August Kraus

thumb|250px|grupa lwy thumb|right|250px|pomnik Bismarka w Berlinie thumb|right|250px|Zille pozuje artyście do Wedigo von Plotho thumb|250px|relief na nagrobku przyjaciela Heinricha Zille

August Kraus (ur. 9 lipca 1868 w Ruhrort, dzisiaj Duisburg, zm. 8 lutego 1934 w Berlinie) – niemiecki rzeźbiarz.

Życiorys Kraus był synem woźnicy. Dzieciństwo spędził w Ruhrort, zanim rodzina nie przeprowadziła się do Baden-Baden. Tam pobierał w 1882 naukę rzeźby w kamieniu u kamieniarza. W 1883 po przeprowadzce rodziny do Strasburga, kontynuował naukę u Johanna Riegera i równolegle uczył się do 1887 w państwowej szkole rzemiosła artystycznego. Od 1887 do 1891 studiował w berlińskiej Akademii Sztuki, gdzie był w ostatnim semestrze uczniem Ernsta Hertera, a następnie w atelier Reinholda Begasa, „z cienia którego nie wyszedł do 1900”Uta Lehnert: Der Kaiser und die..., S. 374..

Jednym z pierwszych dużych zamówień, które Kraus dostał, był projekt pomnika dla cesarskiej floty. Pomnik miał upamiętnić kanonierkę SMS Iltis, która zatonęła podczas tajfunu w pobliżu Szanghaju (półwysep Szantung). Spośród 85 członków załogi uratowano jedynie 14. Monument odsłonięto w obecności Henryka Pruskiego 21 listopada 1898. Zburzono go w czasie I wojny światowej Deutsches Historisches Museum..

Otrzymana w roku 1900 Nagroda Państwowa Pruskiej Akademii Sztuki dała artyście materialną i artystyczną niezależność. Pięcioletnie stypendium i pobyt w Rzymie przyczyniły się do rozwoju własnego stylu i przyłączenia się do nurtu neoklasycystycznego takich artystów jak Adolf von Hildebrand, Louis Tuaillon czy August Gaul, którzy torowali drogę nowoczesnej sztuceUta Lehnert: Der Kaiser und die..., S. 375.. W 1906 Kraus wrócił do Berlina.

W roku 1908 stworzył Kraus Manneken Pis, której to rzeźby mieszkańcy Duisburga nie chcieli zaakceptować „ze względów obyczajowych”. Dopiero w 1952, po wielu zmianach lokalizacji, znalazło się miejsce dla tej 90-centymetrowej rzeźby z brązu w Mercatorhalle. Według relacji córki artysty, nie jest to kopia oryginału z Brukseli, lecz rzeźba z natury, do której pozował syn rzeźbiarzaWebseite Duisburg, Progesundheit, Nr. 58 Juni 2003 PDF, Seite 9..

Odcinając się od swojej neobarokowej wczesnej twórczości i szkoły swojego mistrza Reinholda Begasa, zmierzał Kraus konsekwentnie ku secesji. W latach 1911–1913 był przewodniczącym tego ruchu (Secesja Berlinska)Die Darstellung der Edition Luisenstadt, nach der Kraus in der Nachfolge Max Liebermanns Präsident der Berliner Secession wurde, ist sehr wahrscheinlich falsch. Następnie razem z przyjacielem Heinrichem Zille, skierowali się ku Wolnej Wecesji (Freie Secession). Między 1914 i 1920 Kraus był dyrektorem Rauch-Museum, a związek rzeźbiarzy wybrał go swoim pierwszym przewodniczącym.

Po dojściu Hitlera do władzy, został w listopadzie 1933 radcą prezydialnym Ministerstwa Kultury RzeszyErnst Klee: Das Kulturlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. S. Fischer, Frankfurt am Main 2007, S. 334.. W tym samym roku został też przewodniczącym Wydziału Sztuk Pięknych „oczyszczonej” Akademii Nauk, której przewodniczącym był już od jakiegoś czasu. Piastując te funkcje 3 listopada 1933 podpisał deklarację lojalności wobec Adolfa Hitlera.

August Kraus zmarł w lutym 1934 i został pochowany na cmentarzu Friedhof-Heerstrasse w okręgu Charlottenburg-Wilmersdorf w Berlinie. Za zasługi otrzymał nagrobek honorowy.

