Grand Prix Stanów Zjednoczonych – wyścig organizowany nieregularnie, w różnych miejscach, od roku 1908. Od sezonu 1959 pojawiał się w kalendarzu Formuły 1 jako eliminacja Mistrzostw Świata.
Historia W pierwszych latach istnienia Formuły 1, wyścig Indianapolis 500 był jedną z jej eliminacji. Mimo tego żaden z regularnych kierowców nie pojawiał się tam, wyjątkiem był Alberto Ascari w 1952 r. Dopiero siedem lat później oficjalna eliminacja Formuły 1 w Stanach przyciągnęła liczących się kierowców tego sportu.
American Grand Prize Seria American Grand Prize organizowała Grand Prix Stanów Zjednoczonych w 1908 r. i od 1910 do 1916 r.
Sebring Rosjanin Alec Ulman zorganizował pierwsze Amerykańskiej Grand Prix Formuły 1. Eliminacja odbyła się na ulicznym torze w Sebring na Florydzie w grudniu 1959 r., jako ostatni wyścig sezonu. Na starcie znalazło się siedmiu Amerykanów, ale Bruce McLaren z Nowej Zelandii okazał się najlepszy. Była to jego pierwsza wygrana i był on w tamtym czasie najmłodszym zwycięzcą Grand Prix. McLaren objął prowadzanie po tym jak w samochodzie Jacka Brabhama zabrakło paliwa. Brabham został zmuszony do przepchania swojego samochodu do linii mety, mimo tego został sklasyfikowany na czwartej pozycji i zdobył tytuł mistrza świata kierowców, a jego zespołowi zapewnił pierwszy tytuł mistrza świata konstruktorów. Mimo tego, że wyścig był bardzo emocjonujący, organizatorzy uznali go za nieudany.
Riverside Ulman przeniósł wyścig na tor Riverside International Raceway w Riverside w Kalifornii w 1960 r. Wyścig na prywatnym Lotusie, wygrał Stirling Moss, który startował z pole position. Eliminacja podobnie jak w Sebring nie została dobrze odebrana.
Watkins Glen W sezonie 1961 Grand Prix Stanów Zjednoczonych zawitało w Watkins Glen w stanie Nowy Jork. Wyścig był fascynujący i przez najbliższe dwadzieścia lat przyciągał tłumy kibiców, którzy zbierali się na wzgórzach w północnej części stanu. Była to wtedy jedna z najbardziej popularnych eliminacji sezonu wśród kierowców i stajni. Trzykrotnie, w latach 1965, 1970 i 1972 Grand Prix otrzymywało nagrodę za najlepszą organizację.
Dallas, Phoenix Gdy z kalendarza, po zaledwie dwóch latach organizowania, usunięto Grand Prix Las Vegas, pojawiły się plany zorganizowania Grand Prix Nowego Jorku w 1983 r., ale ostatecznie zrezygnowano z nich. Wyścig w Long Beach został usunięty z kalendarza rok później, a wyścig na torze w Detroit został zastąpiony w sezonie 1984 przez eliminacje w Dallas, na terenie kompleksu Fair Park. Gdy eliminacji okazała się klapą, Stany Zjednoczone miały do dyspozycji tylko tor w Detroit. 5 lat później, Formuła 1 powróciła na tor uliczny w Phoenix. Przez trzy lata obecności w kalendarzu F1, eliminacja w Phoenix nie odniosła większego sukcesu, a po jej usunięciu po sezonie 1991 zrezygnowano z organizacji Grand Prix.
Indianapolis thumb|300px|Kibice niezadowoleni z wyścigu w sezonie 2005 thumb|300px|Tor Indianapolis Motor Speedway W sezonie 2000 odbyło się kolejne Grand Prix Stanów Zjednoczonych, tym razem na legendarnym torze Indianapolis Motor Speedway. Wyścigu nie zorganizowano jednak na standardowej, owalnej konfiguracji toru. Na potrzeby Formuły 1 wewnątrz owalu wybudowano dodatkowy tor, dzięki temu składa się on obecnie z trzynastu zakrętów (czterech w prawo i dziewięciu w lewo). W przeciwieństwie do większości amerykańskich serii wyścigowych (np. NASCAR) kierowcy F1 jeżdżą na torze zgodnie z wskazówkami zegara. Na trybunach w 2000 r. zasiadło 225 tys. kibiców – w owym czasie była to rekordowa liczba. Zwycięstwo Michaela Schumachera było drugim z czterech do końca sezonu, dzięki nim wyprzedził w klasyfikacji Mikę Häkkinena i zdobył swój trzeci tytuł mistrza świata kierowców.
