Świadkowie Jehowy w województwie pomorskim – wspólnota religijna Świadków Jehowy w województwie pomorskim. W wyniku Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011 określono liczbę osób na terenie województwa deklarujących swoją przynależność religijną do Świadków Jehowy na 9406. Natomiast liczba głosicieli według opracowania GUS „Wyznania religijne w Polsce 2022–2024” w roku 2024 wynosiła 8346. We wrześniu 2025 roku na terenie województwa znajdowały się miejsca zebrań 84 zborów (w tym także zbór angielskojęzyczny, trzy zbory i dwie grupy rosyjskojęzyczne, zbór języka migowego, dwa zbory i trzy grupy ukraińskojęzyczne, cztery grupy hiszpańskojęzyczna, oraz polskojęzyczna grupa na oddaleniu).
Historia Początki thumb|Niemieckojęzyczny zbór w Gdańsku (11 października 1925). W pierwszym rzędzie od lewej goszczący w Gdańsku Wilhelm Scheider (późniejszy sługa oddziału w Polsce), Paul Balzereit (sługa oddziału w Niemczech) oraz Wilhelm Ruhnau, w którego domu zbierał się gdański zbór i Ewald Niehuß (koordynator biura w Gdańsku) W Gdańsku działalność była prowadzona co najmniej od 1905 roku. W lipcu 1910 roku w Gdańsku istniał już niewielki niemieckojęzyczny zbór Badaczy Pisma Świętego (od 1931 roku Świadków Jehowy), w którym wizytę złożył pielgrzym z niemieckiego Biura Oddziału Hermann Herkendell (1889–1926). Złożył także wizytę w niemieckojęzycznym zborze w Słupsku. W kwietniu 1914 roku grupa w Gdańsku liczyła 30 członków i sympatyków. Od roku 1917 zgromadzali się oni w mieszkaniu rodziny Ruhnauów. Zbory odwiedzał Paul Balzereit (w roku 1913), a następnie pielgrzym Max Cunow (w roku 1916).
W roku 1915 i 1919 zbory w Gdańsku oraz Słupsku odwiedził pielgrzym Bernhard BuchholzBernhard Buchholz odwiedził zbory w Słupsku (11, 12.02.1915; 23-26.06.1919; 11, 12.07.1920; 1921); Gdańsku (13, 14.02.1915; 27-30.06.1919; 17-23.07.1920; 1921)..
W latach 1917–1919 zbory w Gdańsku i Słupsku odwiedzał pielgrzym Karl Wellershaus. Zgromadzenia odbyły się w Gdańsku (19 i 20 stycznia 1917 roku, 1 i 2 grudnia 1918 roku, 15 i 20 lutego 1919 roku) i Słupsku (18 stycznia 1917 roku, 30 listopada 1918 roku, 12 i 14 lutego 1919 roku). thumb|Fotodrama stworzenia wyświetlana była na Pomorzu od roku 1923
Lata 20. XX wieku Od 18 do 21 lipca 1920 roku przy Thornscherweg 11d w Gdańsku odbyło się zgromadzenie; kolejne miało miejsce w 1921 roku.
Pielgrzym Bernhard Buchholz zbór w Kleszczyńcu odwiedził w roku 1920, w Gdańsku i Słupsku w roku 1920 i 1921, a w Bytowie, Miastku i Lęborku w roku 1921Bernhard Buchholz odwiedził zbory w Słupsku (11, 12.07.1920; 1921); Gdańsku (17-23.07.1920; 1921); Kleszczyńcu (15 i 16.07.1920); Bytowie (1921); Miastku (1921); Lęborku (1921)..
W roku 1922 w wodach Bałtyku odbył się chrzest w Gdyni Orłowie (ochrzczony został m.in. Władysław Chomentowski). W tym czasie działalność zapoczątkowano w Chojnicach. Około 1923 roku został ochrzczony Burski oraz mieszkająca w Chojnicach rodzina Borysów. W tym samym roku rozpoczęto wyświetlanie nowego filmu Dramat stworzenia – późniejszej niemieckiej wersji Fotodramy stworzenia, której taśmy w tym kraju uległy już zniszczeniu. Film pokazano m.in. w kilku miastach na Pomorzu.
Do roku 1925 liczba członków zboru w Gdańsku wzrosła do 196 aktywnych głosicieli i sympatyków*. Zbór ten odegrał kluczową rolę w powstawaniu nowych zborów na Pomorzu.
W drugiej dekadzie XX wieku ponad 20-osobowa grupa działała również w Słupsku, inna grupa w Kwidzynie.
W roku 1924 na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej obecnych było w Kwidzynie 57 osób. Grupa działa również w pobliskim Bronisławowie.
W dniach 10 i 11 listopada 1928 roku zorganizowano konwencję (zgromadzenie) w Gdańsku dla około 500 osób (Aula der Petrischule, Hansaplatz).
