Korozja materiałów niemetalicznych (łac. corrosio - zżeranie) – procesy stopniowego niszczenia (korozji) takich materiałów, jak beton i żelbet, drewno (zgnilizna korozyjna drewna), skały, szkło, tworzywa sztuczne, w wyniku reakcji chemicznych, oddziaływań mikrobiologicznych lub fizycznych, np. rozpuszczanie (ługowanie), przemiany fazowe, oddziaływanie promieniowania, drgań, tarcia.

Korozja betonu

thumb|200px|Efekty korozji żelbetu Beton i żelbet są popularnymi materiałami konstrukcyjnymi, które cechuje ogniotrwałość, wytrzymałość na znaczne obciążenia statyczne i dynamiczne oraz swoboda w kształtowaniu elementów. Rodzaj chemicznej korozji betonu zależy od składu wody, migrującej przez porowatą strukturę Wyróżnia się korozję: ługującą, spowodowaną działaniem wód miękkich ogólno–kwasową, związaną z kwasowością kwasowo węglową, zależną od zawartości agresywnego dwutlenku węgla , siarczanową, zależną od zawartości jonów siarczanowych magnezową, zależną od zawartości jonów magnezowych Ochrona betonu przed korozją polega przede wszystkim na zmniejszaniu porowatości (przepuszczalności dla wody), np. przez właściwe zagęszczenie układanej mieszanki betonowej i dodatkowe zabiegi wypełniania porów na powierzchni. Stosowane są również zabezpieczenia powłokowe, zwiększające szczelność powierzchni. Odrębnym problemem jest ochrona prętów zbrojeniowych żelbetu przed korozją elektrochemiczną. W celu ochrony elementów żelbetowych przed korozją w zależności od agresywności środowiska wymagane jest stosowanie odpowiedniej grubości otulenia oraz ograniczenie dopuszczalnej szerokości rozwarcia rys.

Korozja szkła

thumb|200px|BC Place Stadium – dach z włókna szklanego i teflonu w Vancouver Szkło jest materiałem o odpornym na działanie większości czynników chemicznych, w tym mocnych kwasów, z wyjątkiem kwasu fluorowodorowego. Odporność na działanie ługów jest wielokrotnie mniejsza. Działanie czystej wody powoduje hydrolizę zawartych w szkle krzemianów z utworzeniem krzemionki w formie żelu (nalot). Zjawisko nie występuje w przypadku specjalnych gatunków szkła, takich jak szkło borowe (np. Pyrex, naczynia laboratoryjne).

Korozja tworzyw sztucznych

Tworzywa sztuczne są stosunkowo odporne na działanie kwasów, zasad i soli. Rozpuszczalność w rozpuszczalnikach organicznych jest na ogół zgodna z zasadą podobnej polarności (dobra rozpuszczalność związku polarnego w rozpuszczalniku polarnym i niepolarnego w niepolarnym). Zdecydowana większość polimerów nie rozpuszcza się w wodzie, a tylko w różnym stopniu pęcznieje, co utrudnia biodegradację tworzyw odpadowych. Polimerem o największej chemicznej odporności jest policzterofluoroetylen (teflon).

+ Chemiczna odporność niektórych tworzyw sztucznychRodzaj tworzywaMocnekwasyMocnealkaliaWęglowodoryaromatyczneAlkoholeKetonyBenzyna Poli(chlorek winylu) twardy++++0+ Poli(chlorek winylu) miękki00---- Polistyren++-+-0 Polietylen sztywny++0++0 Żywice epoksydowe++++00 Szkło akrylowe+0-+-- Octan celulozy--++00 Nitroceluloza00++-0 Teflon++++++

Korozja drewna thumb|200px|Uszkodzona tkanka drewna thumb|200px|Impregnowana deska sosnowa Strukturę drewna tworzy celuloza (do 60%) i lignina (ok. 30%) ligniny, składniki nierozpuszczalne w wodzie i w większości rozpuszczalników organicznych. Drewno, jako materiał stosowany w technice, charakteryzuje brak odporności na roztwory alkaliów i kwasy nieorganiczne (pęcznienie i hydroliza). Pod działaniem stężonego kwasu siarkowego może następować zwęglenie celulozy. Większość soli mineralnych impregnuje i konserwuje drewno.

Przyczyną niszczenia struktury drewna zwanego „murszem” (inaczej: zgnilizna drewna) jest porażenie przez grzyby. Równocześnie następują zmiany barwy. Wyróżnia się: zgniliznę korozyjną drewna (mursz twardy) – objawiającą się powstawaniem licznych zagłębień, bez pękania i kurczenia się materiału zgniliznę destrukcyjną drewna (mursz miękki) – zaawansowany rozkład struktury, wywołany przez grzyby niszczące celulozę W kontakcie ze zmurszałym drewnem ulegają korozji takie materiały budowlane, jak cement i cegła (działanie kwasów wydzielanych przez grzybnię).

Ochrona drewna przed korozją chemiczną polega na nasyceniu żywicami syntetycznymi, ulegającymi kondensacji lub polimeryzacji w tkankach drewna. Drewno zabezpieczone przez bakelizowanie (nasycanie żywicami fenolowo–formaldehydowymi) jest wykorzystywane do budowy zbiorników i rurociągów do cieczy agresywnych i przewodów wentylacyjnych.

Drewno zabezpiecza się przed murszeniem metodą impregnacji z użyciem, np.: związków organicznych, np. destylatów smołowych z węgli, fenoli, chlorobenzenów związków metaloorganicznych, np. naftenianów miedzi i cynku roztworów soli, np. NaCl, CuSO4, ZnSiF6, MgSiF6, K2Cr2O7.

Korozja magmowa Korozją magmową nazywa się zachodzące w zbiornikach magmowych nadtapianie już wydzielonych minerałów przez powtórnie rozgrzaną magmę (zobacz: skały magmowe)

Zobacz też Korozja Erozja Korozja metali

Przypisy

Kategoria:Korozja