thumb|240px|Vinko Globokar, 2006 Vinko Globokar (ur. 7 lipca 1934 w Anderny, Francja) – słoweński kompozytor i puzonista.
Życiorys Jest synem górnika – imigranta ze Słowenii zamieszkałego w lotaryńskim zagłębiu górniczym. Jego ojciec uczestniczył w słoweńskim chórze wiejskim. Vinko uczył się gry na fortepianie u słoweńskiego nauczyciela. W szkole zapoznał się z językiem i kulturą Francji.
Od trzynastego do dwudziestego pierwszego roku życia mieszkał Globokar w stolicy Słowenii – Lublanie, grając w zespole jazzowym Bojana Adamicia. Od roku 1949 studiował w lublańskim konserwatorium grę na puzonie. W roku 1950 został członkiem radiowej orkiestry jazzowej.
W latach 1955–1959 kontynuował naukę gry na puzonie w Konserwatorium Paryskim u André Lafosse’a.
W latach 1960–1963 studiował prywatnie kompozycję i dyrygenturę u René Leibowitza. Za jego pośrednictwem zetknął się z Claude Lévi-Straussem, Jean-Paul Sartrem i innymi francuskimi intelektualistami.
Na zaproszenie Luciano Berio przeniósł się 1964 do Berlina, by kontynuować u niego studia. W latach 1965–1966 uczestniczył w Center for Creative and Performing Arts w Buffalo (USA). Następnie dzielił czas na komponowanie i działalność koncertową.
1968 zamieszkał w Kolonii i na tamtejszej Hochschule für Musik Köln uczył gry na puzonie.
Założył wraz z muzykami Michelem Portalem, Carlosem Roqué Alsina i Jean-Pierre Drouetem zespół improwizacyjny New Phonic Art. 1976 został powołany na wykładowcę w Institut de Recherche et Coordination Acoustique/Musique (IRCAM) w Paryżu. Od roku 1979 działał w Paryżu jako niezależny kompozytor i wirtuoz puzonu.
W latach 1983–1999 był profesorem kameralistyki w Scuola di musica di Fiesole (koło Florencji).
Globokar komponuje głównie utwory kameralne i chóralne. Zajmuje się teorią muzyki awangardowej. Występuje jako puzonista, stosując nowatorskie techniki gry.
Dzieła (wybór) Vendre le Vent na fortepian, perkusję, pięć instrumentów dętych drewnianych i cztery blaszane Ausstrahlungen dla solisty i dwudziestu muzyków Discours II na pięć puzonów Discours III na pięć obojów Discours IV na trzy klarnety Fluide na instrumenty dęte blaszane i perkusję Etude I na dziewiętnastu solistów Etude II na orkiestrę La ronde na instrumenty Drama na fortepian i perkusję Atemstudie na obój solo Vioe na chóry i trzy orkiestry Accord na sopran, puzon, wiolonczelę, flet, organy i perkusję Traumdeutung na cztery chóry, czelestę, harfę, wibrafon i gitarę Airs na osiem głosów, puzon, klarnet i dwóch asystentów Standpunkte na sopran, chór i orkiestrę z prezentacją multimedialną Caroussel na czterech śpiewaków i szesnaście instrumentów Miserere na głosy z orkiestrą Dialog über Luft na akordeon Toucher na perkusję solo Dialog über Erde na perkusję solo Notes na fortepian Les Emigrés na zespół z prezentacją multimedialną La Prison na osiem instrumentów Radiographie d'un roman, 39 „rozdziałów“ w pięciu językach z chórem, solistami i perkusją
Publikacje Einatmen, Ausatmen, 1994, Laboratorium (teksty do muzyki 1967–1997), 1998,
Bibliografia
Kategoria:Słoweńscy kompozytorzy Kategoria:Puzoniści Kategoria:Urodzeni w 1934