thumb|240px|Grób gen. dyw. Kazimierza Makarewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Kazimierz Makarewicz (ur. 1 stycznia 1924 w Niewirkowie, zm. 20 grudnia 2006 w Warszawie) – generał dywizji ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Był synem Stanisława, osadnika wojskowego i Teresy z Chęclewskich. 10 lutego 1940 roku został deportowany wraz z rodziną w głąb ZSRR, do posiołoka Połdniewica, w powiecie szaryńskim (obwód gorkowski)Generałowie i admirałowie ... s. 81 błędnie podano, że deportacja miała miejsce w lutym 1942 roku.. Jesienią tego roku jego rodzina została przesiedlona do obozu Diesiatok niedaleko jez. Onega, gdzie pracowała przy wyrębie tajgi. Jesienią 1941 roku rodzina Makarewiczów została przesiedlona nad jezioro Aralskie, a następnie do kołchozu Erkan, w obwodzie kurgańskim. Wiosną 1943 roku razem z młodszym bratem Tadeuszem wyruszył z Erkanu do Sielc nad Oką, natomiast pozostali członkowie rodziny w październiku 1944 roku zostali przesiedleni do sowchozu Pieremożec, w obwodzie zaporoskim, a 5 kwietnia 1946 roku powrócili do Polski i osiedlili w Nowej Soli.
13 maja 1943 roku zgłosił się, jako ochotnik do formującej się 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Po ukończeniu szkolenia podstawowego w 3 pułku piechoty został przydzielony do sztabu 2 pułku piechoty, w charakterze pisarza. W październiku 1943 roku walczył w bitwie pod Lenino. 7 września 1944 roku, po ukończeniu „pełnego kursu nauk” w Centralnej Szkole Podchorążych Wojska Polskiego w Riazaniu został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 września 1944 roku w korpusie oficerów piechoty.
W 1945 roku dowodził kompanią w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 1 w Krakowie, a później w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 3 w Inowrocławiu. W okresie od 7 stycznia do 13 listopada 1946 roku był słuchaczem Kursu Dowódców Batalionów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po ukończeniu kursu został przydzielony do 55 pułku piechoty w Elblągu i wyznaczony na stanowisko adiutanta, a następnie komendanta szkoły podoficerskiej. W okresie od 12 grudnia 1947 roku do 9 listopada 1950 roku był słuchaczem pierwszego kursu w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Warszawie.
Po ukończeniu studiów krótko pełnił obowiązki na stanowisku pomocnika szefa Wydziału Operacyjno-Szkoleniowego Sztabu 2 Korpusu Piechoty w Poznaniu, a następnie dowódcy batalionu w 15 pułku piechoty w Skwierzynie. Przez kolejnych sześć lat dowodził: 17 pułkiem piechoty w Międzyrzeczu (1951–1953), 69 pułkiem zmechanizowanym w Kostrzynie nad Odrą (1953–1955) i 34 pułkiem zmechanizowanym w Słupsku (1956–1957). W 1958 roku ukończył kurs w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego. Równolegle studiował zaocznie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1961 roku uzyskał tytuł magistra prawaRelacja gen. dyw. Piotra Makarewicza..
Po przeszkoleniu został przeniesiony do garnizonu Szczecin, gdzie objął stanowisko zastępcy dowódcy 12 Dywizji Zmechanizowanej do spraw liniowych. Przez pierwsze dwa lata służby na tym stanowisku był zastępcą gen. bryg. Wojciecha Jaruzelskiego.
W 1963 roku na zebraniu zespołu partyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej, na wniosek gen. dyw. Wojciecha Jaruzelskiego, został wyznaczony na stanowisko dowódcy 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej w Krakowie. Jako dowódca popularnych „czerwonych beretów” wzmógł dyscyplinę w oddziałach dywizji. Przy niewątpliwych zaletach nie skakał ze spadochronem, co było wymagane na tym stanowisku służbowymHubert Marcin Królikowski, 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa, s. 56.. Cierpiał wówczas na kamicę nerkową.
W tym samym roku został przeniesiony na stanowisko dowódcy 15 Dywizji Zmechanizowanej im. Gwardii Ludowej w Olsztynie. 20 czerwca 1966 roku objął dowództwo 2 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. gen. Henryka Dąbrowskiego w Nysie. Z dniem 18 sierpnia 1966 roku objął stanowisk dowódcy 4 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Jana Kilińskiego w Krośnie Odrzańskim. Wiosną 1968 roku przeszedł do dyspozycji MON. W 1969 roku został wyznaczony na stanowisko komendanta Garnizonu Miasta Stołecznego Warszawy. Trzy lata później został zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego do spraw liniowych. W 1972 ukończył Kurs Doskonalenia Wyższej Kadry WP w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 3 października 1975 roku został mianowany generałem brygady. Nominację wręczył mu 10 października 1975 w Belwederze I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek w obecności przewodniczącego Rady Państwa prof. Henryka Jabłońskiego. W 1979 roku został I zastępcą szefa Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego WP. Służbę na tym stanowisku pełnił przez kolejnych dziesięć lat. 8 maja 1985 roku Minister Obrony Narodowej „w uznaniu wojennego męstwa i bohaterstwa na frontach II wojny światowej, wzorowej służby w siłach zbrojnych PRL oraz szczególnych zasług dla socjalistycznej ojczyzny” wyróżnił go wpisem do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich”Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 4(114), Warszawa 1985, s. 280.. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 17 września 1987 roku został mianowany generałem dywizji. Nominację wręczył mu 9 października 1987 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa, Zwierzchnik Sił Zbrojnych PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski.
