Aleksander Sarkisow ps. Szaruga, Andrzej, Czarnota, Podkomornik (ur. 17 października 1909 w Warszawie, zm. 14 sierpnia 1994, tamże) – pułkownik Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej, z zawodu inżynier i nauczyciel akademicki.
Życiorys Urodził się w rodzinie inteligenckiej. W młodości wstąpił do harcerstwa. W 1931 skończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie, a następnie ukończył także studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Warszawskiej, po czym został zatrudniony na tej uczelni jako wykładowca. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 2803. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
We wrześniu 1939 brał udział w wojnie obronnej. Jesienią tego roku związał się z konspiracją. Pracował początkowo jako nauczyciel na organizowanych kompletach tajnego nauczania. Uczestniczył w strukturach Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Na początku 1942 został mianowany został zastępcą komendanta obwodu Lublin ds. powiatu. Od maja 1942 do połowy 1943 był komendantem rejonu I AK. A latem 1943 mianowano go oficerem inspektoratu lubelskiego ds. zrzutów. W 1944 wstąpił w stopniu podpułkownika do Ludowego Wojska Polskiego i został dowódcą 32 pułku piechoty w Międzyrzecu Podlaskim.
W październiku 1944 został aresztowany w ramach represji wobec AK-owców, ale udało mu się uciec z więzienia. W grudniu 1945 aresztowano go ponownie, po czym został oskarżony o wrogie i dywersyjne działania w wojsku. W 1947 zwolniono go z więzienia. Podjął wówczas pracę w zawodzie inżyniera budowlanego w warszawskiej spółdzielczości. Był wielokrotnie represjonowany przez władze komunistyczne, po raz ostatni został aresztowany w 1987Jan Marszałek, Samoobrona Narodu Polskiego, Warszawa 1996, s. 264..
Do końca życia działał czynnie w środowiskach seniorów harcerskich. W 1993 został awansowany na pułkownika. Na początku lat 90. związał się z partią Przymierze Samoobrona. Był członkiem założonego przez Andrzeja Leppera Komitetu Samoobrony NaroduJan Marszałek, Samoobrona w walce z okupantem Polski, Warszawa, 1999, s. 5..
Zmarł w Warszawie w 1994 i pochowany został na Cmentarzu w Wilanowie. Pozostawił żonę Krystynę z Rokickich i syna Andrzeja.
Ordery i odznaczenia Został odznaczony był m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Armii Krajowej i Krzyżem Partyzanckim.
Przypisy
Bibliografia
Nota biograficzna na stronie 1lo.chelm.pl, za "Gazetą Wyborczą"
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Dowódcy oddziałów partyzanckich Armii Krajowej Kategoria:Harcerze Kategoria:Kombatanci mianowani oficerami III Rzeczypospolitej Kategoria:Komendanci Rejonów AK Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Oficerowie 32 Budziszyńskiego Pułku Piechoty Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Pułkownicy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu w Wilanowie Kategoria:Politycy Samoobrony Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1957–1989 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Zmarli w 1994