Piotr Bierngardowicz Struwe (; ur. w Permie, zm. 22 lutego 1944 w Paryżu) – rosyjski polityk, ekonomista i publicysta, początkowo przedstawiciel tzw. , współzałożyciel Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji, następnie od 1905 działacz i teoretyk liberalizmu rosyjskiego, jeden z przywódców Partii Konstytucyjno-Demokratycznej (kadetów).
Życiorys Początkowo związany z rosyjskim ruchem socjaldemokratycznym. W 1898 autor Manifestu Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji – pierwszego dokumentu programowego SDPRR, przyjętego na jej I zjeździe. W kwietniu 1900 uczestniczył w zebraniu działaczy SDPRR, które podjęło decyzję o wydawaniu gazety „Iskra”. Od 1905 roku zasiadał w kierownictwie Partii Konstytucyjno-Demokratycznej, liberalnej partii politycznej działającej w Imperium Rosyjskim w latach 1905–1917. Był posłem do II Dumy w 1906. W czasach reakcji stołypinowskiej znalazł się w grupie autorów zbioru artykułów Wiechi, krytykującego rewolucyjne tradycje inteligencji rosyjskiej.
Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu był w kwietniu-maju 1917 dyrektorem departamentu ekonomicznego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rosji w Rządzie Tymczasowym ks. Gieorgija Lwowa. W maju wybrany na członka Rosyjskiej Akademii Nauk. Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) dołączył do Białych. Był członkiem gabinetów Antona Denikina i Piotra Wrangla. W rządzie Wrangla, uznanym przez Francję, był ministrem spraw zagranicznychSąsiedzi wobec wojny 1920 roku, Londyn 1990, s. 79-80.. Od 1920 roku przebywał na emigracji, od 1928 mieszkał w Belgradzie. Był przeciwnikiem rewolucji październikowej i rządów bolszewików. Na emigracji prominentny krytyk ZSRR. Do 1928 wykładowca na rosyjskim wydziale prawa Uniwersytetu Karola w Pradze, następnie wykładał socjologię na uniwersytecie w Belgradzie. W Belgradzie był również w latach 1928–1934 redaktorem tygodnika „Rossija i sławianstwo” (Россия и славянство), później zrezygnował z działalności politycznej.
W 1941, po ataku Niemiec na Jugosławię i okupacji kraju, przez trzy miesiące więziony jako przyjaciel Lenina. W lipcu 1942 udało mu się wraz z żoną wyjechać do Paryża, gdzie zmarł.
Pochowany na cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois.
Zobacz też De Profundis (zbiór artykułów)
Przypisy
Bibliografia Richard Pipes, Piotr Struwe, Liberał na lewicy 1870–1905, Warszawa 2016, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Richard Pipes, Piotr Struwe, Liberał na prawicy 1905–1944, Warszawa 2016, Wydawnictwo Naukowe Scholar,
Encyklopedia PWN, Tom 3, Warszawa 1991, s. 439. Струве Петр Бернгардович Струве Петр Бернгардович
Kategoria:Członkowie Partii Konstytucyjno-Demokratycznej Kategoria:Członkowie Rządu Południa Rosji Kategoria:Deputowani do II Dumy Państwowej Imperium Rosyjskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Permie Kategoria:Pochowani na cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois Kategoria:Rosyjscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Rosyjscy ekonomiści Kategoria:Rosyjscy politycy Kategoria:Rosyjscy publicyści Kategoria:Wiechowcy Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1944