Spółgłoska zwarta ejektywna miękkopodniebienna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczanej symbolem: []
Artykulacja Opis W czasie artykulacji podstawowego wariantu []: modulowany jest prąd powietrza powstały w wyniku ruchu krtani do góry przy zwartych wiązadłach głosowych, czyli artykulacja tej spółgłoski wymaga inicjacji krtaniowej i egresji, tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, prąd powietrza uchodzi przez jamę ustną prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej powietrze uchodzi wzdłuż środkowej linii języka tylna część grzbietu wznosi się stromo ku podniebieniu miękkiemu, tworząc zwarcie. Dochodzi do całkowitego zablokowania przepływu powietrza przez jamę ustną i nosową. Ruch krtani do góry powoduje wzrost ciśnienia i w efekcie do przerwania utworzonej blokady i wybuchu (plozji) pozycja języka i ust może zależeć od kontekstu, w jakim występuje głoska. wiązadła głosowe są zwarte i nie drgają periodycznie, spółgłoska ta jest bezdźwięczna
Warianty Warianty obejmują typowe dla spółgłoski bardziej lub mniej miękkopodniebienne miejsce artykulacji.
Przykłady w języku czeczeńskim: к1удал / khudal [] – dzbanek w języku lakota: k'u [] – dać
Zobacz też Spółgłoska zwarta miękkopodniebienna bezdźwięczna [] Spółgłoska ejektywna Spółgłoska iniektywna
Linki zewnętrzne Spółgłoska miękkopodniebienna (ang. velar) w języku lakhota
zwarta ejektywna miękkopodniebienna