Świadkowie Jehowy w województwie warmińsko-mazurskim – wspólnota religijna Świadków Jehowy w województwie warmińsko-mazurskim. W wyniku Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011 określono liczbę osób na terenie województwa deklarujących swoją przynależność religijną do Świadków Jehowy na 4996Obwody polskojęzyczne: Olsztyn (206) [zbory: Olsztyn–Dajtki, Olsztyn–Jaroty, Olsztyn–Nagórki, Olsztyn–Pojezierze, Olsztyn–Północ, Olsztyn–Śródmieście, Olsztyn–Zatorze, Bartoszyce–Centrum, Bartoszyce–Nad Łyną, Biskupiec Reszelski, Dobre Miasto, Lidzbark Warmiński, Mrągowo, Olsztynek, Ostróda–Południe, Ostróda–Północ, Pasym, Szczytno], Elbląg-Malbork (część) (703) [zbory: Elbląg-Południe, Elbląg-Północ, Elbląg-Stare Miasto, Elbląg-Śródmieście, Braniewo, Morąg–Południe, Morąg–Północ, Orneta, Pasłęk], Ełk-Suwałki (część) (207) [zbory: Ełk–Centrum, Ełk–Północ, Ełk–Szyba, Giżycko–Wschód, Giżycko–Zachód, Gołdap, Kętrzyn–Wschód, Kętrzyn–Zachód, Olecko, Pisz, Węgorzewo], Grudziądz (część) (704) [zbory: Działdowo, Iława–Wschód, Iława–Zachód, Lidzbark Welski, Lubawa, Nowe Miasto Lubawskie ]; polskiego języka migowego (część) [PL-Polski Migowy-01].. Natomiast liczba głosicieli według opracowania GUS „Wyznania religijne w Polsce 2022–2024” w roku 2024 wynosiła 3533. W sierpniu 2025 roku na terenie województwa znajdowały się miejsca zebrań 47 zborów (w tym zbór rosyjskojęzyczny, grupa języka migowego, grupa polskojęzyczna na oddaleniu na terenie zakładu karnego oraz grupa posługująca się językiem romani (Polska)).

Historia Początki 1900–1909 W pierwszej dekadzie XX w. działalność rozwijała się głównie na terenie obecnego powiatu szczycieńskiego i węgorzewskiego (na terenie należącym wtedy do Cesarstwa Niemieckiego). Jedna z pierwszych opublikowanych informacji z tego terenu pochodzi z roku 1906, która zawiera list F. Pieńkowskiego proszącego o przysłanie większej ilości publikacji biblijnych w języku niemieckim. W tym samym roku funkcjonowała grupa w Srokowie.

1910–1919 W roku 1910 istniały również grupy w Ełku, Nawiadach, Skajzgirach, Srokowie, Świętajnie i Wielbarku, a w roku 1911 także w Lesieńcu i Piasutnie.

Zbory w Cierzpiętach, Elblągu, Ełku, Lesieńcu, Nawiadach, Piasutnie, Pozezdrzu, Skajzgirach, Sołdanach, Srokowie, Szczytnie, Świętajnie, Węgorzewie i Wielbarku, w latach 1910–1920 odwiedzał przedstawiciel niemieckiego biura, pielgrzym Hermann Herkendell.

11 maja 1913 roku w Hotelu Germania przy Kaiserstrasse w Szczytnie zorganizowano pierwsze w Prusach Wschodnich zgromadzenie. Na przedmieściach miasta (Beutnerdorf) mieszkał Samuel Kattanek, który był odpowiedzialny za jego organizacje. W zgromadzeniu brało udział około 70 osób, w tym przedstawiciel niemieckiego biura, Otto A. Kötitz. Jesienią 1913 roku grupy w Elblągu, Janikowie, Gołdapi, Pozezdrzu, Sołdanach, Giżycku i Szczytnie odwiedził pielgrzym Paul Balzereit. W roku 1916 grupy w Szczytnie i Węgorzewie odwiedził pielgrzym Max Cunow. W 1917 i 1919 roku pielgrzym Karl Wellershaus odwiedził grupy m.in. w Węgorzewie, Sołdanach, Pozezdrzu, Cierzpiętach, Szczytnie, Lesieńcu.

