Eparchia połtawska – jedna z eparchii Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego, z siedzibą w Połtawie. Jej obecnym ordynariuszem jest metropolita połtawski i myrhorodzki Filip (Osadczenko)ФИЛИП, Архієпископ Полтавський і Миргородський, zaś funkcję katedry pełni sobór św. Makarego w Połtawie. Drugą katedrą jest sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Myrhorodzie. mały|lewo|Eparchia połtawska na tle podziału administracyjnego UKP PM Eparchia powstała w 1803 pod nazwą połtawskiej i pierjasławskiej (ze stolicą w Połtawie od 1847ПОЛТАВСЬКА єпархія). Według danych z 1912 eparchia liczyła 1250 cerkwi (z czego 1124 parafialne), siedem monasterów (trzy męskie i cztery żeńskie) zamieszkiwanych przez 500 mnichów i mniszek, prowadziła seminarium duchowne w Połtawie oraz cztery niższe szkoły duchowne. W instytucjach eparchii pracę duszpasterską prowadziło 1313 kapłanów. Łączna liczba prawosławnych wiernych na terytorium administratury wynosiła 2 606 899 osób. Po rewolucji październikowej władze radzieckie zamknęły wszystkie monastery eparchii oraz większość prowadzonych przez nią parafii. Od 1937 działalność administratury praktycznie zamarła. Częściowe odrodzenie życia religijnego w regionie miało miejsce po zajęciu Połtawy przez wojska niemieckie po ataku III Rzeszy na ZSRR. W 1942 zarząd eparchii objął biskup Beniamin (Nowicki). W pierwszych latach powojennych władze radzieckie nie wracały do polityki walki z religią. W 1945 w eparchii działało 346 cerkwi obsługiwanych przez 376 kapłanów, w tym pięciu mnichów, jednak wskutek nowej fali prześladowań prawosławnych, przypadającej na lata 60. XX wieku, w 1970 liczba czynnych świątyń spadła do 52, zaś duchownych – do 65. Taki stan rzeczy utrzymywał się do końca lat 80. Według danych z 2009 w skład eparchii wchodziło 146 parafii obsługiwanych przez 166 kapłanów.
Nazwy eparchii połtawska i perejasławska (1803–1937) połtawska i łubieńska (1942–1943) połtawska i krzemieńczucka (1944–2007) połtawska i myrhorodska (od 2007)
W eparchii działają dwa monastery: męski Mgarski Monaster Przemienienia Pańskiego oraz żeński monaster Podwyższenia Krzyża Świętego w PołtawieПОЛТАВСЬКА єпархія.
Biskupi połtawscy Sylwester (Lebiedinski), 1803–1807 Teofan (Iwanow), 1807–1812 Anatol (Maksimowicz), 1812–1816 Metody (Piszniajewski), 1816–1824 Jerzy (Jaszczurżinski), 1824–1830 Nataniel (Pawłowski), 1830–1834 Gedeon (Wiszniewski), 1834–1849 Jeremiasz (Sołowjow), 1849–1850 Nataniel (Sawczenko), 1850–1860 Aleksander (Pawłowicz), 1860–1862 Jan (Pietin), 1863–1887 Hilarion (Juszenow), 1887–1904 Jan (Smirnow), 1904–1910 Nazariusz (Kiriłłow), 1910–1913 Teofan (Bystrow), 1913–1919 Damian (Woskriesienski), 1919–1920 Grzegorz (Lisowski), 1923–1927 Damian (Woskriesienski), 1927–1928 Sergiusz (Griszyn), 1928–1932 Mikołaj (Pirski), 1932–1935 Tichon (Rusinow), 1935–1937 Mitrofan (Rusinow), 1937–1938 Beniamin (Nowicki), 1942–1943 Mikołaj (Czufarowski), 1944 Stefan (Procenko), 1944–1945 Szymon (Iwanowski), 1945–1947 Palladiusz (Kaminski), 1947–1952 Serafin (Szarapow), 1952–1958 Alipiusz (Chotowicki), 1961–1964 Teodozjusz (Prociuk), 1964–1967 Teodozjusz (Dikun), 1967–1979 Damaskin (Bodry), 1979–1985 Sawa (Babyneć), 1985–1992 Teodozjusz (Dikun), 1992–2001 Filip (Osadczenko), od 2001
Przypisy
*