Ricardo Piglia (ur. 24 listopada 1941 w Adrogué, zm. 6 stycznia 2017The death of the argentine writer Ricardo Piglia 75 years, economicnews.online (dostęp: 7 stycznia 2017).) – argentyński pisarz i scenarzysta filmowy.
Studiował historię na Universidad Nacional de La Plata. Następnie przez 10 lat pracował w wydawnictwie w Buenos Aires, gdzie zajmował się m.in. amerykańskim czarnym kryminałem. Pisać zaczął w drugiej połowie lat 50., debiutował w 1967 zbiorem opowiadań. Opublikował cztery powieści. Pierwsza, Sztuczne oddychanie, ukazała się w 1980. Jeden z jej bohaterów jest wzorowany na Witoldzie Gombrowiczu. Druga jego powieść przetłumaczona na język polski, Spalona forsa, została oparta na rzeczywistych wydarzeniach i relacjonuje kulisy napadu na bank na przedmieściach stolicy Argentyny w 1965.
Piglia był również eseistą i scenarzystą. Był autorem tekstów i tomów poświęconych Argentyńczykom (Roberto Arlt, Borges, Sarmiento, Macedonio Fernández) oraz twórcom zagranicznym. Jako scenarzysta debiutował w latach 90. XX wieku. Na podstawie Spalonej forsy powstał film o tym samym tytule w reżyserii Marcelo Piñeyro.
Był wykładowcą na amerykańskich uniwersytetach Princeton i Harvard. Wśród nagród, którymi uhonorowano jego twórczość znajdują się Premio Casa de las Américas, Premio Planeta Argentina i Premio Rómulo Gallegos (2011, za powieść Blanco nocturno).
Proza Powieści Sztuczne oddychanie (Respiración artificial 1980) La ciudad ausente (1992) Spalona forsa (Plata quemada 1997) Blanco nocturno (2010)
Tomy opowiadań La Invasión (1967) Nombre Falso (1975) Prisión perpetua (1988) Cuentos morales (1995)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Argentyńscy pisarze Kategoria:Pisarze hiszpańskojęzyczni Kategoria:Pisarze związani z Buenos Aires Kategoria:Laureaci Nagrody Premio Rómulo Gallegos Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Zmarli w 2017