Czesław Piotrowski (1926–2005)

320x320px|thumb|Grób Czesława Piotrowskiego i jego żony Genowefy na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Czesław Wojciech Piotrowski (ur. 23 kwietnia 1926 w Hucie Stepańskiej, zm. 10 czerwca 2005 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, generał dywizji Wojska Polskiego, szef Wojsk Inżynieryjnych, doktor nauk wojskowych i polityk, minister górnictwa i energetyki (1981–1986), ambasador PRL w Jugosławii (1986–1989).

Życiorys Syn Stanisława (1894–1943) i Pauliny z domu Libera (1899–1941). W okresie okupacji hitlerowskiej uczestnik walk partyzanckich, żołnierz samoobrony przed Ukraińską Powstańczą Armią w swojej miejscowości, później w oddziałach partyzanckich Władysława Kochańskiego „Bomby”, „Wujka” Armii Krajowej na Wołyniu. Oddział ten wszedł w skład baonu 45. pułku piechoty Franciszka Pukackiego „Gzymsa” 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK. W latach 1943–1944 walczył w 27. Dywizji z Niemcami i oddziałami UPA, do czasu jej rozbrojenia pod Lubartowem, na Wołyniu, Polesiu i Podlasiu. Po rozbrojeniu 27. Dywizji i powrocie na Wołyń w sierpniu 1944 wcielony do 1. Armii Wojska Polskiego i skierowany do Centralnej Szkoły Podchorążych w Riazaniu Polskich Sił Zbrojnych w Związku Radzieckim, z przydziałem do kompanii podchorążych saperów. Po jej ukończeniu (promocja w Krakowie 9 marca 1945) mianowany podporucznikiem.

Objął stanowisko dowódcy plutonu podchorążych w Oficerskiej Szkole Saperów w Przemyślu. Po ukończeniu Kursu Doskonalenia Oficerów w 1948 był dowódcą 21. batalionu saperów 10. Dywizji Piechoty w Jeleniej Górze (od 1949 – 10 Dywizja Pancerna).

W 1950 skierowany na studia do Wojskowej Akademii Inżynieryjnej w Moskwie, którą ukończył w 1956. Po ukończeniu akademii był zastępcą ds. liniowych dowódcy 2. Warszawskiej Ciężkiej Brygady Saperów w Kazuniu Nowym. Od 1957 szef wydziału operacyjno-szkoleniowego Szefostwa Wojsk Inżynieryjnych Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Do 1961 szef saperów WOW. W latach 1961–1969 zastępca ds. technicznych szefa Wojsk Inżynieryjnych Ministerstwa Obrony Narodowej.

Na tym stanowisku rozwinął działalność badawczo-rozwojową sprzętu inżynieryjnego i jego produkcję w kraju. W latach 1969–1971 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. W 1971 otrzymał nominację na generała brygady. W latach 1971–1978 kierował Szefostwem Wojsk Inżynieryjnych MON. W 1978 awansował na generała dywizji.

W czasie dowodzenia polskimi saperami wdrożono na wyposażenie wojsk (wszystko polskiej myśli technicznej i rodzimej produkcji): nowoczesny park pontonowy PP-64 Wstęga, kuter holowniczy KH-200, most towarzyszący SMT i podporę pływającą do niego, lekkie pokrycie drogowe, ładunek wydłużony DŁW-500, nowe typy min, zapalników i zwieraczy, zunifikowane elektrownie oświetleniowe i siłowe, szereg maszyn do prac ziemnych i budowlanych, urządzenia do budowy mostów i schronów, nowoczesne pokrycia maskujące. Z importu wdrożono transportery PTS, mosty czołgowe BLG, trały minowe KMT, spycharki BAT, koparki rotorowe BTM i MDK.

W latach 1978–1981 zastępca Głównego Inspektora Techniki WP-szef Badań i Rozwoju Techniki Wojskowej. W 1979 obronił pracę doktorską w Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Rembertowie.

W 1981 urlopowany z wojska i powołany na stanowisko ministra górnictwa i energetyki, które piastował do 1986 w rządach Wojciecha Jaruzelskiego i Zbigniewa Messnera. We wrześniu 1986 nie godząc się z zamiarami reorganizacji podległego mu resortu złożył na ręce premiera dymisję. W okresie stanu wojennego (1981–1983) wchodził w skład Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

W latach 1986–1989 urlopowany do Ministerstwa Spraw Zagranicznych; był ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym PRL w Jugosławii. 15 grudnia 1989 został oficjalnie pożegnany przez ministra obrony narodowej, gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej. Formalnie przeszedł w stan spoczynku 16 lutego 1990 w wieku 63 latJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. III: M–S, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, s. 379..

Członek Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, otrzymał Nagrodę państwową II stopnia (zespołowo) w 1972 za osiągnięcia w rozwoju techniki wojsk inżynieryjnych.

Organizator rozminowania kraju i jego oczyszczania z niewybuchów i niewypałów, udziału saperów w akcjach przeciwpowodziowych i przeciwlodowych oraz udziału wojska w inwestycjach komunikacyjnych i drogowych. Doprowadził do wybudowania pomnika „Chwała Saperom”, odsłoniętego w Warszawie w dniu 8 maja 1975. Z jego inicjatywy wybudowano i urządzono Muzeum Wojsk Inżynieryjnych w Wyższej Oficerskiej Szkole Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu otwarte w sierpniu 1976. Był członkiem wielu komisji i komitetów, w tym Komitetu Inżynierii Polskiej Akademii Nauk, Komisji Głównej Mechanizacji i Rolnictwa, Budownictwa, Prac Ciężkich i Przemysłowych przy Komitecie Nauki i Techniki, rady MON ds Naukowo-Technicznych.