W roku 1919 i 1920 zbory w Węgorzewie, Lesieńcu, Szczytnie i Elblągu odwiedzał pielgrzym Bernhard BuchholzBernhard Buchholz odwiedził zbory w Węgorzewie (11-16.7.1919), Lesieńcu (17, 18.07.1919); Szczytnie (19, 20.07.1919); Elblągu (24.07.1920)..

Lata 20. XX wieku W 1920 roku zorganizowano zgromadzenia w Królewcu i Gdańsku, na których byli obecni pierwsi wyznawcy z tego terenu. W pierwszej połowie lat 20. grupy Badaczy Pisma Świętego działały m.in. w Białej Piskiej, Błudowie, Braniewie, Cierzpiętach, Dąbrównie, Elblągu, Ełku, Giżycku, Iławie, Kętrzynie, Lesieńcu, Leśnym Rowie, Mikołajkach, Mrągowie, Napiwodzie, Nowych Kiejkutach, Olsztynie, Pieczonkach, Pozezdrzu, Szczytnie, Węgorzewie i Wężewie, które regularnie odwiedzali pielgrzymi, przedstawiciele niemieckiego biura.

W 1927 roku w Iławie działał zbór, który organizował zebrania dwa razy w tygodniu. W roku 1928 rozpoczęto w miastach wyświetlanie nowego filmu – Dramat stworzenia (późniejszej niemieckiej wersji Fotodramy stworzenia). W tym samym roku odbyły się ponownie duże zgromadzenia w Królewcu i w Gdańsku – przybyli wyznawcy z terenu obecnego województwa.

Lata 30. XX wieku W latach 30. XX wieku duża grupa Świadków Jehowy (przyjęcie nowej nazwy w 1931 rokuNajwiększa grupa Badaczy Pisma Świętego, która pozostała związana z Towarzystwem Strażnica, 26 lipca 1931 roku przyjęła nazwę Świadkowie Jehowy.) działała w Elblągu.

We wrześniu 1931 roku zbory w Elblągu, Iławie, Frąknowie, Olsztynie, Szczytnie, Nowych Kiejkutach, Rutkowie, Mrągowie, Krutyniu, Zełwągach, Mikołajkach, Orzyszu, Białej Piskiej, Sokołach Jeziornych i Ełku odwiedził pielgrzym o nazwisku KipperKipper odwiedził zbór w Elblągu (1, 2.09.1931), w Iławie (12, 13.09.1931), Frąknowie (14.09.1931), Olsztynie (15, 16.09.1931), Szczytnie (17, 18.09.1931), Nowych Kiejkutach (19.09.1931), Rutkowie (20.09.1931), Mrągowie (21, 22.09.1931), Krutynie (23.09.1931), Zełwągach (24.09.1931), Mikołajkach (25.09.1931), Orzyszu (26.09.1931), Białej Piskiej (27.09.1931), Sokołach Jeziornych (28.08.1931) i Ełku (29, 30.08.1931).. W 1932 roku odbyły się ponownie duże zgromadzenia w Gdańsku, Królewcu, Tylży i Insterburgu – przybyli wyznawcy z terenu obecnego województwa.

W dniach od 12 do 13 marca oraz 8 i 9 października 1932 roku zgromadzenie odbyło się w Mrągowie (przy Kasernenstr. 29).

