Świadkowie Jehowy w województwie śląskim – wspólnota religijna Świadków Jehowy w województwie śląskim. W wyniku Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011 określono liczbę osób na terenie województwa deklarujących swoją przynależność religijną do Świadków Jehowy na 41 084. Natomiast liczba głosicieli według opracowania GUS „Wyznania religijne w Polsce 2022–2024” w roku 2024 wynosiła 18 642. W listopadzie 2025 roku na terenie województwa znajdowały się miejsca zebrań 183 zborów (w tym 1 polskiego języka migowego, 1 angielskojęzycznego, 4 rosyjskojęzycznych, 3 ukraińskojęzycznych oraz grupy angielskojęzycznej, dwóch grup j. migowego, grupy hiszpańskojęzycznej, grupy ukraińskojęzycznej i dwóch grup rosyjskojęzycznych).

Historia Początki Lata 20. XX wieku Historia Świadków Jehowy w województwie śląskim sięga początku XX wieku, kiedy działalność rozpoczęli tu niemieccy wyznawcy (na terenie należącym wtedy do Cesarstwa Niemieckiego), a we wschodniej i północnej części obecnego województwa także polscy. 1920: Jedną z pierwszych rodzin, które zainteresowały się Biblią, byli Otrębscy z Ząbkowic Będzińskich/Ząbkowic dzisiaj dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Wkrótce powstał zbór w Ząbkowicach Będzińskich, a także w okolicy Zawiercia, w Porębie. Grupy te od początku spotykały się ze sprzeciwem lokalnych władz. Działalnością kaznodziejską objęto teren od Częstochowy po Rudę Śląską oraz od Tarnowskich Gór po Miechów. 1921: W lutym w zborze w Siemianowicach Śląskich (Laurahütte) wykłady biblijne wygłosił przedstawiciel niemieckiego biura, pielgrzym Max Cunow. 1923: 11 listopada w Teatrze „Nowości” w Częstochowie bezpłatny wykład biblijny wygłosił Jan Kusina z Krakowa. 1924: Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w Siemianowicach obecnych było – 35 osób, w Borach (obecnie dzielnica Jaworzna) – 34, a w Kozach 24 osoby. Konwencja z udziałem około 350 osób odbyła się w dniach 1–3 listopada w Domu Górnika w Jaworznie–Borach. 1925: 30 sierpnia do 1 września w Królewskiej Hucie (Chorzowie) zorganizowano kongres, na którym przemówienia wygłaszał m.in. Wacław Wnorowski i Ludwik Kuźma (oddelegowany ze Stanów Zjednoczonych do Polski). Najwyższa liczba obecnych wyniosła ponad 600 osób.

Zbory działały w Borach (Jaworzno) (18 członków), Byczynie (Jaworzno) (62), Kozach (37), Katowicach (32), Konarach (16), Lublińcu (4), Siemianowicach Śląskich (38), Szczakowej (Jaworzno) (10) i Ząbkowicach (Dąbrowa Górnicza) (12). 1926: W kwietniu Stefan Milewski, Feliks Mucha i Bolesław Pastwiński wyruszyli z Łodzi w trzymiesięczną kampanię ewangelizacyjną i rozpoczęli regularną działalność kaznodziejską w okolicach Częstochowy, gdzie w 1929 roku powstał zbór, 7 lutego 1929 roku zgłoszony w tamtejszym starostwie, liczący 40 osób) oraz w okolicach Siewierza.

Jesienią niemieckojęzyczni pielgrzymi odwiedzali zbory na terenie należącym wtedy do Cesarstwa Niemieckiego, w Gliwicach (Gleiwitz), Zabrzu (Hindenburg), Mikulczycach (Mikultschütz) i Bytomiu (Beuthen). 1927: W Rudzie Śląskiej (Ruda in Oberschlesien) było 21 wyznawców, a w zborze w Gliwicach – 55. Na uroczystość Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa w Katowicach przybyło 20 osób, a w zborze Gliwice-Zabrze-Bytom – 55. Działalność m.in. w Szopienicach i Siemianowicach prowadził niejaki Majewski przybyły ze Stanów Zjednoczonych. 1928: Dwóch wyznawców rozpoczęło działalność na terenie obecnego powiatu cieszyńskiego, w okolicach Wisły

W wynajętych obiektach wyświetlano Fotodramę stworzenia (m.in. w sali „Tivoli” przy ul. Kościuszki w Katowicach). 1929: W rejon Cieszyna przybył też Jan Gomola, który za pomocą gramofonu odtwarzał wykłady biblijne. Wkrótce przeniósł się do pobliskiego Ustronia-Polany, tam w jego domu odbywały się wykłady (na początku lat 30. XX wieku Raczek, Ludwik Kinicki). Pierwszym wyznawcą z okolic Wisły został Andrzej Raszka, następnie Jerzy i Andrzej Pilchowie, z którymi wiedzą biblijną dzielił się przybyły z Francji Andrzej Tyrna. Działalność kaznodziejską prowadzili w okolicach Wisły i Bielska oraz na Zaolziu.

