Al-Faludża () – nieistniejąca już arabska wieś, która była położona w Dystrykcie Gazy w Mandacie Palestyny. Wyludniona i zniszczona podczas I wojny izraelsko-arabskiej (an-Nakba) po ataku Sił Obronnych Izraela 1 marca 1949.
Położenie Al-Faludża leżała na pograniczu wzgórz Szefeli z nadmorską równiną, na północny wschód od miasta Gaza. Według danych z 1945 do wsi należały ziemie o powierzchni 38 038 ha. We wsi mieszkało wówczas 4670 osób.
Własność gruntów Powierzchnia gruntów [ha] Arabowie 37 252 Żydzi 0 Publiczne 786 Razem 38 038
Rodzaj użytkowanych gruntów Arabowie [ha] Żydzi [ha] Uprawy nawadniane 87 0 Uprawy zbóż 36 590 0 Nieużytki 844 0 Zabudowane 517 0
Historia thumb|left|Pomnik ofiar bitwy o konwój w al-Faludża thumb|Arabowie i izraelscy żołnierze po zajęciu Al-Faludży, 28 lutego 1949 Pierwotnie w miejscu tym znajdowała się osada o nazwie Zurajk al-Chandak. Jej nazwę jednak zmieniono na cześć przywódcy sufizmu, Szahaby ad-Din al-Faludży, który w XIV wieku przyjechał tutaj z Iraku.
W 1596 Al-Faludża była średniej wielkości wsią, której mieszkańcy utrzymywali się z upraw pszenicy, jęczmienia, sezamu, owoców, winnic, miodu, oraz hodowli kóz i bawołów wodnych.
W okresie panowania Brytyjczyków Al-Faludża bardzo szybko rozwijała się. W 1919 utworzono szkołę podstawową dla chłopców, w której w 1947 uczyło się 520 uczniów. W 1940 utworzono szkołę dla dziewcząt, w której w 1943 uczyło się 83 uczennic. We wsi znajdował się jeden meczet. Od 1922 wieś posiadał własny Arabski Komitet Narodowy, który zajmował się sprawami społecznymi i ekonomicznymi lojalnej społeczności arabskiej. Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 określiła, że wieś Al-Faludża będzie znajdować się w arabskim państwie w Palestynie.
Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny 14 marca 1948 mieszkańcy Al-Faludży zaatakowali żydowski konwój. W starciu zginęło 37 Arabów i 7 Żydów. Konwój był osłaniany przez członków żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana.
Na samym początku I wojny izraelsko-arabskiej 1 czerwca 1948 oddziały egipskie zajęły al-Faludżę. Egipska kolumna licząca około 4000 żołnierzy zatrzymała się tutaj, tworząc obóz w rejonie wsi al-Faludża i Irak al-Manszija. W październiku izraelskie wojska otoczyły Egipcjan, tworząc tutaj tzw. „kieszeń Al-Faludży”. Zawarte 24 lutego 1949 izraelsko-egipskie zawieszenie broni umożliwiło Egipcjanom wycofanie swoich wojsk z okrążenia. 26 lutego egipska kolumna swobodnie wycofała się w kierunku półwyspu Synaj. Razem z nimi uciekła większość arabskich cywili. 1 marca obie wsie arabskie zostały zajęte przez Izraelczyków. Doszło wówczas do naruszenia warunków zawieszenia broni, ponieważ izraelscy żołnierze zaczęli zmuszać arabską ludność cywilną do opuszczenia wiosek. Obserwator ONZ Ralph Bunche raportował, że zastraszanie cywilów obejmowało przypadki pobicia, kradzieże i usiłowania gwałtu. Z tego powodu wszyscy mieszkańcy do 22 kwietnia opuścili swoje wioski, a 27 kwietnia Izraelczycy przystąpili do wyburzania domów.
Miejsce obecnie Na gruntach należących do al-Faludża powstało w 1954 miasto Kirjat Gat.
Palestyński historyk Walid Chalidi tak opisał pozostałości Al-Faludży:
Przypisy
Kategoria:Wsie arabskie w Palestynie wyludnione w 1948 roku (I wojna izraelsko-arabska)