Józef Maria Antoni Hrynkiewicz, właśc. Józef Hrynkiewicz (lit. Juozapas Grinkievičius) (ur. 1866 w Trabiszkach, zm. 1938) – duchowny mariawicki pochodzenia litewskiego, kustosz prowincji litewskiej Kościoła Mariawitów. Od 1935 r. w denominacji felicjanowskiej.
Życiorys Był duchownym rzymskokatolickim. Po ukończeniu seminarium duchownego w Sejnach i otrzymaniu święceń kapłańskich został wikariuszem w Suwałkach. Mariawityzm poznał z artykułów prasowych. W 1902 r. udał się do Płocka, gdzie został przyjęty do – wówczas niejawnego – Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów. W 1903 r. wziął udział w podróży delegacji mariawickiej do Rzymu, w celu przekazania papieżowi reguł zakonnych Związku Mariawitów Nieustającej Adoracji Ubłagania oraz treści objawień Marii Franciszki KozłowskiejBorys Przedpełski: Geneza mariawityzmu i nieoficjalne relacje mariawicko-rzymskokatolickie w latach 1906–1939. Rocznik Teologiczny LXIII – z. 2/2021, DOI:10.36124/rt.2021.22, Chrześcijańska Akademia Teologiczna w Warszawie, Warszawa 2022, s. 623–624.. W 1904 r. przeniesiony jako wikariusz do parafii w Filipowie.
Wskutek propagowania mariawityzmu wśród wiernych został przez biskupa sejneńskiego suspendowany; 15 lutego 1906 r. opuścił Filipów. W czasie formowania się niezależnego Kościoła mariawickiego brał udział w organizowaniu parafii w Łodzi, Niesułkowie i Lesznie. W październiku 1907 r. powrócił na prośbę wiernych do Filipowa, gdzie przystąpił do organizowania mariawickiej parafii, która stała się głównym ośrodkiem mariawityzmu na Suwalszczyźnie i północnym Podlasiu. Był pionierem ruchu mariawickiego w guberni suwalskiej.
Od 10 października 1907 r. pełnił funkcję kustosza prowincji litewskiej Kościoła MariawitówStanisław Rybak: Mariawityzm. Studium historyczne. Warszawa 1992, s. 38.. W latach 1909–1912 redagował w Łodzi, a następnie w Filipowie pismo „Marijavitas”. W latach 20. XX w. był również proboszczem parafii w Wilnie i Pohoszczu (obecnie na Białorusi).
W 1930 r. ze względu na pogarszający się stan zdrowia zamieszkał wraz z żoną w klasztorze w Płocku, zachowując dożywotnio tytuł kustosza litewskiegoJózef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 192..
W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedział się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała KowalskiegoZ dziejów Królestwa. Wydanie jubileuszowe. Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Marii Rafaela Wojciechowskiego. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 1972, s. 225. Por. Mistrzyni Ducha. W 120. Rocznicę Objawienia Dzieła Wielkiego Miłosierdzia. TOM II. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2013, s. 268. i w marcu został z żoną przesiedlony do klasztoru w Felicjanowie. Pełnił formalnie funkcję proboszcza parafii mariawitów felicjanowskich w Pepłowie.
Zmarł w 1938 r. Został pochowany na cmentarzu mariawickim w Pepłowie.
Zobacz też Maria Feliks Tułaba
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Duchowni Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów (Kościół Katolicki Mariawitów) Kategoria:Litewscy duchowni chrześcijańscy Kategoria:Duchowni związani z Łodzią Kategoria:Ludzie związani z Suwalszczyzną Kategoria:Ludzie związani z Pepłowem (powiat płocki) Kategoria:Ludzie związani z Płockiem Kategoria:Ludzie związani z Wilnem (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1938 Kategoria:Pochowani na cmentarzu mariawickim w Pepłowie