10 listopada 1989 roku został oficjalnie pożegnany przez Ministra Obrony Narodowej, gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowejWojskowy Przegląd Historyczny Nr 1-2 (131-132), Warszawa 1990, s. 276.. Z dniem 10 kwietnia 1990 roku został przeniesiony w stan spoczynkuGenerałowie i admirałowie ... s. 81..
Zmarł 20 grudnia 2006 roku w Warszawie. Został pochowany 3 stycznia 2007 r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. W pogrzebie uczestniczyło liczne grono generałów i oficerów WP, w tym były minister obrony narodowej, gen. armii w st. spocz. Florian Siwicki, który wygłosił mowę pożegnalnąJanusz Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, tom II, s. 426..
Życie prywatne Jego bratem był płk Tadeusz Makarewicz. Żonaty z Marią, lekarzem – stomatologiem. Małżeństwo miało córkę i syna gen. dyw. Piotra MakarewiczaJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. III: M–S, Toruń 2010, s. 426..
Awanse W trakcie wieloletniej służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskoweJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s. 424–426.: podporucznik – 7 września 1944 porucznik – 1945 kapitan – 1947 major – 1951 podpułkownik – 1956 pułkownik – 1 października 1960 z dniem 12 października 1960 w korpusie osobowym oficerów wojsk pancernych, w grupie dowódczo-sztabowej generał brygady – 3 października 1975 generał dywizji – 17 września 1987
Ordery i odznaczenia Polskie: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 12 października 1963 Order Sztandaru Pracy I klasy – 3 września 1980 Order Sztandaru Pracy II klasy – 17 września 1973 Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 20 lutego 1968 Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – 24 grudnia 1945 Medal 30-lecia Polski Ludowej – 22 lipca 1974 Medal 40-lecia Polski Ludowej – 22 lipca 1984 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 – 9 maja 1946 Krzyż Bitwy pod Lenino – 5 października 1988 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” – 12 października 1958 Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” – 12 października 1953 Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” – 12 października 1951 Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” – 10 października 1974 Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” – 10 października 1970 Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” – 29 listopada 1966 Medal im. Ludwika Waryńskiego – 1988„Życie Partii”, nr 8 (526), 19 kwietnia 1989, s. 21. Odznaka Kościuszkowska Srebrny Medal „Za Zasługi w Umacnianiu Przyjaźni PRL-ZSRR” (1987, TPPR)Uznanie dla ludzi w żołnierskich mundurach, "Przyjaźń", nr 7 (1972), 13 lutego 1987, s. 5. Medal "Za długoletnią, ofiarną służbę" (nadany przez ministra obrony narodowej, 1989) Radzieckie: Order Czerwonego Sztandaru – 9 października 1973 Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” – 21 lutego 1946 Medal jubileuszowy „Dwudziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” – 24 lutego 1972 Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” – 31 maja 1975 Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” – 5 maja 1985 Rosyjskie: Order Żukowa – 6 marca 1995 Medal jubileuszowy „50-lecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” – 22 marca 1995 Medal 60-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 – 25 kwietnia 2005 Czechosłowackie: Order Czerwonej Gwiazdy – 6 czerwca 1979Delegacja ludowego Wojska Polskiego zakończyła wizytę w Czechosłowacji, "Żołnierz Wolności", nr 157, 7 lipca 1979, s. 1.
Przypisy
Bibliografia Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski i Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej 1989-2002, Wydawnictwo von Borowiecky, Warszawa 2002, . Hubert Marcin Królikowski, 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1997, . Janusz Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, tom II, s. 426.
Kategoria:Absolwenci Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Dowódcy 2 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej Kategoria:Dowódcy 4 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej Kategoria:Generałowie dywizji ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Ludzie związani z Wołyniem Kategoria:Niewirków Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Bitwy pod Lenino Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem im. Ludwika Waryńskiego Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Żukowa Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały” Kategoria:Oficerowie dowództwa 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Polacy wysiedleni z Kresów Wschodnich w latach 1944–1946 Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lenino (1943) Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Wyróżnieni wpisem do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich (1972–1989) Kategoria:Zmarli w 2006 Kategoria:Dowódcy 34 Budziszyńskiego Pułku Piechoty