mały|Miejsce odejścia tętnicy oponowej środkowej podpisane Middle meningeal. Tętnica oponowa środkowa () – w anatomii człowieka tętnica będąca najsilniejszą gałęzią tętnicy szczękowej, odchodzącą prawie pionowo w jej pierwszej (żuchwowej) części.
Do jamy czaszki wchodzi przez otwór kolcowy (razem z gałęzią oponową nerwu żuchwowego). Wewnątrz biegnie między oponą twardą a powierzchnią kostną. Odpowiada za unaczynienie opon mózgowych we wszystkich trzech dołach czaszki: w dole tylnym tworzy zespolenia z tętnicą oponową tylną, a w dole przednim – z oponową przednią. Jest główną tętnicą zaopatrującą opony mózgowia.
Na swojej drodze oddaje pomniejsze gałązki: gałąź oponową dodatkową (ramus meningeus accessorius), gałąź skalistą (ramus petrosus), tętnicę bębenkową górną, gałąź czołową (ramus frontalis) i gałąź ciemieniową (ramus parietalis).
Znaczenie kliniczne thumb|260px|Uproszczona metoda lokalizowania tętnicy oponowej środkowej. B – pterion E – asterion Przy złamaniach kości czaszki stosunkowo łatwo może nastąpić przerwanie ciągłości tętnicy. Powstający krwiak nadtwardówkowy uciska na mózgowie, stanowiąc bezpośrednie zagrożenia dla życia. W celu szybkiego wyznaczenia położenia naczynia chirurdzy posługują się tzw. schematem Krönleina. Wewnątrz czaszki tętnica żłobi dość głębokie bruzdy, które niewprawny obserwator na zdjęciach radiologicznych może wziąć za pęknięcia.
Przypisy
oponowa środkowa