thumb|„Nemezis Zaniedbania” – rysunek Johna Tenniela z czasopisma Punch (1888) przedstawiający Kubę Rozpruwacza jako fantomicznego dręczyciela Whitechapel i ucieleśnienie braku troski o najuboższe warstwy społeczne thumb|Whitechapel High Street i St Mary Matfelon w 1905 roku Morderstwa na Whitechapel () – tym terminem określono jedenaście zabójstw kobiet, do których doszło między 3 kwietnia 1888 a 13 lutego 1891 w Whitechapel, ubogiej dzielnicy londyńskiego East Endu. Zdarzenia zostały powiązane z działalnością tajemniczego seryjnego mordercy, znanego pod pseudonimem Kuby Rozpruwacza.
Większość lub wszystkie ofiary – Emma Elizabeth Smith, Martha Tabram, Mary Ann Nichols, Annie Chapman, Elizabeth Stride, Catherine Eddowes, Mary Jane Kelly, Rose Mylett, Alice McKenzie, Frances Coles i jedna nierozpoznana kobieta – były prostytutkami. Smith przeszła napaść na tle seksualnym i została obrabowana przez gang, Tabram trzydzieści dziewięć razy pchnięto nożem, Nichols, Chapman, Stride, Eddowes, Kelly, McKenzie i Coles zginęły przez poderżnięcie gardła. Oprócz tego Nichols, Champan, Eddowes i Kelly rozpruto brzuchy, a Stride i Eddowes zginęły tej samej nocy. Mylett uduszono, a przyczyny śmierci nierozpoznanej kobiety są nieznane, jednakże po śmierci jej ciało zostało rozczłonkowane.
Mimo starań policji oraz wielu prywatnych osób, w tym tych skupionych w Komitecie Czujności Dzielnicy Whitechapel, sprawca nie został schwytany. Brutalne morderstwa zwróciły uwagę na złe warunki życia w Whitechapel i doprowadziły do ich znacznej poprawy. Aura tajemnicy je otaczająca do dzisiaj fascynuje wielu ludzi.
Tło Pod koniec epoki wiktoriańskiej londyńska dzielnica Whitechapel cieszyła się bardzo złą sławą. Obszar wokół ulicy Flower and Dean uchodził za „prawdopodobnie najobrzydliwszą i najbardziej niebezpieczną ulicę całej metropolii”Greenwood, James (1883), In Strange Company, London, s. 158, cytowany w Begg, s. 21, 45.. Ulica Dorset była określana jako „najgorsza w Londynie”Daily Mail, 16 lipca 1901, cytowane w Werner (ed.), s. 62, 179.. Funkcjonariusz policji, Robert Anderson, polecił zwiedzenie dzielnicy Whitechapel „zainteresowanym niebezpiecznymi grupami” jako miejsce, gdzie szaleje przestępczośćPall Mall Gazette, 4 listopada 1889, cytowany w Evans i Rumbelow, s. 225 oraz Evans i Skinner (2000), s. 516.. Charakteryzowała ją skrajna bieda mieszkańców, duża liczba bezdomnych, powszechny alkoholizm, prostytucja na dużą skalę oraz wysoki odsetek przestępczości. Władza, starając się zmniejszyć liczbę bezdomnych, lokowała ich masowo w niewielkich, tanich kwaterachWerner (ed.), s. 42–44, 118–122, 141–170.. Szacuje się, że w jednym małym pokoju mieszkało średnio osiem-dziewięć osób. Zidentyfikowane ofiary morderstw na Whitechapel zamieszkiwały w centrum Spitalfields, z czego trzy przy ulicy George, dwie przy Dorset, kolejne dwie przy Flower and Dean, a jedna przy Thrawl.
XIX-wieczna policja w śledztwie mogła polegać jedynie na zeznaniach świadków, złapaniu sprawcy na gorącym uczynku lub mocnych dowodach rzeczowych łączących go ze zbrodniami. Nie znano wtedy bardziej specjalistycznych technik kryminalistycznych jak np. daktyloskopiaMarriott, s. VII (wstęp).
W śledztwie zostało uwzględnionych jedenaście pojedynczych zabójstw popełnionych w latach 1888–1889, w aktach przyjęto dla nich nazwę „morderstw na Whitechapel”The Enduring Mystery of Jack the Ripper Metropolitan Police.Cook, s. 33–34; Evans i Skinner (2000), s. 3.. Spora cześć materiału dowodowego nie dotrwała do dzisiaj, została bowiem zniszczona bądź skradziona.