Lata 30. XX wieku W trzeciej dekadzie XX wieku największe skupiska Świadków Jehowy (przyjęcie nowej nazwy w 1931 rokuNajwiększa grupa Badaczy Pisma Świętego, która pozostała związana z Towarzystwem Strażnica, 26 lipca 1931 roku przyjęła nazwę Świadkowie Jehowy.) były w takich miejscowościach i ich okolicach, jak: Wolne Miasto Gdańsk, Słupsk, Miastko, Bytów, Chojnice, Kleszczyniec. Urządzano częste wyjazdy za miasto w celu głoszenia dobrej nowiny. 23 i 24 sierpnia 1930 roku przy Schichaugasse 6 (obecna ul. Jana z Kolna) w Gdańsku odbyło się okręgowe zgromadzenie służbowe (Bezirks-Dienstversammlungen).
23 lutego 1930 roku we wsi Pomieczyno czterech głosicieli z Gdańska, którzy wyruszyli dwoma motocyklami do działalności kaznodziejskiej, zostało napadniętych przez ponad 80-osobowa grupę mieszkańców.
3–6 września 1931 roku niemieckojęzyczny zbór w Gdańsku, a 7–11 września 1931 roku w Kwidzynie odwiedził pielgrzym o nazwisku Kiper. 28 i 29 września 1931 roku pielgrzym o nazwisku Rahbe odwiedził zbór w Miastku, a 30 września – w Bytowie.
Na początku lat 30. XX wieku zbory w Gdyni i Grabówku (obecnie dzielnica Gdyni) liczyły po około 30 głosicieli. Działalność kaznodziejską prowadzono również w Tczewie. Zebrania urządzano przy ul. 30 Stycznia, a zborowi przewodził Regulski.
W związku z działalnością kaznodziejską prowadzoną przez zbór w Tczewie głosicielom wytoczono kilka spraw karnych za publiczne znieważanie słowami wiary katolickiej czy nieposyłanie dziecka na lekcje religii, które zakończyły się wyrokiem skazującym.
W 1932 roku na terenie Gdyni działalność kaznodziejską prowadził m.in. Bolesław Bożyszkowski i Wojciech Biernat. Na odczyty urządzane w mieszkaniu Bożyszkowskiego przychodziło około 20 osób.
W 1932 roku zorganizowano dwudniowe zgromadzenia m.in. w Gdańsku (23, 24 lipca, przy Jakobsneugasse 7) i w Kwidzynie (5, 6 marca, przy Hindenburgstr. 84).
W kwietniu i maju 1933 roku niemieckojęzyczne zbory w Gdańsku, Bytowie, Kleszczyńcu, Lęborku, Miastku i Słupsku odwiedził pielgrzym o nazwisku KiperKiper odwiedził zbór w Gdańsku (24–30.05.1933), w Słupsku (12, 13.05.1933), Bytowie (15.04 oraz 8.05.1933), Kleszczyńcu (16,17.04 oraz 9, 10.05.1933), Lęborku (18.04 oraz 11.05.1933) i Miastku (13, 14.04 oraz 6,7.05.1933)..
W tym samym czasie także chojnicka prokuratura oskarżyła mieszkającego tam pioniera o nazwisku Śmieszko o dopuszczenie się „bluźnierstwa” za pomocą druków. Rozprawa sądowa w tej sprawie odbyła się w 1933 roku. Jej przebieg obserwowało mnóstwo ludzi. W charakterze biegłego ze strony Kościoła katolickiego powołany był ksiądz Janke, posiadający doktorat z teologii, wykładowca religii w gimnazjum w Chojnicach. Ze strony Towarzystwa Strażnica wystąpił Wilhelm Scheider. W wyniku dyskusji na temat szeregu podstawowych zagadnień doktrynalnych ksiądz „Janke uznał się za całkowicie pokonanego”, a Jan Śmieszko został uniewinniony.
W roku 1933 powstał zbór w Małym Kacku (obecnie dzielnica Gdyni), który zasięgiem głoszenia obejmował teren w promieniu 80 km. Tam w roku 1934 w mieszkaniu rodziny Skibów, na chrześcijańskich zebraniach spotykało 15 osób, m.in. Dionizy Chacholski, Władysław Chomentowski, Tomasz Dembicki, Jan Skiba, Adolf Schütz.
W latach 30. XX wieku zdarzały się ataki na osoby prowadzące działalność kaznodziejską. Na przykład w Kamieniu 20-osobową grupę głosicieli otoczyło co najmniej 100 wrogo nastawionych mieszkańców. Obecność wojska ochroniła ich przed tłumem. W 1935 w miejscowości Łebno brutalnie pobici zostali głosiciele z tamtejszego zboru.
Z powodu aresztowań liczba głosicieli w Gdańsku spadła ze 191 w roku 1935 do 51 w roku 1939. W roku 1938 rozpowszechnili oni w tym mieście 5233 publikacje biblijne.