Prześladowania w okresie nazizmu

thumb|220px|Stolperstein Otto Siegela, który za odmowę służby wojskowej w 1944 roku przez nazistowski Sąd Okręgowy w Olsztynie został skazany na karę śmierci W okresie nazizmu wielu tutejszych niemieckich Świadków Jehowy trafiło do więzień i hitlerowskich obozów koncentracyjnych za odmowę wyrzeczenia się służby dla Boga i rezygnacji z chrześcijańskiej neutralności. Jednym z pierwszych aresztowanych w 1936 roku był Anton Lippert z Sußnick (Suśnika) i osadzony w obozach Dachau i Natzweiler-Struthof. Paul Lask z Ełku został osadzony w obozach Stutthof, Natzweiler-Struthof i Buchenwald, gdzie zmarł.

Okres po II wojnie światowej (1945–1950) Po II wojnie światowej Świadkowie Jehowy podjęli działalność kaznodziejską na terenie Warmii i Mazur w roku 1945. Społeczność ta składała się z trzech grupy wyznawców: polskich osadników, Ukraińców z akcji wysiedleńczej „Wisła” oraz przedstawicieli ludności miejscowej, zgodnie ze sobą współpracujących. Warmia i Mazury należały to tych tere­nów, na których Świadków Jehowy było najmniej w porównaniu z pozostałymi częściami kraju. Sytuacja Świadków Jehowy w tym okresie była ciężka. Dochodziło do prześladowań ze strony członków innych wyznań oraz nieufność ze strony miejscowych władz.

Pierwsi sprowadzili się do wsi Mostkowo koło Łukty. Wśród nich był m.in. Wiktor Fidura, były pracownik urzędu bezpieczeństwa, wydalony ze służby, ochrzczony w 1946 roku, aresztowany w 1950 roku. W 1947 roku do tego zboru przybyli pionierzy z Gdyni i z Siedlec. 3 października 1949 roku Starosta Powiatowy w Ostródzie został powiadomiony o zarejestrowaniu zboru w tej miejscowości. Zebrania odbywały się w mieszkanie W. Fidury. Oprócz niego pionierami byli Bonifacy Fidura i Czesław Wieczorek.

Z Zagłębia Ruhry do Pisza wraz z rodziną powrócił Georg (Jerzy) Litwin, ochrzczony w 1933 roku. W latach 1935–1937 przebywał w więzieniach w Białej Piskiej, Królewcu, Berlinie i Halle, potem na prawie dwa lata został uwięziony w KL Lichtenburg. Pod koniec 1946 roku nawiązał kontakt z polskim Biurem Oddziału w Łodzi, które wydało mu upoważnienie do prowadzenia działalności misyjnej. Początkowo zbór składał się z członków jego rodziny. Potem dołączyli inni głosiciele z okolicy, a także z Mrągowa, Giżycka oraz z powiatu ełckiego. Georg Litwin nie znał dobrze języka polskiego, dlatego koordynowaniem zborem zajął się Roman Szczyglewski przybyły z Kolna, w lipcu 1950 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy urzędu bezpieczeństwa w Białymstoku, w tym samym roku został aresztowany Litwin.

W okolicach Braniewa 58-osobowy zbór składał się w większości przesiedlonych Ukraińców, do którego dołączyła polska rodzina oraz kilku przybyłych Świadków Jehowy z Ukrainy. Od 1948 roku przewodniczącym zboru był Jarosław Demkowicz, a 25 z nich było pionierami. Do pomocy w działalności ewangelizacyjnej regularnie przyjeżdżali głosiciele z Gdańska. Do zboru należało też kilka nauczycielek przybyłych z Wileńszczyzny.

Dziewięcioosobową grupę w Liksajnach tworzyły dwie rodziny ukraińskie, dwójka z nich została ochrzczona w 1941 roku, pozostali – w 1947 roku. Niewielka grupa powstała również w Żelaznej Górze.

W Giżycku w latach 1945–1947 do zboru należało 5 osób. Z Sołdan do Giżycka przeniosła się wraz z trójką dzieci wdowa Marta Merchel (ochrzczona w 1928 roku) wraz z trójką dzieci. Sługą grupy, do której należeli też Polacy i Ukraińcy był Władysław Sołtysek.