Ofiary morderstw. Postęp śledztwa Emma Elizabeth Smith We wtorek, 3 kwietnia 1888, dzień po poniedziałku wielkanocnym, przy skrzyżowaniu ulic Osborn i Brick Lane zaatakowano, a następnie okradziono prostytutkę Emmę Smith. Mimo odniesionych obrażeń przeżyła napaść i pieszo powróciła do pensjonatu na ulicy George 18. Tam poinformowała zastępczą dozorczynię, Mary Russell, że napadło ją dwóch lub trzech mężczyzn, w tym nastolatek. Russell zabrała poszkodowaną do londyńskiego szpitala, gdzie wykazano, że kobiecie wepchnięto do pochwy tępy przedmiot, przebijając otrzewną, co doprowadziło do stanu zapalnego. Z tego powodu Smith zmarła następnego dnia około godziny dziewiątejBegg, s. 27–29; Cook, s. 34–35; Evans i Rumbelow, s. 47–50; Evans i Skinner (2000), s. 4–7.. Śledztwo w sprawie zabójstwa Smith rozpoczęło się 7 kwietnia 1888. Prowadził je koroner Wynne Edwin Baxter, znany także z udziału w dochodzeniu dotyczącym kolejnych sześciu morderstwWhitehead i Rivett, s. 18.. Policji nie udało się nigdy złapać sprawców napaduEvans i Rumbelow, s. 47–50.. Detektyw Walter Dew uznał Smith za pierwszą ofiarę Kuby RozpruwaczaDew, Walter (1938), I Caught Crippen, London: Blackie and Son, s. 92, cytowany w Begg, s. 29., jednakże badający sprawę policjanci stwierdzili, że to raczej dzieło ganguBegg, s. 29.. Kobieta nie była w stanie lub nie chciała opisać napastników. Prostytutki często działały pod okiem zorganizowanych grup przestępczych, możliwe więc, że Smith zaatakowali jej właśni sutenerzy w ramach ukarania za nieposłuszeństwo lub celem zastraszeniaMarriott, s. 5–7.. Poszkodowana w obawie przed odwetem nie opisała wyglądu napastników, a związek jej śmierci z późniejszymi zabójstwami jest wątpliwyBegg, s. 29–31; Evans i Rumbelow, s. 47–50; Marriott, s. 5–7..
Martha Tabram thumb|Martha Tabram, zamieszkała w Satchell’s Lodging House, na George Street 19, zginęła w wieku 39 lat Prostytutka Martha Tabram została zamordowana we wtorek 7 sierpnia 1888 roku około 2.30, dzień po wolnym od pracy poniedziałku. Jej zwłoki znaleziono na schodach budynku przy George Yard, na obszarze Whitechapel. Sekcja zwłok wykazała, że kobieta została trzydzieści dziewięć razy pchnięta nożem o krótkim ostrzu. Funkcjonariusze zanegowali związek między zabójstwami Smith i Tabram, łącząc to drugie raczej z późniejszymi morderstwamiBegg s. 55, Evans i Skinner (2000), s. 632.. Tabram, w przeciwieństwie do większości późniejszych ofiar, została zadźgana i nie miała na ciele żadnych ran ciętych, przez co większość współczesnych badaczy odrzuca związek jej śmierci z innymi morderstwami dokonanymi na Whitechapel, choć nie można go z góry wykluczyćEvans i Rumbelow, s. 515; Marriott, s. 13..
Mary Ann Nichols thumb|Mary Ann Nichols, zamieszkała w Wilmott’s Lodging House na Thrawl Street 18, zginęła w wieku 43 lat thumb|Detektyw Frederick Abberline biorący udział w śledztwie W piątek 31 sierpnia 1888 zginęła Mary Ann Nichols. Jej zwłoki odkrył na ulicy Buck’s Row około 3.45 furman Charles Cross. Morderca dwukrotnie poderżnął kobiecie gardło od lewej do prawej strony oraz głęboko rozciął brzuch, dokonał także kilku płytszych cięć. Wszystko wskazywało na to, że rany powłok brzusznych zostały zadane martwej, leżącej na ziemi ofierze. Początkowo śledztwo prowadzili lokalni funkcjonariusze. Nie odnieśli większych sukcesów, ograniczając się do spekulacji, że Nichols podobnie jak Smith padła ofiarą ganguBegg, s. 98; Cook, s. 25–28; Evans i Rumbelow, s. 62–63.. Wkrótce potem gazeta „Star” opublikowała artykuł, w którym uznano, że za zabójstwa Smith, Tabram i Nichols odpowiada pojedynczy morderca. To sensacyjne twierdzenie podchwyciły później inne czasopismaCook, s. 25–28; Woods i Baddeley, s. 21–22.. Zaniepokojony wieściami o grasującym w Londynie seryjnym mordercy Scotland Yard powierzył dochodzenie trzem funkcjonariuszom: Frederickowi Abberline, Henry’emu Moore i Walterowi Simonowi AndrewsowiEvans i Skinner (2000), s. 676, 678.. Związany ze sprawą koroner Edwin Baxter uznał, że Nichols została zamordowana po trzeciej w tym samym miejscu, w którym znaleziono jej ciało. Zanegował on związek śmierci Nichols z zabójstwami Tabram oraz Smith, wskazując na fakt, że dwie ostatnie kobiety nie miały podciętego gardła oraz charakterystycznych okaleczeńMarriott, s. 21–22.. Krótko po rozpoczęciu dochodzenia w sprawie zabójstwa Nichols doszło do kolejnego morderstwa, którego ofiarą była Annie Chapman. Baxter zanotował wtedy „podobieństwo obrażeń w obu przypadkach jest znaczne”Marriott, s. 22–23..