W sezonie 2001 wyścig odbył się zaledwie trzy tygodnie po wydarzeniach z 11 września i wielu kierowców uczciło pamięć ofiar specjalnymi malowaniami samochodów i kasków. Mika Häkkinen odniósł ostatnie zwycięstwo w karierze.
Wyścig w sezonie 2002 zdominował ponownie Michael Schumacher, który na ostatnim okrążeniu zwolnił i przeliczył się wjeżdżając na metę równo z Rubensem Barrichello, kolegą z zespołu Ferrari. Ostatecznie musiał zadowolić się drugą pozycją, tracąc do Brazylijczyka 0,011 sek.
Rok później Schumacher nie popełnił takiego błędu i odniósł ważne zwycięstwo w walce o tytuł. W dużym stopniu przyczyniły się do tego opady deszczu, które faworyzowały kierowców z oponami Bridgestone. W sezonie 2004 wyścig przeniesiono na lato i odbywał się on w tydzień po wyścigu w sąsiedniej Kanadzie, a kolejne zwycięstwo odnotował Schumacher.
Najłatwiejsze zwycięstwo Schumachera na tym torze w sezonie 2005 było spowodowane problemami 7 stajni jeżdżących na oponach Michelin. W rezultacie na starcie do wyścigu stawiło się tylko sześciu kierowców: Michael Schumacher i Rubens Barrichello z Ferrari, Tiago Monteiro i Narain Karthikeyan z Jordana oraz Christijan Albers i Patrick Friesacher z Minardi. Wyścig uznano za farsę, a wielu komentatorów uważało, że Formuła 1 może już nie powrócić do Stanów Zjednoczonych.
W sezonie 2006 kolejne zwycięstwo Schumachera oraz drugie miejsce Felipe Massy urealniły szansę Ferrari na wywalczenie tytułów, po początkowej dominacji Renault w tamtym sezonie. W sezonie 2007 miała miejsce ostatnia przed pięcioletnią przerwą wizyta Formuły 1 w USA. Na torze Indianapolis wygrał Lewis Hamilton. Nieobecny wówczas był Robert Kubica, którego nie dopuszczono do wyścigu po kraksie w Montrealu tydzień wcześniej.
Austin W sezonie 2012 Grand Prix Stanów Zjednoczonych wróciło do kalendarza Formuły 1, po pięciu latach przerwy. Grand Prix odbyła się 18 listopada na torze w Austin. Na Circuit of the Americas zwyciężył Lewis Hamilton, tym samym odnosząc drugie z rzędu zwycięstwo w Stanach Zjednoczonych.
