Świadkowie Jehowy w województwie mazowieckim – wspólnota religijna Świadków Jehowy w województwie mazowieckim. W wyniku Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011 określono liczbę osób na terenie województwa deklarujących swoją przynależność religijną do Świadków Jehowy na 11 817. Natomiast liczba głosicieli według opracowania GUS „Wyznania religijne w Polsce 2022–2024” w roku 2024 wynosiła 12 911 (w tym 5521 w Warszawie). We wrześniu 2025 roku na terenie województwa znajdowały się miejsca zebrań 135 zborów – w tym dwa zbory angielskojęzyczne, cztery zbory i dwie grupy rosyjskojęzyczne, sześć zborów ukraińskojęzycznych, zbór chińskojęzyczny, zbór gruzińskojęzyczny, zbór hiszpańskojęzyczny, zbór i grupa języka migowego, zbór ormiańskojęzyczny, zbór włoskojęzyczny i grupa wietnamskojęzyczna; dysponujące 65 Salami Królestwa.
Historia Początki Koniec XIX wieku W roku 1895 Hipolit Oleszyński – Badacz Pisma Świętego – przyjechał na trzy miesiące ze Stanów Zjednoczonych do Warszawy by członków swojej rodziny i znajomych zapoznać z wierzeniami Badaczy Pisma Świętego. Wizyta ta jednak nie przyniosła oczekiwanych rezultatów.
W 1898 roku Margarete Giesecke z NiemiecMargarete E. Giesecke – jedna z pierwszych członkiń ruchu Badaczy Pisma Świętego w Europie. Opiekowała się pierwszym niemieckim składem literatury biblijnej. Tłumaczka artykułów „Strażnicy Syjońskiej” z języka angielskiego na język niemiecki., która w tym czasie opiekowała się znajdującym się w Berlinie składem literatury, przeznaczonym do wysyłania publikacji na teren Niemiec i innych krajów europejskich, zapoznała z wierzeniami Badaczy Pisma Świętego Johanna Weinza, misjonarza protestanckiego działającego na terenie zaboru pruskiego. W tym samym roku w Warszawie dzielił się zdobytą wiedzą z innymi osobami. W związku z tym wraz z dwoma przyjaciółmi został ekskomunikowany z kościoła baptystycznego. Ta trzyosobowa grupa rozpowszechniała publikacje biblijne w języku niemieckim.
Pierwsza dekada XX wieku W 1901 roku w Warszawie działała niemieckojęzyczna grupa 15 osób (dziewięciu mężczyzn i sześć kobiet), posługująca się publikacjami w języku niemieckim. Do grupy tej należał Johann Weinz, który literaturę biblijną sprowadzał ze składu literatury w Berlinie za pośrednictwem Margarete Giesecke. Jesienią 1905 roku zamieszkał w Warszawie E. Bente, Badacz Pisma Świętego ze Szwajcarii, który objął wakujące stanowisko dyrektora w warszawskiej fabryce koronek przy ul. Skierniewickiej 5. W 1905 roku w Warszawie działała grupa Badaczy Pisma Świętego.
Oprócz Warszawy, na Mazowszu grupy powstały w Kicinie koło Ciechanowa i Makowicy koło Makowa Mazowieckiego. W roku 1906 grupy w Warszawie, Kicinie i Makowicy odwiedził przedstawiciel niemieckiego biura, pielgrzym Kunkel. Z tej okazji w kilku zebraniach, uczestniczyło 15-50 osób. Niektórzy z bardzo odległych terenów.
Grupę w Warszawie kilka razy odwiedził również przedstawiciel niemieckiego biura, pielgrzym Hermann Herkendell (1889–1926), stamtąd też sprowadzano literaturę. Przy ul. Żelaznej 82, gdzie mieszkał E. Bente, rozpoczęto organizowanie regularnych spotkań w celu analizy Biblii. Działania tych osób sprawiły, że w latach 1904–1909 opublikowano po polsku publikacje Towarzystwa Strażnica (m.in. Wykłady Pisma Świętego w roku 1909). Po roku 1907 powrócił ze Stanów Zjednoczonych do Warszawy Wincenty Kin, który Badaczem Pisma Świętego został dzięki Oleszyńskiemu.
