rooyen był inżynierem i motocyklistą. W 1963 roku pokonał w wyścigu Lotusem Cortiną mistrza BSCC i ETCC, Johna Whitmore’a, ścigającego się identycznym samochodem. Następnie Fordami Mustangami i Alfami Romeo GTA brał udział w wyścigach samochodów turystycznych w RPA, w których często dominował.
W 1968 roku do van Rooyena zadzwonił John Love z ofertą udostępnienia Coopera T79 na Grand Prix RPA, ponieważ Love kupił Brabhama BT20. Inni kierowcy wprawdzie nie chcieli dopuścić van Rooyena do startu, ale Południowoafrykańczyk ostatecznie wziął udział w Grand Prix. W kwalifikacjach ścigający się z numerem 25 van Rooyen zajął dwudzieste miejsce. Na 23 okrążeniu w Cooperze van Rooyena uszkodzeniu uległa uszczelka pod głowicą i musiał wycofać się z wyścigu.
Mając wsparcie STP van Rooyen zakupił od Brabhama model BT24 i w 1968 roku zadebiutował w Południowoafrykańskich Mistrzostwach Formuły 1. Uzyskując w nich dobre wyniki, namówił Bruce’a McLarena do odsprzedania mu McLarena M7A, którego wystawił w Grand Prix RPA 1969. W kwalifikacjach uzyskał dziewiąty czas. Na skutek problemów z hamulcami na 13 okrążeniu van Rooyen tego wyścigu nie ukończył.
W tym samym czasie otrzymał od Kena Tyrrella propozycję jazdy w zespole Tyrrell. Jednakże podczas testów opon na torze Kyalami uszkodzeniu uległo jedno z kół i Południowoafrykańczyk miał wypadek: jego samochód wpadł w bariery i przeleciał ponad 90 metrów. Ostatecznie van Rooyen nigdy nie został kierowcą Tyrrella.
Po wypadku van Rooyen powrócił do wyścigów samochodami turystycznymi w RPA. Jednocześnie prowadził firmę Superperformance, oferującą akcesoria motoryzacyjne i usługi tuningowe. W 1973 roku sprzedał tę firmę i wycofał się z wyścigów. Następnie do 1985 roku prowadził firmę produkującą opakowania. Do wyścigów wrócił w 1975 roku, biorąc przez kilka lat udział w Formule Atlantic. W 1987 roku z żoną i dwoma synami wyemigrował do Australii. W 2005 roku przeszedł na emeryturę, po czym opatentował urządzenie do czyszczenia basenu "Twister", maszynę do masażu głowy "HeeBeeGeeBee" oraz rower z długimi korbami.
Wyniki w Formule 1
Rok Zespół Samochód Silnik 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Msc. Pkt. 1968 John Love Cooper T79 Climax R4 ZAFNU ESP MCO BEL NLD FRA GBR DEU ITA CND USA MEX – 0 1969 Team Lawson McLaren M7A Ford Cosworth DFV V8 ZAFNU ESP MCO NLD FRA GBR DEU ITA CND USA MEX – 0
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Południowoafrykańscy kierowcy Formuły 1 Kategoria:Kierowcy McLarena w Formule 1 Kategoria:Kierowcy Coopera w Formule 1 Kategoria:Południowoafrykańscy kierowcy Południowoafrykańskiej Formuły 1 Kategoria:Ludzie urodzeni w Johannesburgu Kategoria:Urodzeni w 1939 Kategoria:Zmarli w 2023