Dzieła W 1895 i 1897 współpraca przy zniszczonym pomniku Kaiser-Wilhelm-Nationaldenkmal, m.in. grupa saksońska, koń i dwie grupy orłów – razem z August Augustem Gaulem Dwie grupy lwów również z Augustem Gaulem od 1963 w Tierpark Friedrichsfelde 1898 – pomnik SMS Iltis dla Szanghaju 1898 – statuetka Heinricha Zille Prace w berlińskiej Alei Zwycięstwa 1900 – grupa figur m.in. Henryk II jako dziecko 1901 – grupa pomnikowa (prawdopodobnie postać środkowa Kaiser WilhelmII) do 1901 współpraca przy pomniku Bismarka oraz pomniku Bernharda Moltke 1901 – Zawiązująca sandał rzeźba w brązie – ogród miejski w Düsseldorfie od 1932 w parku nadreńskim (Rheinpark), od 1961 w parku Schwanenspiegel w pobliżu Graf-Adolf-Platz 1903 – rzymski pasterz, brąz w Kunsthale w Bremie 1904 – rzymski gracz w boccia 1908 – wewnętrzna wykładzina marmurowa sarkofagu w grobowcu rodzinnym przemysłowca Heinricha Lanza w MannheimFriedhöfe Mannheim, siehe Eintragungen unter Lanz, Heinrich und Lanz, Julia.friedhof-mannheim.de. 1908 – ustawiony dopiero w 1952 Manneken Pis, brąz w Duisburgu 1910 – Postać stojąca Heinricha Lanza na terenie fabryki w Mannheim-Lindenhof 1910 – popiersie Heinricha Lanza szpitalu diakoniss w Mannheim po 1918 – dwa pomniki wojenne dla Treuenbrietzen i Saarbrücken 1921 – figura górnika na grobowcu rodziny Poensgen – południowo-zachodni cmentarz w Stahnsdorf 1922 – popiersie Carla Reuthera (przemysłowiec z Mannheim) – wł. prywatna 1923 – popiersie dr Ericha Kunheima, Fabryka chemiczna Kuhnheima w Berlinie dzisiaj Kali-Werke – wł. prywatna 1926–1928 – chłopiec z kozą, brąz (ponowny odlew w 1955) 1929 – nagrobek Heinricha Zille Studnie i fontanny: Stary zamek w Allenstein Augustaplatz Baden-Baden Marbach nad Jeziorem Bodeńskim Prace medalierskie 1916 brązowy odlew medalu, 79,5 mm: Alfons Mumm von Schwarzenstein (1859–1924), (dyplomata członek der dynastie szampanskiej w Reims oraz we Frankfurcie) W nieznanych miejscach znajdują się m.in.: popiersie Wilhelma II popiersie admirała Karla Rudolfa Brommy’ego popiersie Eduarda von Knorra popiersie generała Alexandra von KluckaSfdd. In: Ulrich Thieme, Felix Becker u. a.: Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart. Band 21, E.A. Seemann, Leipzig 1927, S. 444. popiersie ambasadora Mumma von Schwarzensteina

Wystawy i nagrody 1896 – Cesarska Nagroda za uzupełnianie Antyków (Kaiserpreis zur Ergänzung der Antiken) – Pierwsza nagroda 1899 – reprezentowany na pierwszej i następnych wystawach berlińskiej secesji 1900 – Wielka Nagroda Państwowa (pięcioletnie stypendium w Rzymie) m.in. za grupę rzeźb w Alei Zwycięstwa w Berlinie 1900 – na Wystawie Światowej w Paryżu wystawiono odlew gipsowy jego rzeźby Henryka II z Alei Zwycięstwa

Upamiętnienie thumb|August Kraus, tablica pamiątkowa. Augustowi Kraus została zadedykowana jedna z ulic na Ruhrorcie – Krausstraße.

Przypisy

Bibliografia Ethos und Pathos. Die Berliner Bildhauerschule 1786-1914, katalog, Hrsg. von Peter Bloch, Sibylle Einholz und Jutta von Simson. Berlin 1990 Uta Lehnert: Der Kaiser und die Siegesallee. Réclame Royale, Dietrich Reimer Verlag, Berlin 1998, . Otto Nagel: H. Zille. Veröffentlichung der Deutschen Akademie der Künste. Henschelverlag Berlin, 1970. Peter Paret: Die Berliner Secession. Moderne Kunst und ihre Feinde im Kaiserlichen Deutschland, Ullstein, Frankfurt/M. 1983 (Ullstein-Buch; Bd. 36074) .

Kategoria:Artyści związani z Berlinem Kategoria:Ludzie urodzeni w Duisburgu Kategoria:Niemieccy rzeźbiarze Kategoria:Niemieccy secesjoniści Kategoria:Pochowani w Berlinie Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1934