Lata 30. XX wieku 1930: Na początku lat 30. XX wieku zbory Świadków Jehowy (przyjęcie nowej nazwy w 1931 rokuNajwiększa grupa Badaczy Pisma Świętego, która pozostała związana z Towarzystwem Strażnica, 26 lipca 1931 roku przyjęła nazwę Świadkowie Jehowy.) działały również w Blachowni, w Blanowicach (obecnie dzielnica Zawiercia), Chorzowie, Częstochowie, Porębie, Sosnowcu, Myszkowie, Dąbrowie Górniczej, Niemcach (obecnie dzielnica Sosnowca), Zawierciu, Ząbkowicach i Strzemieszycach (obecnie dzielnice Dąbrowy Górniczej) i Zebrzydowicach. W Zabrzu wyświetlana była Fotodrama stworzenia, a zebrania odbywały się również w Sośnicy. 1931: Wiosną z rejonu Piekar na zebrania przychodziło około 60 osób, a z zainteresowanymi bywało na nich czasami nawet 200. Działalność prowadzili również w Świętochłowicach. We wrześniu pielgrzym o nazwisku Rabe odwiedził zbory w Raciborzu, Gliwicach, Bytomiu i Zabrzu. 1932: Powstała Sala Królestwa w Dąbrowie Górniczej (Ząbkowicach Będzińskich) przy ul. Klubowej. Od 15 do 16 maja w wynajętej sali przy ul. Jasnej w Sosnowcu odbyła się konwencja, na której zostali ochrzczeni pierwsi wyznawcy z centrum Dąbrowy Górniczej (Marian i Stanisława Kowal). W konwencji brały udział osoby z rejonu Katowic, Myszkowa, Dąbrowy Górniczej, Rudy Śląskiej i Częstochowy. W dniach 18 i 19 czerwca konwencja odbyła się także w Gliwicach (przy Pieler Str. 17). W roku 1932 i 1933 zbory w Bytomiu, Gliwicach, Raciborzu i Zabrzu odwiedził Robert Arthur WinklerRobert Arthur Winkler złożył wizytę w zborach w Bytomiu (13, 14.10.1932; 21, 22.03.1933), Gliwicach (9, 10.10.1932; 17.18.03.1933; w lokalu przy Pieler Str. 17), Raciborzu (8.10.1932; 16.03.1933) i Zabrzu (11, 12.10.1932; 19, 20.03.1933).. 1934: 14 stycznia w Bielsku odbył się chrzest. 3 i 4 lutego w Sosnowcu odbyła się kolejna konwencja dla zborów z południowo-zachodniej części kraju. Wzięło w niej udział około 150 osób. Przewodniczącym konwencji był Stefan Sołtyk z Sosnowca. Zbór w Ząbkowicach Będzińskich liczył 15 głosicieli, którymi byli m.in. Jan Pniak, Jan Szurman, Jan Skowron, Jan Sitko, Stanisław Sadok, Jan Wdowik, Antoni Kożuch, Hipolit Majewski, Wolański i Otrębscy.

Pojawili się pierwsi wyznawcy w innych miejscowościach, m.in. w Bielsku-Białej, Harbutowicach i Cieszynie. Regularną działalność kaznodziejską prowadzono nie tylko w okolicach Dąbrowy Górniczej, ale również w okolicach Łaz i Olkusza. W dniach od 3 lipca do 8 sierpnia zbór w Ząbkowicach odwiedził Ludwik Kinicki z Warszawy, który był redaktorem polskojęzycznej edycji „Złotego Wieku” (obecnie „Przebudźcie się!”). W Blachowni odbył się kongres.

1935: W II. połowie lat 30. XX wieku grupy wyznawców zostały utworzone m.in. w Łazach, Błędowie, Ujejscu, Przeczycach, Turzej, Siewierzu, Sławniowie, Piaskach, Wygiełzowie i Skoczowie.

Władze francuskie zarządziły deportację górników polskiego pochodzenia, wskutek czego kilkunastu współwyznawców z Francji (m.in. Agnieszka Bargieła, Bartłomiej Pawlik, Jan Sadowski, Ludwik Zelgel, Majętniak, Muszyński), a potem również z Belgii powróciło do wschodniej części obecnego województwaWśród osób, które wyemigrowały z Polski i w Belgii zostały świadkami Jehowy, był m.in. François Hankus, który urodził się 26 stycznia 1906 roku w Hucie Laura (Siemianowice Śląskie) i prowadził działalność w Belgii. Ze Stanów Zjednoczonych powrócili m.in. Jan Pniak oraz Kiedra. W tym samym roku na terenie dzisiejszego województwa śląskiego działalność kaznodziejską prowadzili pionierzy. Jednym z nich był Franciszek Zieliński, który działał m.in. w Dąbrowie Górniczej, gdzie powstał zbór. Zebrania w centrum tego miasta odbywały w domu Mariana Korala. W Rybniku spotkania odbywały się w dzielnicy Meksyk. 1936: Zebrania zboru w Częstochowie odbywały się w lokalu przy ul. Narutowicza 67/69 (obecna ul. Krakowska). Pod tym adresem mieściła się też filia administracji czasopisma „Złoty Wiek”. 1937: W Rudzie Śląskiej było 30 głosicieli, działała również grupa w Radlinie. 1939: W Wiśle było już 140 głosicieli (około 12% ogółu świadków Jehowy w ówczesnej Polsce).