Dwie ukraińskie rodziny tworzyły grupę w Pietrzwałdzie. Sługą grupy był Władysław Demianiuk, ochrzczony jako Świadek Jehowy w 1944.

W kwietniu 1947 roku Tadeusz Wincenciuk (z Nowej Wsi koło Sokołowa Podlaskiego), był pierwszym Świadkiem w Olsztynie. W październiku 1947 roku został również oficjalnym przedstawicielem Biura Oddziału Świadków Jehowy, „sługą obwodu nr 27” obejmującego większą cześć województwa olsztyńskiego (natomiast „sługą obwodu nr 27a”, który nadzorował działalność powiat kolneński i wschodnie obszary województwa olsztyńskiego był od sierpnia do listopada/grudnia 1949 roku Wiktor Schnell, a od przełomu 1949 i 1950 roku Roman Szczyglewski z Kolna). Do Olsztyna przyjechał również Stefan Wincenciuk, Eugeniusz Kądziela pochodzący z Kołodzieża koło Moniek, a ochrzczony w 1943 roku i Feliks Sidorek (kolejarz pochodzący z województwa białostockiego). Początkowo zgromadzali się w lokalach prywatnych (zarejestrowano trzy takie adresy). Wówczas Świadkowie Jehowy z Olsztyna, podjęli starania o pomieszczenie na potrzeby swoich zebrań. Uzyskali lokal w Olsztynie przy ul. Sarnowskiego 6 (na 100 miejsc), z którego korzystał 17-osobowy miejscowy zbór.

W tym samym roku działalność rozpoczął również zbór w Mrągowie, do którego należeli m.in. Aleksander Bączek (pochodzący z Turośli), Jan Kamiński, Bolesław Kozikowski, Franciszek Bączek oraz Friedrich Otto z Gdańska (ochrzczony w 1926 roku, pionier, wolontariusz Biura Oddziału w Łodzi, 1945–1946 zesłany do ZSRR) i Gerhard (Gerard) Gayk. W roku 1949 zbór składał się z 15 głosicieli, w tym kilku niemieckojęzycznych, którzy w tym języku prowadzili wyjazdową działalność kaznodziejską w północnych części województwa. W Mrągowie funkcjonowała Sala Królestwa.

Pierwszym Świadkiem Jehowy po II wojnie światowej w Ełku był kolejarz Henryk Rogiński. Przyjechał w 1947 roku wraz z żoną, a w Szybie (obecnie dzielnica Ełku) działała jego siostra – Abel. W roku 1947 na terenie województwa olsztyńskiego działało 8 zborów.

W roku 1947 najwięcej Świadków Jehowy mieszkało w Olsztynie. Większe grupy działały m.in. w Klimach, w powiecie braniewskim (Kłębowo, Runowo; głównie ludność ukraińska), w Mostkowie (powiat ostródzki), w Kętrzynie (grupa polsko-niemiecka), w Giżycku, Mrągowie i Piszu (o podobnym składzie narodowościowym). Istniały także mniejsze grupy w innych miejscowościach. Misjonarz Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead, Paweł Muchaluk przyjechał do Olsztyna w grudniu 1947 roku, odbył rozmowę z Tadeuszem Wincenciukiem. Później w Piszu spotkał się z kilkoma Świadkami Jehowy. Z kolei drugi misjonarz, Stefan Behunik był w Olsztynie w 1948 roku.

Pierwsi wyznawcy spotykali się początkowo w Ełku, w domu przy ulicy Bieruta 18 (obecnie ul. Sucharskiego).

Pod koniec lat 40. XX wieku powstał zbór Purgałki oraz zbór w Lidzbarku Warmińskim. Do tego zboru niektórzy przybyli z powiatu chełmskiego na Lubelszczyźnie.