Annie Chapman thumb|Annie Chapman zamieszkała w Crossingham’s Lodging House na Dorset Street 35, zginęła w wieku 47 lat Około szóstej rano w sobotę 8 września 1888 na podwórzu budynku przy ulicy Hanbury 29 odkryto zwłoki prostytutki Annie Chapman. Opuściła ona noclegownię około drugiej w nocy i udała się do pracyEvans i Rumbelow, s. 66–70.. Morderca przeciął jej gardło z lewej do prawej, rozciął brzuch oraz wyjął jelita, zostawiając je leżące na ramieniu ofiary. Sekcja zwłok wykazała, że usunięto jej także macicę. Patolog George Bagster Phillips uznał, że zabójca musiał posiadać sporą wiedzę anatomiczną, gdyż usunął macicę zaledwie jednym cięciem, używając prawdopodobnie noża z ostrzem o długości 15–20 cmCook, s. 221; Evans i Rumbelow, s. 71–72; Evans i Skinner (2000), s. 67–68, 87; Marriott, s. 26–29; Rumbelow, s. 42.. Wiele osób interweniujących w sprawie tajemniczych morderstw na Whitechapel zanegowała jego opinięFido, s. 35; Marriott, s. 77–79.. Ponieważ autopsji nie wykonano zaraz po odkryciu zwłok na ulicy, pojawiły się sugestie, że narząd usunął i zabrał na pamiątkę któryś z pracowników kostnicy, nie wzbudzając podejrzeń z powodu sporego okaleczenie ciała przez zabójcęMarriott, s. 77–79..
Dwa dni po morderstwie policja zatrzymała żydowskiego szewca Johna Pizera, znanego jako „Skórzany Fartuch”. Był on podejrzewany o zastraszania prostytutek, jednak po przedstawieniu mocnego alibi został zwolnionyBegg, s. 157; Cook, s. 65–66; Evans i Skinner (2000), s. 29; Marriott, s. 59–75; Rumbelow, s. 49–50.. Elizabeth Long zeznała, że ok. 5.30 widziała Chapman rozmawiającą z mężczyzną w pobliżu miejsca, gdzie później odkryto ciało. Kobieta opisała go jako nieco wyższego od Chapman, miał ciemną karnację. Nosił brązową czapkę myśliwską i ciemny płaszczBegg, s. 153; Cook, s. 163; Evans i Skinner (2000), s. 98; Marriott, s. 59–75.. Przebywający w tym czasie na podwórku sąsiadującego z miejscem zbrodni numeru 27, stolarz Albert Cadosch, zeznał, że usłyszał dźwięk przypominający głośne uderzenie czegoś ciężkiego w ogrodzenieBegg, s. 153; Evans i Skinner (2000), s. 100; Marriott, s. 59–75..
Walter Dew w swoich wspomnieniach notuje, że morderstwo Chapman wywołało powszechną panikę w LondynieConnell, s. 15–16; Cook, s. 90.. Wściekły tłum zaatakował komisariat policji, twierdząc, że zabójca jest tam przetrzymywanyConnell, s. 19–21; Rumbelow, s. 67–68.. Parlamentarzysta Samuel Montagu zaproponował wypłacenie 100 funtów osobie, która zidentyfikuje mordercę. Spekulacje, że brutalne zbrodnie były dokonywane w ramach żydowskich mordów rytualnych, doprowadziły do antysemickich demonstracjiDavenport-Hines.. Niezadowoleni z przebiegu policyjnego śledztwa obywatele, pod przywództwem George’a Luska, utworzyli wolontariacki Komitet Czujności Dzielnicy Whitechapel, mający na celu zatrzymanie zbrodniarza. Również oni zaoferowali nagrodę dla osoby, która złapie mordercę. Londyńska policja pod naciskiem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych odmówiła zaoferowania nagrody dla osoby, która by rozpoznała mordercę, gdyż doprowadziłoby to do wielu fałszywych, opartych na spekulacjach doniesień utrudniających dochodzenieEvans i Rumbelow, s. 159–160; Evans i Skinner (2000), s. 111–119, 265–290., wynajęła jednak dwóch prywatnych detektywówBegg, s. 186..
7 września szef Departamentu Dochodzeń Kryminalnych (CID) wyjechał na urlop do Szwajcarii. 2 września urlop wziął również zaangażowany w początkowe śledztwo Thomas Arnold. Utrudniało to dochodzenie i zmusiło Charlesa Warrena do mianowania nadinspektorem Donalda SwansonaBegg, s. 205; Evans i Rumbelow, s. 84–85.. 18 września zatrzymano niemieckiego fryzjera Charlesa Ludwiga. W czasie, gdy przebywał w areszcie, doszło do morderstw Elizabeth Stride oraz Catherine Eddowes, co świadczyło, że prawdziwy morderca dalej przebywał na wolności. Z tego powodu, około dwa tygodnie po zatrzymaniu, wypuszczono go na wolnośćEvans i Rumbelow, s. 86..