Świadkowie Jehowy w województwie łódzkim – wspólnota religijna Świadków Jehowy w województwie łódzkim. W wyniku Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011 określono liczbę osób na terenie województwa deklarujących swoją przynależność religijną do Świadków Jehowy na 8078. Natomiast liczba głosicieli według opracowania GUS „Wyznania religijne w Polsce 2022–2024” w roku 2024 wynosiła 6872. We wrześniu 2025 roku na terenie województwa znajdowały się miejsca zebrań 79 zborówObwody polskojęzyczne: Łódź–Centrum (103), Łódź–Polesie (102), Łódź–Widzew (101), Kielce (część) (411), Częstochowa (część) (409), Płock–Włocławek (część) (105), Ostrów Wielkopolski (część) (613), Kalisz (część) (108); polskiego języka migowego (część) [PL-Polski Migowy-01]; angielski (część) [EU English 11-A]; rosyjski (część) [EU-Russian-15-A]; ukraiński (część) [EU-Ukrainian-01-A]. (w tym zboru angielskojęzycznego, zboru i grupy języka migowego, zboru i grupy ukraińskojęzycznej, zboru rosyjskojęzycznego, polskojęzycznej grupy na oddaleniu oraz grupy posługującej się językiem romani (Polska)).
Historia Początki Początek XX wieku Około roku 1910 istniały w Łodzi i Pabianicach małe grupy wyznawców, a w roku 1912 w Chojnach. W roku 1911 zbór w Pabianicach liczył 20 osób. W tym samym roku Hipolit Oleszyński w trakcie wizyty w Polsce odwiedził zbory m.in. w Łodzi i Pabianicach. Niemieckojęzycznej grupie w Łodzi złożył wizytę przedstawiciel niemieckiego biura, pielgrzym Hermann Herkendell.
Krótko przed wybuchem I wojny światowej przedstawiciel Towarzystwa Strażnica, Joseph Franklin Rutherford, odbył podróż służbową do kilku krajów. Odwiedził również Polskę, gdzie w Łodzi spotkał się z Badaczem Pisma Świętego o nazwisku Dojczman. W wyniku tego spotkania rodzina Dojczmanów wyruszyła w podróż ewangelizacyjną do Rosji. W wyniku I wojny światowej grupa zbierająca się w Łodzi uległa częściowemu rozproszeniu. Wciąż jednak pojawiały się nowe osoby zainteresowane wierzeniami Badaczy Pisma Świętego. W 1916 roku na dorocznej Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa w Pabianicach zgromadziło się 14 osób.
Lata 20. XX wieku thumb|240px|W tym łódzkim budynku (ul. Piotrkowska 108) w latach 20. i 30. XX w. odbywały się zebrania i zgromadzenia W okresie międzywojennym Łódź stanowiła centrum działalności polskich Świadków Jehowy. W 1922 roku na pogrzeb wyznawczyni Emilii Mandowej w Łodzi – ochrzczonej w Sopocie w 1919 roku – przybyło około tysiąca osób, chcących się czegoś dowiedzieć o tym wyznaniu. Mandowa była właścicielką składów obuwia, a w jej domu przy ul. Piotrkowskiej 108 odbywały się zebrania. Odczyty biblijne odbywały się także w Teatrze Skała i w Filharmonii Łódzkiej, a później także przy ul. Piotrkowskiej 243. Łódzką grupę wyznawców umacniali współwyznawcy z Gdańska, którzy wygłaszali wykłady biblijne. Wykłady biblijne odbywały się w niedziele w wynajmowanych salach (wykłady wygłaszał m.in. Grabicki z Łodzi), a inne zebrania w dni powszednie w mieszkaniach prywatnych (m.in. w łódzkiej Rokicie). W następnych latach wynajęto salę na stałe, w której odbywały się wszystkie zebrania. W Łodzi działał zbór polskojęzyczny oraz niemieckojęzyczny.
Badacze Pisma Świętego odmawiali odbycia służby wojskowej, za co byli skazywani na kary więzienia.
W roku 1921 działała grupa w Wieluniu, w 1922 w Zduńskiej Woli, a w 1924 w Zawadach i Bałuczu.
W 1922 roku na dorocznej Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa w Łodzi zebrało się – 25, w 1923 – 30 osób. W kwietniu 1923 roku polskojęzyczny zbór w Łodzi składał się z około 50 osób. Zebrania w niedziele odbywały się w lokalu przy ul. Głównej 1.
Byłą łódzką halę fabryczną przystosowano, aby latem 1924 roku zorganizować w niej pierwszą konwencję (zgromadzenie) z udziałem około 200 osób. W roku 1924 na Wieczerzy Pańskiej w Pabianicach były obecne 44 osoby, a w Łodzi – 92. Wacław Wnorowski, przedstawiciel Towarzystwa Strażnica, wygłosił w Łodzi wykład „Nieunikniona katastrofa nad światem”, na którym było obecnych ponad 2000 osób, a dla prawie drugich tyle nie było już miejsca. W każdą niedzielę urządzano spotkania w największych salach łódzkich teatrów.
