Jonas Lars Björkman (ur. 23 marca 1972 w Växjö) – szwedzki tenisista, zwycięzca turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej, lider rankingu ATP deblistów, zdobywca Pucharu Davisa, olimpijczyk.
Kariera tenisowa Karierę tenisową Björkman rozpoczął w 1991 roku. Początkowo łączył występy singlowe z deblowymi, jednak z czasem bardziej skupił się na grze podwójnej. W grze pojedynczej Szwed ma w swoim dorobku sześć tytułów w rozgrywkach rangi ATP World Tour oraz pięciokrotnie był uczestnikiem finałów. W zawodach wielkoszlemowych najdalej doszedł do półfinałów US Open w 1997 roku oraz Wimbledonu w 2006 roku. W 1997 zakwalifikował się do turnieju Masters Cup, gdzie dotarł do półfinału. W rankingu singlowym najwyżej był na 4. miejscu w listopadzie 1997 roku.
W grze podwójnej Björkman wygrał łącznie pięćdziesiąt cztery turnieje kategorii ATP World Tour, w tym dziewięciokrotnie zwyciężał w imprezach wielkoszlemowych, tworząc pary z różnymi tenisistami. Dwukrotnie Björkman był najlepszy w turnieju Masters Cup. Ponadto Szwed czterdzieści trzy razy grał w finałach zawodów ATP World Tour, w tym sześciokrotnie w finałach Wielkiego Szlema. Na początku lipca 2001 roku został sklasyfikowany na pozycji lidera rankingu deblowego.
W grze mieszanej Björkman dwukrotnie był uczestnikiem wielkoszlemowych finałów, najpierw w 1999 roku na Wimbledonie w parze z Anną Kurnikową, a następnie w 2007 roku ponownie na londyńskich kortach tym razem wspólnie z Alicią Molik.
Od 1994 roku był regularnym reprezentantem Szwecji w Pucharze Davisa, zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. Przyczynił się do zdobycia trofeum w 1994, 1997 i 1998. Bez większych sukcesów bronił barw Szwecji na igrzyskach olimpijskich w Atlancie (1996), Atenach (2004) i Pekinie (2008).
W 2008 roku Björkman zakończył tenisową karierę, chociaż w październiku 2013 roku, w wieku 41 lat, zagrał w Sztokholmie, osiągając finał debla w parze z Robertem Lindstedtem. Björkman był zawodnikiem praworęcznym, bekhend gra oburącz. Preferował tenis ofensywny, z częstymi atakami wolejowymi przy siatce; w szczytowym okresie kariery był jednym z najlepiej odbierających serwis rywala graczy.
Finały w turniejach ATP World Tour Gra pojedyncza (6−5) Legenda Wielki Szlem (0–0) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup (0–0) ATP Masters Series (0–1) ATP International Series Gold (1–0) ATP International Series (5–4)Wygrane według nawierzchni Twarda (3–2) Ceglana (0–1) Trawiasta (2–1) Dywanowa (1–1)
Końcowy wynikNrDataTurniejNawierzchniaPrzeciwnikWynik finału Finalista 1. 23 kwietnia 1995 Hongkong Twarda Michael Chang 3:6, 1:6 Zwycięzca 1. 12 stycznia 1997 Auckland Twarda Kenneth Carlsen 7:6(0), 6:0 Finalista 2. 11 maja 1997 Coral Springs Ceglana Jason Stoltenberg 0:6, 6:2, 5:7 Zwycięzca 2. 17 sierpnia 1997 Indianapolis Twarda Carlos Moyá 6:3, 7:6(3) Finalista 3. 2 listopada 1997 Paryż Dywanowa (hala) Pete Sampras 3:6, 6:4, 3:6, 1:6 Zwycięzca 3. 9 listopada 1997 Sztokholm Twarda (hala) Jan Siemerink 3:6, 7:6(2), 6:2, 6:4 Zwycięzca 4. 21 czerwca 1998 Nottingham Trawiasta Byron Black 6:3, 6:2 Zwycięzca 5. 23 czerwca 2002 Nottingham Trawiasta Wayne Arthurs 6:2, 6:7(5), 6:2 Finalista 4. 16 lutego 2003 Marsylia Twarda (hala) Roger Federer 2:6, 6:7(6) Zwycięzca 6. 2 października 2005 Ho Chi Minh Dywanowa (hala) Radek Štěpánek 6:3, 7:6(4) Finalista 5. 25 czerwca 2006 Nottingham Trawiasta Richard Gasquet 4:6, 3:6
Gra podwójna (54−43) Legenda Wielki Szlem (9–6) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup (2–0) ATP Masters Series (15–10) ATP International Series Gold (2–6) ATP International Series (26–21)Wygrane według nawierzchni Twarda (28–28) Ceglana (14–5) Trawiasta (6–5) Dywanowa (6–5)