Zwycięzcy Grand Prix Stanów Zjednoczonych Sezon Kierowca Konstruktor Tor 2025 Max Verstappen Red Bull Racing-Honda RBPTAustin Wyniki 2024 Charles Leclerc Ferrari Wyniki 2023 Max Verstappen Red Bull Racing-Honda RBPT Wyniki 2022 Max Verstappen Red Bull Racing-RBPT Wyniki 2021 Max Verstappen Red Bull Racing-HondaWyniki 2020 Nie organizowano 2019 Valtteri Bottas MercedesAustin Wyniki 2018 Kimi Räikkönen Ferrari Wyniki 2017 Lewis Hamilton Mercedes Wyniki 2016 Lewis Hamilton Mercedes Wyniki 2015 Lewis Hamilton Mercedes Wyniki 2014 Lewis Hamilton Mercedes Wyniki 2013 Sebastian Vettel Red Bull Racing-Renault Wyniki 2012 Lewis Hamilton McLaren-Mercedes Wyniki 2011–2008 Nie organizowano 2007 Lewis Hamilton McLaren-MercedesIndianapolis Wyniki 2006 Michael Schumacher Ferrari Wyniki 2005 Michael Schumacher Ferrari Wyniki 2004 Michael Schumacher Ferrari Wyniki 2003 Michael Schumacher Ferrari Wyniki 2002 Rubens Barrichello Ferrari Wyniki 2001 Mika Häkkinen McLaren-Mercedes Wyniki 2000 Michael Schumacher Ferrari Wyniki 1999–1992 Nie organizowano 1991 Ayrton Senna McLaren-HondaPhoenix Wyniki 1990 Ayrton Senna McLaren-Honda Wyniki 1989 Alain Prost McLaren-Honda Wyniki 1988–1981 Nie organizowano 1980 Alan Jones Williams-FordWatkins Glen Wyniki 1979 Gilles Villeneuve Ferrari Wyniki 1978 Carlos Reutemann Ferrari Wyniki 1977 James Hunt McLaren-Ford Wyniki 1976 James Hunt McLaren-Ford Wyniki 1975 Niki Lauda Ferrari Wyniki 1974 Carlos Reutemann Brabham-Ford Wyniki 1973 Ronnie Peterson Lotus-Ford Wyniki 1972 Jackie Stewart Tyrrell-Ford Wyniki 1971 François Cevert Tyrrell-Ford Wyniki 1970 Emerson Fittipaldi Lotus-Ford Wyniki 1969 Jochen Rindt Lotus-Ford Wyniki 1968 Jackie Stewart Matra-Ford Wyniki 1967 Jim Clark Lotus-Ford Wyniki 1966 Jim Clark Lotus-BRM Wyniki 1965 Graham Hill BRM Wyniki 1964 Graham Hill BRM Wyniki 1963 Graham Hill BRM Wyniki 1962 Jim Clark Lotus-Climax Wyniki 1961 Innes Ireland Lotus-Climax Wyniki 1960 Stirling Moss Lotus-Climax Riverside Wyniki 1959 Bruce McLaren Cooper-Climax Sebring Wyniki
Liczba zwycięstw (kierowcy) 6 – Lewis Hamilton 5 – Michael Schumacher 4 – Max Verstappen 3 – Jim Clark, Graham Hill 2 – James Hunt, Carlos Reutemann, Ayrton Senna, Jackie Stewart 1 – Rubens Barrichello, Valtteri Bottas, François Cevert, Emerson Fittipaldi, Mika Häkkinen, Innes Ireland, Alan Jones, Niki Lauda, Charles Leclerc, Bruce McLaren, Stirling Moss, Ronnie Peterson, Alain Prost, Kimi Räikkönen, Jochen Rindt, Sebastian Vettel, Gilles Villeneuve
Liczba zwycięstw (konstruktorzy) 11 – Ferrari 8 – Lotus, McLaren 5 – Mercedes, Red Bull Racing 3 – BRM 2 – Tyrrell 1 – Brabham, Cooper, Matra, Williams
Liczba zwycięstw (producenci silników) 11 – Ferrari, Ford 8 – Mercedes 4 – BRM, Climax, Honda 2 – Honda RBPT 1 – RBPT, Renault
Zwycięzcy Grand Prix Stanów Zjednoczonych poza Formułą 1 Sezon Kierowca Konstruktor Tor 1958 Chuck Daigh Scarab-Chevrolet Riverside Wyniki 1957–1917 Nie organizowano 1916 Howdy Wilcox Johnny Aitken Peugeot Santa Monica Wyniki 1915 Dario Resta Peugeot San Francisco Wyniki 1914 Eddie Pullen Mercer Santa Monica Wyniki 1913 Nie organizowano 1912 Caleb Bragg Fiat Milwaukee Wyniki 1911 David Bruce-Brown FiatSavannah Wyniki 1910 David Bruce-Brown Benz Wyniki 1909 Nie organizowano 1908 Louis Wagner Fiat Savannah Wyniki
Zobacz też Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Wschód Formuły 1 Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód Formuły 1 Grand Prix Las Vegas Formuły 1
Linki zewnętrzne Oficjalna strona Grand Prix Stanów Zjednoczonych