Zmarł 10 czerwca 2005 w Warszawie. W dniu 23 czerwca, po mszy w katedrze polowej WP, został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera FII-1-3)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze. W pogrzebie udział wziął były Prezydent PRL/RP gen. armii Wojciech Jaruzelski.

Awanse W trakcie wieloletniej służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe: podporucznik – 1945 porucznik – 1946 kapitan – 1948 major – 1952 podpułkownik – 1957 pułkownik – 1960 generał brygady – 1971 generał dywizji – 1978

Życie prywatne Mieszkał w Warszawie. Od 1948 żonaty z Genowefą z domu Brzyś (1924–2006). Miał dwie córki, s. 183–187..

Publikacje Autor książek wspomnieniowych na temat Wołynia i walk 27. Dywizji AK: „Krwawe żniwa za Styrem, Horyniem i Słuczą”, „Przez Wołyń i Polesie na Podlasie”, „Spod Lubartowa do Riazania i Krakowa”, „Wojskowe i historyczne tradycje 27. wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej”, a także prac naukowych z zakresu działania wojsk inżynieryjnych oraz historii tych wojsk. Autor podręcznika „Zabezpieczenie inżynieryjne działań bojowych wojsk na szczeblu operacyjnym (armia, front)”. Cz. Piotrowski, Krwawe żniwa: za Styrem, Horyniem i Słuczą, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2004 Cz. Piotrowski, Pomnik „Chwała saperom”, Szefostwo Wojsk Inżynieryjnych, Warszawa 2000 Cz. Piotrowski, Przez Wołyń i Polesie na Podlasie, Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej Okręg Wołyński, 1998 Cz. Piotrowski, Wojska inżynieryjne /w/ Ludowe Wojsko Polskie 1943–1973, Wydawnictwo MON, Warszawa 1974 Cz. Piotrowski, Wojskowe i historyczne tradycje 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej, Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej, Okręg Wołyński, 1993 Cz. Piotrowski, Zniszczone i zapomniane osiedla polskie oraz kościoły na Wołyniu, Okręg Wołyński Światowego Związku Żołnierzy AK, 2002

Ordery i odznaczenia Order Sztandaru Pracy I klasy (1983) Order Sztandaru Pracy II klasy (1979) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (11 października 1946) „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1969) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1965) Złoty Krzyż Zasługi (1958) Krzyż Walecznych (1968) Krzyż Partyzancki (1946) Srebrny Krzyż Zasługi (1946) Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” (16 kwietnia 1947) „za wybitne zasługi położone w akcji przeciwpowodziowej”. Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal za Warszawę 1939–1945 (1945) Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1968) Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” (1970) Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej (1974)„Żołnierz Wolności”, nr 238, 7 października 1974, s. 2. Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Górnik PRL” (1986)Tytuły honorowe dla Czesława Piotrowskiego, „Rzeczpospolita”, nr 233, 6 października 1986, s. 1. Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Energetyk PRL” (1986) Odznaka „Zasłużony Pracownik Rolnictwa” (1976)Wysokie uznanie za żołnierską pomoc dla rolnictwa, „Żołnierz Wolności”, nr 1, 3 stycznia 1977, s. 2. Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1977)Wyróżnienia za współdziałanie z wojskiem, „Żołnierz Wolności”, nr 247, 19 października 1977, s. 5. Medal „Za długoletnią, ofiarną służbę” (nadany przez ministra obrony narodowej, 1989) Medal pamiątkowy 200-lecia Komisji Edukacji Narodowej (1974)Medale Komisji Edukacji Narodowej dla wychowawców w mundurach [w:] „Żołnierz Wolności”, nr 295, 13 grudnia 1974, s. 1. Odznaka „Za zasługi dla województwa tarnowskiego” (1986)Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Tarnowie, nr 10, 30 września 1987, s. 127. Order Jugosłowiańskiej Flagi ze Wstęgą (Jugosławia, 1989)Odznaczenie dla ambasadora, „Życie Warszawy”, nr 138, 14 czerwca 1989, s. 4. Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (ZSRR, 1968) Order Sławy (ZSRR, 1973) Medal „Za umacnianie braterstwa broni” (ZSRR, 1980) Medal jubileuszowy „60 lat Sił Zbrojnych ZSRR” (ZSRR)

Przypisy

Bibliografia Kto jest kim 1984 – informator encyklopedyczny, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984. A. Kępiński, Z. Kilar, Kto jest kim w Polsce inaczej, tom 1, „Czytelnik”, Warszawa 1985. T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991. Leksykon Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1995. Z. Barszczewski, Sylwetki saperów, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2001. H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 2., Wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001. M. Jędrzejko, M. Krogulski, M. Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989–2002) , Wyd. von Borowiecky, Warszawa 2002.

Wojskowy Przegląd Historyczny, 1990, nr 1–2 (131–132), s. 277. Głos Weterana i Rezerwisty, 2005, nr 8. Trybuna z 16 czerwca 2005. Informacje w BIP IPN.

Kategoria:Absolwenci Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. W.W. Kujbyszewa Kategoria:Ambasadorowie Polski w Jugosławii Kategoria:Ambasadorowie PRL Kategoria:Członkowie polskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej Kategoria:Członkowie polskiej samoobrony na Wołyniu (1943–1944) Kategoria:Członkowie WRON Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Generałowie dywizji ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Ludzie związani z Wołyniem Kategoria:Ministrowie energetyki Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za udział w walkach o Berlin” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za umacnianie braterstwa broni” Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Górnik PRL” Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Pracownik Rolnictwa” Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Oficerowie Wojsk Inżynieryjnych ludowego Wojska Polskiego