thumb|250px|Nawiedzenie w Bardzo bogatych godzinkach księcia de Berry thumb|250px|En Kerem, dziedziniec kościoła Nawiedzenia św. Elżbiety
Magnificat – kantyk śpiewany w czasie nieszporów. Nazwa pochodzi od jego pierwszego słowa w języku łacińskim: Magnificat anima mea Dominum (Wielbi dusza moja Pana). Jest to radosna pieśń dziękczynna, oparta na tekstach ze Starego Testamentu, którą według Ewangelii św. Łukasza (1, 46-55) wypowiedziała (lub zaśpiewała) Maryja podczas spotkania ze świętą Elżbietą, krótko po Zwiastowaniu.
Tekst Magnificat jest mozaiką tekstów ze Starego Testamentu, zwłaszcza z hymnu Anny (1 Sm 2, 1-10)Encyklopedia chrześcijaństwa, t. 3, Kielce 2005..
Greka:
Łacina (oficjalna wersja Kościoła katolickiego od 1979):
(W starszych wersjach może być in Deo salutari meo zamiast in Deo salvatore meo oraz a progenie in progenies zamiast in progenies et progenies.)
Polski (tłumaczenie Franciszka Karpińskiego): Uwielbiaj, duszo moja, sławę Pana mego, Chwal Boga Stworzyciela tak bardzo dobrego. Bóg mój, zbawienie moje, jedyna otucha, Bóg mi rozkoszą serca i weselem ducha. Bo mile przyjąć raczył Swej sługi pokorę, Łaskawym okiem wejrzał na Dawida córę. Przeto wszystkie narody, co ziemię osiędą, Odtąd błogosławioną mnie nazywać będą. Bo wielkimi darami uczczonam od Tego, Którego moc przedziwna, święte Imię Jego. Którzy się Pana boją, szczęśliwi na wieki, Bo z nimi miłosierdzie z rodu w ród daleki. Na cały świat pokazał moc Swych ramion świętych, Rozproszył dumne myśli głów pychą nadętych. Wyniosłych złożył z tronu, znikczemnił wielmożne, Wywyższył, uwielmożnił w pokorę zamożne. Głodnych nasycił hojnie i w dobra spanoszył, Bogaczów z torbą puścił i nędznie rozproszył. Przyjął do łaski sługę Izraela cnego, Wspomniał nań, użyczył mu miłosierdzia Swego. Wypełnił, co był przyrzekł niegdyś ojcom naszym: Abrahamowi z potomstwem jego, wiecznym czasem. Wszyscy śpiewajmy Bogu w Trójcy Jedynemu, Chwała Ojcu, Synowi, Duchowi Świętemu. Jak była na początku, tak zawsze niech będzie, Teraz i na wiek wieków niechaj słynie wszędzie.
Magnificat w muzyce Tekst Magnificat był setki razy opracowywany muzycznie przez kompozytorów różnych epok, zarówno w ramach całego cyklu nieszpornego, jak i jako samodzielny utwór, między innymi przez następujących twórców:
Guillaume Dufay – trzykrotnie; Marc-Antoine Charpentier – Magnificat na 3 głosy (pozycja H.73 z katalogu dzieł Charpentiera) i Magnificat na 4 głosy (H.80); Mikołaj z Radomia – jednokrotnie; Jerzy Liban z Legnicy – ośmiokrotnie; Mikołaj Zieleński – jednokrotnie (w Offertoria totius anni); Claudio Monteverdi – w ramach Nieszporów z 1610 r.; Adam Michna z Otradovic – Magnificant I. toni (1654); Antonio Vivaldi – dwukrotnie, "Magnificat" g-moll RV 610 i 611, z tego dzieło o numerze katalogowym 610 posiada trzy wersje, z których najwcześniejszą jest RV 610b, skomponowana ok. roku 1715 dla zespołu Ospedale della Pietà; Johann Sebastian Bach – Magnificat D-dur BWV 243 (wersja pierwotna w tonacji Es-dur: BWV 243a); Carl Philipp Emanuel Bach; Wolfgang Amadeus Mozart – trzykrotnie (Dixit et Magnificat KV 193, Nieszpory KV 321, Nieszpory KV 339); Krzysztof Penderecki; Wojciech Kilar; Józef Zeidler – Vesperae ex D; John Rutter; Girolamo Cavazzoni – czterokrotnie (primi toni, quarti toni, sexti toni, octavi toni); Marco Frisina.
Posłuchaj
Przypisy
Bibliografia "Magnificat", The New Grove Dictionary of Music and Musicians, London, Macmillan, 2001.
Linki zewnętrzne Przykładowy akompaniament dla wykonania chorałowego - Tonus VIII G in Liber usualis p.212
Kategoria:Modlitwy chrześcijańskie Kategoria:Maryja Kategoria:Formy liturgiczne Kategoria:Pieśni (formy muzyczne) Kategoria:Wydarzenia opisane w Ewangeliach