W zborze w Chyloni (obecnie dzielnica Gdyni) tuż przed wybuchem II wojny światowej działało około 50 głosicieli (m.in. Dionizy Chacholski, Stanisław Kaczanowski, Stanisław, Wiktoria i Janina Olińscy, Tomasz Piela, Pólmański (później zamordowany w KL Stutthof) i Wincenty Rączkowski).
Zakaz działalności na terenie Wolnego Miasta Gdańska Do czasu gdy w 1933 roku działalność religijna Świadków Jehowy w Niemczech została obłożona zakazem, nadzór nad zborem w Gdańsku sprawowało niemieckie Biuro Oddziału w Magdeburgu. Po zamknięciu w dniu 28 czerwca 1933 roku tego Biura zbory na terenie Wolnego Miasta Gdańsk zaczęły podlegać pod środkowoeuropejskie biuro w Bernie w Szwajcarii. Otworzono wówczas małe gdańskie biuro Towarzystwa Strażnica, które znajdowało się przy Jakobsneugasse 7. Jego koordynatorem był Ewald Niehuß.
1 października 1933 roku aresztowano 26 świadków Jehowy oraz ich krewnych w trakcie uroczystości weselnej. Po przesłuchaniach 25 osób zwolniono, a jedną przetrzymywano w areszcie do końca kwietnia 1934, gdy wszystkim 26 świadkom Jehowy wytoczono akt oskarżenia. Nocą z 28 na 29 marca 1935 roku na podstawie decyzji Helmuta Frobössa, Prezydenta Policji w Gdańsku skonfiskowano z gdańskiego Biura Oddziału literaturę religijną Świadków Jehowy. Nazistowska prasa oraz rozgłośnie radiowe w Gdańsku określiły Świadków Jehowy jako „zagrażającą państwu”, zamaskowaną organizację komunistyczną. Na mocy rozporządzenia z 6 lipca 1935 roku wydalono Ewalda Niehußa, koordynatora biura Towarzystwa Strażnica.
23 lutego 1936 roku Wilhelm Ruhnau, działając jako przedstawiciel gdańskiego zboru, złożył wniosek do Prezydenta Senatu Wolnego Miasta Gdańska, Arthura Greisera, z prośbą o tymczasowe rozporządzenie zezwalające na swobodne praktykowanie religii, cofnięcie nakazu wydalenia Ewalda Niehußa, zwrot skonfiskowanego mienia oraz sprostowanie w mediach i obiektywne śledztwo. Gdy te starania okazały się nieskuteczne, 25 maja 1936 roku Świadkowie Jehowy wnieśli petycję z 670 podpisami do Wysokiego Komisarza Ligi Narodów, Seána Lestera. W dniach od 4 do 7 września 1936 roku w Lucernie w Szwajcarii odbył się kongres międzynarodowy. Kongres ten zwrócił uwagę władz na represje i prześladowania, jakim są poddawani Świadkowie Jehowy w Gdańsku.
25 września 1936 roku w Sopocie należącym wówczas do Wolnego Miasta Gdańsk aresztowano Wilhelma Ruhnaua, który przekazał relację dotyczącą prześladowań Świadków Jehowy w Gdańsku i w Niemczech do środkowoeuropejskiego biura Towarzystwa Strażnica w Szwajcarii. Po czterech dniach Ruhnau został uprowadzony z kraju, przypuszczalnie przez granicę lądową na teren Prus Wschodnich, gdzie został wydany władzom niemieckim i osadzony w obozie koncentracyjnym pod Berlinem. Pod koniec 1937 roku pozwolono Wilhelmowi Ruhnauowi napisać list z gestapowskiego więzienia. List ten z datą stempla z marca 1937 dotarł do jego mieszkania w Sopocie przez Nowy Jork. Dalsze losy Wilhelma Ruhnaua pozostają nieznane, a gdańska policja odmawiała udzielenia jego małżonce i rodzicom jakichkolwiek informacji na jego temat.
24 marca 1938 roku sąd w Gdańsku rozpatrywał w trybie przyspieszonym sprawę 30 głosicieli, którzy rozpowszechniali publikacje religijne. 16 z nich skazano na kary od 3 miesięcy do półtora roku więzienia, 8 na grzywny, a pozostałych uniewinniono.
Pod koniec lat 30. XX wieku Świadkowie Jehowy przewozili z Berlina do Gdańska publikacje i matryce do ich drukowania. Kurierem był m.in. Horst Schmidt (przybrany syn Emmy Zehden), który wiosną 1943 roku odwiedził rodzinę Koschmiederów, gdzie w ich mieszkaniu znajdował się konspiracyjny skład literatury biblijnej.
Okres II wojny światowej
thumb|240px|Hitlerowskie oświadczenie o wyrzeczeniu się wiary, którego podpisania świadkowie Jehowy odmawiali w Stutthof (KL) KL Stutthof