Loris Reggiani (ur. 7 października 1959 w Forli) – włoski motocyklista.
Kariera 125 cm³ W MMŚ Loris zadebiutował w roku 1980, w kategorii 125 cm³. Dosiadając motocykl Minarelli, wystartował w sześciu wyścigach, podczas których aż pięciokrotnie stawał na podium, a podczas GP Wielkiej Brytanii po raz pierwszy w karierze odniósł zwycięstwo. Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 6. miejscu.
W kolejnym sezonie wziął udział w dziewięciu rundach. W tym czasie sześć razy zameldował się na podium, z czego dwukrotnie na najwyższym stopniu (w GP Jugosławii i RPA). W inauguracyjnym wyścigu w Argentynie uzyskał najszybsze okrążenie, natomiast na torze w Kyalami sięgnął po pole position. Ostatecznie został wicemistrzem świata, przegrywając jedynie z dominującym Hiszpanem Ángelem Nieto. W tym samym roku został również mistrzem Włoch w tej samej kategorii (również na Minarelli).
350 cm³/250 cm³ W 1981 roku Włoch zadebiutował w pośredniej klasie, która po raz ostatni korzystała z pojemności 350 cm³. W jedynym swoim starcie (o GP Czech) dojechał na siódmej lokacie. Korzystając z maszyny Bimota, zmagania zakończył na 21. miejscu.
W kolejnym roku Loris wystartował w inauguracyjnej rundzie średniej kategorii o nowej pojemności 250 cm³. Na motocyklu MBA, podczas GP Argentyny, rywalizację ukończył na ósmej pozycji. W klasyfikacji generalnej zajął 30. lokatę.
W sezonie 1984 Reggiani wystartował w pięciu eliminacjach. Dosiadając maszynę Kawasaki, dwukrotnie dojechał w czołowej dziesiątce, zajmując podczas GP Austrii i San Marino odpowiednio szóste i dziesiąte miejsce. Uzyskane punkty pozwoliły mu zająć 22. pozycję w klasyfikacji generalnej.
W roku 1985 Włoch przesiadł się na motocykl Aprilii. Wystąpiwszy w ośmiu wyścigach, sześciokrotnie sięgał po punkty, będąc przy tym dwukrotnie na najniższym stopniu podium (w GP Jugosławii i San Marino). Zmagania zakończył na 6. miejscu.
Po obiecującym poprzednim sezonie, w kolejnym Loris zaliczył nieudany epizod na maszynie Yamahy. W sześciu startach tylko dwukrotnie dojechał do mety, kończąc rywalizację poza punktowaną piętnastką.
Na sezon 1987 Reggiani powrócił do jazdy na włoskim motocyklu. Włoch wystartował w trzynastu wyścigach, podczas których pięciokrotnie zameldował się na podium. Nie ukończył jednak aż sześciu rund. Pierwsze pole position uzyskał podczas GP Narodów, natomiast pierwsze zwycięstwo odniósł na torze w San Marino. Tak jak przed dwoma laty, został sklasyfikowany na 6. pozycji.
Rok 1988 był znacznie mniej udany dla włoskiego zawodnika. Spośród trzynastu eliminacji, tylko w pięciu dojechał do mety, czterokrotnie kończąc zmagania w czołowej dziesiątce. Najlepiej spisał się w GP Czech, gdzie zajął czwartą lokatę. Uzyskane punkty sklasyfikowały go na 13. miejscu.
W sezonie 1989 Włoch zadebiutował na motocyklu Hondy. Wyniki nie uległy jednak znacznej poprawie. Loris sześciokrotnie zameldował się na punktowanych pozycjach. Podbudował swój dorobek punktowy dzięki świetnej postawie w kończącym rywalizację GP Brazylii, w którym sięgnął po pole position, a dzień później zajął trzecią lokatę. Nieznacznie większa pula punktów w stosunku do poprzedniego roku zagwarantowała mu 11. pozycję w końcowej klasyfikacji.
Wraz z nową dekadą Reggiani po raz trzeci powrócił na maszynę Aprilii. W trakcie zmagań dziewięciokrotnie dojechał w czołowej piętnastce. Jedyne podium w sezonie uzyskał na torze we Francji, w którym został sklasyfikowany na trzeciej lokacie. Pomimo większego dorobku w porównaniu z zeszłym rokiem, Loris musiał pogodzić się, tak jak przed dwoma laty, z 13. lokatą.
Sezon 1991 to oczekiwany powrót do świetnych wyników. Włoch regularnie plasował się w czołowej dziesiątce, będąc czterokrotnie na podium. Podczas GP Francji po raz drugi w karierze zwyciężył (wykręcił również najszybszy czas okrążenia), natomiast w GP Wielkiej Brytanii po raz trzeci sięgnął po pole position. Zdobyte punkty sklasyfikowały go po raz trzeci w tej serii na 6. miejscu.
W 1992 roku Loris zaliczył najlepszy sezon w karierze. Począwszy od GP Hiszpanii, w którym wygrał, aż dziesięciokrotnie meldował się w czołowej trójce, odnosząc przy tym drugie zwycięstwo na torze we Francji. Dzięki temu został wicemistrzem świata, za bezkonkurencyjnym rodakiem Lucą Cadalorą.