W Łodzi i okolicach oprócz polskojęzycznych działały również grupy niemieckojęzyczne i jidysz. Pod koniec lat 20. XX wieku zbór łódzki przodował w działalności kaznodziejskiej w kraju.. thumb|left|240px|Fotodrama stworzenia wyświetlana była w Łodzi od roku 1927 (m.in. w Filharmonii Łódzkiej} W roku 1925 zebrania w łódzkim zborze odbywały się m.in. w kinie przy ul. Zachodniej, odbyła się także kolejna konwencja. W 1925 roku w mieszkaniu F. Wiśniewskiego przy ul. Orlej 3 w Łodzi mieściła się siedziba zboru Międzynarodowego Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego Oddziału Łódź (zarejestrowana w województwie łódzkim; przewodniczącym był Wilhelm Scheider, sekretarzem Bolesław Grabicki). W 1925 roku w niemieckojęzycznym zborze w Łodzi na uroczystość Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa przybyło 50 osób.
W zborze łódzkim nastąpił rozłam. Osoby, które nie chciały brać udziału w działalności kaznodziejskiej (m.in. Wiśniewski), podzieliły się na kilka innych ugrupowań (przekształcone później w zbory Wolnych Badaczy Pisma Świętego, Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania”). Poza Łodzią, działały zbory w Konstantynowie Łódzkim (28 członków), Łowiczu (28; zezwolenia na prowadzenie zebrań uzyskiwał Jan Kret), Pabianicach (28), Rudzie Pabianickiej (32 członków), Sieciechowie (30) i Wieluniu (15).
W 1926 roku w zborze w Łodzi na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa przybyło 129 osób. Od 4 do 6 kwietnia 1926 roku w sali przy ul. Piotrkowskiej 108 w Łodzi odbyło się trzydniowe zgromadzenie. Rozpoczęto regularną działalność kaznodziejską w Piotrkowie Trybunalskim i Radomsku.
W 1927 roku w polskojęzycznym zborze w Łodzi na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa przybyło 150 osób, a w niemieckojęzycznym – 112.
Od 7 do 9 kwietnia 1928 roku w Łodzi odbyła się konwencja. Przybyły na nią delegacje z różnych stron Polski. Rozpoczęto regularną działalność kaznodziejską w okolicach Wieruszowa, Wielunia i Sieradza. Prowadził ją Jan Stawicki. W roku 1929 konwencja odbyła się przy ul. Wólczańskiej 5 w Łodzi.
Lata 30. XX wieku Na początku lat 30. XX wieku oprócz dużego zboru łódzkiego działały zbory w takich miastach jak: Konstantynów Łódzki, Łowicz, Pabianice, Skierniewice, Wieluń i Zduńska Wola. W 1930 roku do Łodzi przeniesiono biuro Towarzystwa Strażnica – siedzibę zarządu głównego i ośrodek koordynujący działalność Towarzystwa Strażnica w Polsce. W tym celu zakupiono budynek przy ulicy Rzgowskiej 24. Przez 2 lata (1930–1932) Betel mieściło się w budynku sali zborowej przy ul. Piotrkowskiej 108. Ośrodkiem kierował Wilhelm Scheider. thumb|240px|Biuro Oddziału w Łodzi przy ul. Rzgowskiej 24 (zdjęcie z roku 1948) 6 kwietnia 1931 roku w łódzkim hotelu Manteuffel odbył się zjazd delegatów z 71 zborów z całej Polski oraz z Wolnego Miasta Gdańska, którzy przyjęli statut organizacyjny. Zgodnie z przyjętym statutem siedziba związku mieściła się w Łodzi, a obszar jego działania objął całą Polskę wraz z Wolnym Miastem.
W lipcu 1931 roku w Columbus w stanie Ohio zorganizowano międzynarodowe zgromadzenie, którego część była transmitowana przez rozgłośnię radiową WBBR oraz 450 stacji radiowych w Ameryce Północnej, Australii i Europie. Na zgromadzeniu tym Badacze Pisma Świętego związani z Towarzystwem Strażnica przyjęli nazwę Świadkowie Jehowy. W Polsce program kongresowy poprzez Magdeburg retransmitowano na zgromadzeniu w Łodzi. W roku 1931 wynajęto salę przy ul. Wólczańskiej 129 w Łodzi, w której odbywały się zebrania. W roku 1932 doszło do podziału w zborze. Wielu go opuściło, przyłączając się do innych ugrupowań badackich.
Od 1 czerwca 1932 roku Dom Biblijny w Polsce (Biuro Towarzystwa Strażnica) zaczął funkcjonować w budynku przy ul. Rzgowskiej 24. W 1932 roku doszło do kolejnego rozłamu w zborze w Łodzi.
Od roku 1933 zebrania łódzkiego zboru odbywały się w sali przy ulicy Piotrkowskiej 243, a od roku 1934 do roku 1938 odbywały się w sali przy ulicy Rzgowskiej 24. W Łodzi odbywały się również konwencje (m.in. w roku 1934). W 1934 roku zbór w Łodzi liczył 100 głosicieli i około 200 zainteresowanych.
