thumb|Główna siedziba królestwa (makieta średniowiecznego Krakowa) Główna siedziba królestwa () – gród (początkowo) lub miasto (później) monarchii wczesnopiastowskiej w okresie między wiekiem X a końcem wieku XIII. Od koronacji Władysława I Łokietka w 1320 funkcję tę pełnił Kraków.
Łacińskiego zwrotu użył po raz pierwszy Gall Anonim w swojej kronice, wymieniając trzy główne siedziby królestwa: Wrocław, Kraków i SandomierzKarol Maleczyński (red.), Galla Kronika czyli dzieje książąt i władców polskich, [w:] Monumenta Poloniae Historica, s. II, t. 2, Kraków 1952, s. 151..
Ośrodkami, w których okresowo rezydowali władcy wczesno- i pełnośredniowiecznej Polski, były zapewne wyżej wymienione Wrocław, Kraków i Sandomierz, a ponadto Giecz, Kalisz, Ostrów Lednicki, Gniezno, PragaTajemnica sprzed tysiąca lat. Czy Praga była stolicą Polski?, Poznań, Kruszwica, Wiślica, Przemyśl, Płock, Włocławek i GdańskZbigniew Pianowski, Sedes regni principales: Wawel i inne rezydencje piastowskie do połowy XIII wieku na tle europejskim, Kraków 1994, s. 18..
Przypisy
Linki zewnętrzne Oswald Balzer, Stolice Polski : 968–1138, Studia nad Historią Prawa Polskiego, t. 6, z. 4, Lwów 1916
Kategoria:Polskie prawo książęce Kategoria:Stolice