thumb|Lewitujący św. Józef z Kupertynu thumb|Bł. Władysław z Gielniowa lewitujący nad kazalnicą. Ołtarz z krakowskiego kościoła oo. Bernardynów na Stradomiu Lewitacja w chrześcijaństwie – lewitacja czyli unoszenie się nad ziemią wbrew prawom fizyki, uznawana za dar charyzmatyczny, należący nazywany też łaskami mistycznymi
Znaczenie Lewitacja, jako łaska mistyczna, jest zapowiedzią, antycypacją zmartwychwstania ciał, w myśl słów św. Pawła:
Lewitację w postaci chodzenia po wodzie opisują Ewangelie. Dokonywał tego zarówno Jezus Chrystus, jak i jego uczeń Piotr Apostoł, mocą wiary w Jezusa:
W teologii katolickiej uznaje się lewitację za jeden z darów charyzmatycznych i odróżnia się to doświadczenie od lewitacji należącej do zjawisk paranormalnych, uznawanych za ezoteryczne.
W życiu świętych Umiejętność lewitacji rzekomo obserwowano w życiu niektórych mistyków katolickich, np. św. Józefa z Kupertynu (1603–1663). Ten włoski franciszkanin często doznawał lewitacji, w czasie których trwał zawieszony w powietrzu. Z tego powodu zabroniono mu chodzenia do chóru zakonnego na modlitwy, jak również brania udziału w procesjach i uroczystościach kościelnych. Urządzono mu małą kaplicę w celi klasztornej, by nie pojawiał się publicznie i nie budził sensacji wśród wiernych.
W tradycji polskiej, przekazywany jest cud św. Jacka Odrowąża przeprawy przez Dniepr na płaszczu, który faktycznie też był lewitacją.
Znaną z lewitacji była również bł. Miriam od Jezusa Ukrzyżowanego, arabska karmelitanka z pocz. XX wieku.
Widywano także lewitującą podczas modlitwy św. Teresę z Ávili. Siostry zakonne przytrzymywały ją podczas nabożeństw, aby nie wzbudzała sensacji wśród wiernychŚw. Teresa od Jezusa, Dzieła: Tom 1. Księga życia. Rozdział 20, 5. wyd. III (Kossowski H., tłum.), Wydawnictwo oo. Karmelitów Bosych, Kraków 1987 (oryginalna praca opublikowana w 1592 roku), s. 266-n..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mistyka chrześcijańska