W roku 1933 zaczęto wydawać w Łodzi czasopismo „Złoty Wiek” (obecnie „Przebudźcie się!”); wcześniej wydawano je w Szwajcarii. W roku 1936, po licznych konfiskatach zarządzonych przez urząd cenzury, zakazano publikowania tego czasopisma. Wniesiono apelację i dalej je wydawano do czasu, gdy nieodwołalnie tego zabroniono, a Augustyna Raczka, redaktora odpowiedzialnego, skazano na rok więzienia. W tym okresie biskup łódzki – Włodzimierz Jasiński, który planowo obsadzał „swoimi ludźmi” ważniejsze stanowiska w urzędach, przy poparciu Akcji Katolickiej zorganizował Instytut do walki z mniejszościami religijnymi. Jednym z jego celów było konfiskowanie wszelkich publikacji tego wyznania. Pomimo tego Świadkowie Jehowy w Łodzi wydali jeszcze dwie nowe broszury. Z braku podstaw do oskarżenia o łamanie praw świeckich w Polsce, powoływano się na katolickie prawo kanoniczne.
Pod koniec 1935 roku grupa w Trębaczewie liczyła 10 osób, zebrania odbywały się u Szymona Antoniaka. W roku 1936 zgromadzenie odbyło się w Grabiszewie. Rozpoczęto regularna działalność kaznodziejską w Uniejowie i Łasku. Przez dwa lata łódzki zbór zgromadzał się w sali przy ul. Rzgowskiej 24.
W marcu 1938 roku obłożono zakazem działalność tego wyznania w Polsce. Władze opieczętowały magazyny biura w Łodzi – rozpoczął się okres działalności konspiracyjnej. Odtąd zebrania odbywały się w mieszkaniach prywatnych (w Łodzi m.in. K. Czapa przy ul. Targowej, Przytułowej przy ul. Składowej 34, Sawickiej przy Sienkiewicza 31, Rosiaka na Retkini, Pytlińskiej przy ul. Sosnowej i na Chojnach; w niektórych z tych miejsc były składy publikacji).
Okres II wojny światowej
Uwięzieni w obozach koncentracyjnych
W czasie II wojny światowej wielu tutejszych Świadków Jehowy zginęło w hitlerowskich obozach koncentracyjnych, m.in. w Groß-Rosen, Stutthof (KL) oraz Auschwitz-Birkenau (do którego duży transport więzionych z Łodzi dotarł w listopadzie 1942 roku). Kinder-KL Litzmannstadt W Kinder-KL Litzmannstadt w Łodzi, który był obozem dla polskiej młodzieży i dzieci umieszczono dziesięcioro dzieci Świadków Jehowy z okolic Wisły (w wieku od 8 do 14 lat, w tym trzy dziewczynki i siedmiu chłopców)..
Działalność w czasie niemieckiej okupacji Zebrania organizowano w małych grupach w mieszkaniach. Publikacje otrzymywane od Świadków Jehowy w Niemczech, które powielano lub przypisywano ręcznie..
Okres powojenny, prześladowania thumb|240px|Publikacje Świadków Jehowy wydawane w czasie zakazu działalności w podziemiu – na zdjęciu „Nasza Służba Królestwa” Po zakończeniu wojny Świadkowie Jehowy organizowali większe zgromadzenia w Łodzi (m.in. w roku 1946 w wynajętej sali przy ul. Piotrkowskiej 146, gdzie odbywały się też zebrania oraz w sali przy ul. Kopernika., zgromadzenie odbyło się tam również 1 maja 1948 roku) i w Piotrkowie Trybunalskim.
Wiosną 1945 roku na nowo przejęto w użytkowanie budynek położony w Łodzi przy ulicy Rzgowskiej 24. Krajowe biuro w Łodzi wznowiło działalność. W lutym 1946 roku władze dokonały najścia na łódzkie biuro. Aresztowano wszystkich mężczyzn. W tym samym miesiącu przedstawiciel Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa w Łodzi usiłował nakłonić Świadków Jehowy do współpracy przeciw Kościołowi katolickiemu, ale spotkał się z odmową.
W grudniu 1947 roku na terenie województwa łódzkiego działało 31 zborów; 10 w powiecie łódzkim, po 5 w powiatach łaskim, opoczyńskim, piotrkowskim i wieluńskim oraz po jednym w powiatach brzezińskim, łęczyckim, radomszczańskim i skierniewickim. Sale Królestwa dla czterech łódzkich zborów mieściły się przy ulicach Rzgowskiej 24, Piotrkowskiej 164, Dzwonowej i pl. Wolności 9 oraz w Pabianicach (funkcjonowała przez II kwartał 1950 roku), Konstantynowie Łódzkim, Zduńskiej Woli, Piotrkowie Trybunalskim (przy ul. Garncarskiej)..