Ostatni sezon w średniej kategorii okazał się mniej udany. W pierwszej fazie mistrzostw ani razu nie stanął na podium. Dopiero w ostatnich sześciu wyścigach zaczął meldować się w czołowej trójce, odnosząc zwycięstwo w GP RPA oraz sięgając po pole position w San Marino. Dzięki temu został sklasyfikowany na 3. pozycji.
500 cm³ W 1994 Reggiani zadebiutował w najwyższej kategorii 500 cm³, podczas GP Hiszpanii. Na torze Jerez zmagania zakończył wówczas na dziewiątym miejscu. Włoch wystartował jeszcze w pięciu rundach, jednak w żadnej z nich nie dojechał do mety. Ścigał się wtedy na maszynie Aprilii, a w ogólnej punktacji zajął 24. lokatę.
W kolejnym sezonie reprezentował włoski zespół w pełnym wymiarze. We wszystkich ukończonych wyścigach dojeżdżał w czołowej piętnastce, będąc przy tym siedmiokrotnie w pierwszej dziesiątce. Najlepiej zaprezentował się podczas GP Czech oraz Europy, gdzie zajął siódmą pozycję. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 10. miejscu. Po tym sezonie nieoczekiwanie zakończył karierę w mistrzostwach świata.
Statystyki liczbowe System punktowy od 1969 do 1987: Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Punkty 15 12 10 8 6 5 4 3 2 1 System punktowy od 1988 do 1992: Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Punkty 20 17 15 13 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 System punktowy od 1993 Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Punkty 25 20 16 13 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1
Rok Klasa Zespół 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Punkty Pozycja Zwycięstwa1980 125 cm³ Minarelli NAT4 ESP- FRA3 YUG3 NED3 BEL3 FIN- GBR1 CZE- GER- 63 6 1 350 cm³ Bimota NAT- FRA- NED- GBR- CZE7 GER- 4 21 01981 125 cm³ Minarelli ARG2 AUT2 GER- NAT2 FRA6 ESP5 YUG1 NED2 RSM1 GBR- FIN- SWE5 CZE- 95 2 2 250 cm³ MBA ARG8 GER- NAT- FRA- ESP- NED- BEL- RSM- GBR- FIN- SWE- CZE- 3 30 0 1982 500 cm³ Suzuki ARG10 AUTNC FRA- ESP- NAT- NED- BEL- YUG9 GBR4 SWE- RSM- GER3 21 13 0 1983 500 cm³ Suzuki RSA11 FRA- NAT- GER- ESP- AUT- YUG- NED- BEL- GBRNC SWE15 RSM- 0 - 0 1984 250 cm³ Kawasaki RSA- NAT- ESP15 AUT6 GER11 FRA- YUGNC NED- BEL- GBR- SWE- RSM10 6 22 0 1985 250 cm³ Aprilia RSA12 ESP- GER9 NAT4 AUT5 YUG3 NED4 BELNC FRA- GBR- SWE- RSM3 44 6 0 1986 250 cm³ Yamaha ESPNC NAT23 GER- AUT- YUG- NEDNC BEL- FRA13 GBRNC SWENC RSM- 0 - 0 1987 250 cm³ Aprilia JPN- ESPNC GERNC NATNC AUT2 YUG2 NED- FRA7 GBR2 SWE3 CZENC RSM1 PORNC BRA8 ARGNC 68 6 1 1988 250 cm³ Aprilia JPNNC USA12 ESPNC EXPNC NATNC GER- AUT- NED5 BELNC YUG7 FRA9 GBRNC SWENC CZE4 BRANC 44 13 0 1989 250 cm³ Honda JPN19 AUS11 USA9 ESPNC NAT- GER9 AUT9 YUGNC NEDNC BELNC FRANC GBR5 SWE- CZE- BRA3 52 11 0 1990 250 cm³ Aprilia JPN19 USA12 ESP13 NAT10 GER8 AUT10 YUGNC NEDNC BEL6 FRA3 GBRNC SWE11 CZENC HUN10 AUSNC 63 13 0 1991 250 cm³ Aprilia JPN9 AUS5 USA3 ESP3 ITA4 GERNC AUT8 EUR5 NEDNC FRA1 GBRNC RSM3 CZENC VDMNC MAL4 128 6 1 1992 250 cm³ Aprilia JPNNC AUS5 MALNC ESP1 ITA2 EUR2 GER3 NED3 HUN2 FRA1 GBR2 BRA3 RSA2 159 2 2 1993 250 cm³ Aprilia AUS14 MAL7 JPNNC ESPNC AUT4 GER5 NED6 EURNC RSM2 GBR3 CZE1 ITA3 USA3 FIM2 158 3 1 1994 500 cm³ Aprilia AUS- MAL- JPN- ESP9 AUTNC GERNC NEDNC ITANC FRA- GBR- CZE- USA- ARG- EURNC 7 24 0 1995 500 cm³ Aprilia AUS11 MAL8 JPN10 ESPNC GER9 ITA8 NED9 FRANC GBRNC CZE7 BRANC ARGNC EUR7 59 10 0
Linki zewnętrzne Profil motocyklisty na motogp.com
Kategoria:Urodzeni w 1959 Kategoria:Włoscy kierowcy MotoGP Kategoria:Ludzie urodzeni w Forlì