Prześladowania w okresie II wojny światowej

Uwięzieni w Auschwitz-Birkenau i jego podobozach

thumb|200px|W czasie II wojny światowej wielu wyznawców zostało osadzonych w obozach koncentracyjnych i nosiło znak – fioletowy trójkąt thumb|200px|Hitlerowskie oświadczenie o wyrzeczeniu się wiary, którego podpisania odmawiali świadkowie Jehowy W czasie II wojny światowej wielu wyznawców znalazło się wśród pierwszych osadzonych w Auschwitz-Birkenau w roku 1940. W pierwszych transportach do tego obozu przewieziono świadków Jehowy aresztowanych na terenie rejencji katowickiej oraz z więzienia w Sosnowcu. Wielu świadków Jehowy zostało aresztowanych w czasie domowych rewizji oraz łapanek. Wśród nich znajdowali się Stanisław Ociepka z Myszkowa, Józef Duda ze Strzemieszyc i Mikołaj Płoszaj z Sosnowca, którzy zginęli bez śladu. W 1940 roku z terenu obecnego województwa zostali osadzeni m.in.: Jan Pniak (nr 1263; 26 czerwca przywieziony z więzienia w Sosnowcu), Paul Bieloch (nr 3764; 7 września; zginął 2 grudnia 1941), Konrad Wróbel (nr 3761; 7 września), Wincenty Mostaż (nr 5971; 10 października), Feliks Oremek (nr 5664; 20 października). 26 maja 1941 roku w Auschwitz osadzono kolejną grupę świadków Jehowy z tego terenu, byli wśród nich m.in.:, Józef (nr 16505) i Stefan (nr 16509) Guzikowie z Błędowa; z Grabowej: Jan Bachowski (nr 16506; zginął 29 stycznia 1942), Władysław (nr 16510) i Grzegorz (nr 16536) Guzikowie, Aleksander (nr 16529; zginął 20 grudnia 1941) i Władysław (nr 16522; zginął 24 grudnia 1941) Przyłuccy. W tym roku został osadzony: Henryk Sobik (nr 20049; 14 sierpnia; zginął 22 listopada 1941) z Rybnika, Stanisław Kubasik (nr 20260; 26 sierpnia; zginął 29 kwietnia 1942), Mieczysław Mstowski (nr 20261; 26 sierpnia; zginął 22 czerwca 1942) i Stanisław Nowak (nr 20263; 26 sierpnia; zginął 14 marca 1942) (wszyscy trzej pochodzili z Niegowonic), Alfons Urban (nr 24862; 18 grudnia 1941) z Rudy Śląskiej. W roku 1942 do Auschwitz zostali przywiezieni m.in.: Konrad Grabowy (nr 32588; 24 kwietnia; zginął 23 czerwca 1942) z Bytomia, Jan Otrębski z Ząbkowic (nr 63609; 25 września), Otylia Weber z Błeszna (współcześnie dzielnica Częstochowy) (nr 18962; 4 września); w 1943 roku m.in.: Aniela Kaczmarczyk (nr 31616; 27 stycznia; zginęła 22 marca 1944) z Łośnia, Erich Gorecki (nr 107545; 12 marca), Leopold Ryś z Piekar Śląskich (nr 107544; 12 marca), Ludwik Kutschera (nr 165345; 3 grudnia), a w roku 1944 m.in. Karol Ceglarek (nr 179573; 4 kwietnia).

Wiosną 1942 roku naziści aresztowali 17 świadków Jehowy z Wisły i Ustronia. Najczęściej powodem ich aresztowania była odmowa pracy w organizacji Todta bądź służby w Wehrmachcie. Na szczególną uwagę zasługują deportowani do Auschwitz-Birkenau członkowie rodzin Pilchów (21 osób), Poloków, Szalbotów i Wantoloków. W ciągu trzech miesięcy pobytu w obozie 15 z nich zmarło.

Heinrich Himmler osobiście nakłaniał wyznawców w 1941 roku do podpisania oświadczenia o wyrzeczeniu się wiary, jednak nikt tego nie uczynił. M. Kaleciński, który został aresztowany wraz z kilkoma innymi współwyznawcami na początku wojny w Bukownie za odmowę pracy na rzecz Trzeciej Rzeszy, wspomina: „Niemcy zamierzali wcielić nas do straży ogniowej, która wówczas była służbą paramilitarną. Kazali podpisać oświadczenie, że nie jesteśmy Żydami i że będziemy sumiennie wykonywali wszelkie zadania na rzecz hitlerowskiego państwa. Nie mogliśmy na to przystać, zgodnie bowiem z regułami naszej wiary, nie możemy być żołnierzami ani pracować na rzecz wojska.”