Lata 1910–1919 3 maja 1910 roku w 14-osobowym warszawskim zborze złożył wizytę C.T. Russell wraz z J.F. Rutherfordem. Spotkanie odbyło się przy ul. Żelaznej 78/7, gdzie mieszkał E. Bente. Tłumaczem na język polski był E. Bente i W. Kin, a na język niemiecki Otto KötitzOtto Albert Kötitz (Koetitz); ur. 12 stycznia 1873 w Kranichfeld w Niemczech, zm. 24 września 1916 w Niemczech) – Badacz Pisma Świętego. Tłumacz literatury biblijnej na język niemiecki, redaktor „Strażnicy”. W latach 1903–1916, z krótką przerwą, sługa niemieckiego Biura Oddziału Towarzystwa Strażnica.. Russell odwiedził zbór również w następnym roku. Po tej wizycie dwóch członków zboru – z Warszawy oraz z Ciechanowa – zgłosiło się do służby kolporterskiej. Mimo że już wtedy w Warszawie było wiele osób, które interesowały się studiowaniem Biblii, w urządzaniu ich spotkań przeszkadzała carska policja. Podczas wizyty C.T. Russell zasugerował złożenie do władz wniosku o prawną rejestrację wyznania.
W roku 1911 zbór w Warszawie liczył około 25 osób, a w Raszynie około 8. 15 sierpnia 1911 roku 7 osób zostało ochrzczonych w Wiśle na terenie Warszawy. W tym samym roku na prośbę Wincentego Kina C.T. Russell wysłał Hipolita Oleszyńskiego, by odwiedził zbory w Warszawie i innych miastach (głównie w Galicji). W trakcie pobytu w Warszawie wydał w języku rosyjskim, w nakładzie 10 tysięcy egzemplarzy, broszurę pt.: „Gdzie są umarli? Co Biblia mówi o piekle?”.
Bente i Oleszyński przygotowali dwa wnioski do Sekretarza Spraw Religijnych dotyczące legalizacji działalności Badaczy Pisma Świętego, jednak mimo poniesionych znacznych nakładów finansowych zostały one załatwione odmownie.
Dzięki pomocy pewnego urzędnika pracującego w wojskowości na mocy reskryptu Nr 2167/5 wydanego przez generała-gubernatora Warszawy, 20 maja 1913 roku udało się w pełni zalegalizować zbór warszawski oraz uzyskać prawną podstawę działalności Badaczy Pisma Świętego. Dokument ten umożliwił działalność na szerszą skalę. Potwierdzał on istnienie zboru warszawskiego od 1905 roku. Akta urzędowe i sądowe, powołujące się na ten dokument, nawiązują równocześnie do dnia 17 października 1906 roku, kiedy to car wydał ukaz tolerancyjny, potwierdzający istnienie zboru warszawskiegoRosyjski Zbiór Praw, poz. 1728. Tym samym uzyskano status wyznania uznanego przez państwo.
Do warszawskiego zboru należeli m.in. Wincenty Kin, Tomasz Całka, Władysław Kącki z żoną Wiktorią, Kokosiński, Damazy Barcikowski, Rudasiowie i Kremerowie.
W roku 1914 w Warszawie wydano 8-stronicową jednodniówkę „Badacz Pisma Świętego – pismo religijne”.
W kwietniu 1915 roku 90 osób zebrało się w Warszawie na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce). W 1915 roku regularnie (co miesiąc) była publikowana „Strażnica” w języku polskim.
W roku 1916 chrzest przyjął Bolesław Uchman z Warszawy, który przez pół wieku był filarem warszawskiego zboru.
W 1918 roku warszawski zbór skupiał około 50 osób, które regularnie przychodziły na wykłady.
Od stycznia 1919 roku „Strażnica” w języku polskim ukazywała się już dwa razy w miesiącu. 4 lipca 1919 roku w Ministerstwie Oświecenia Publicznego i Wyznań Religijnych złożono podanie o potwierdzenie „Zgromadzenia Religijnego (...) oraz o pozwolenie miewania wykładów /odczytów/ treści religijnej. Przewodniczącym został Wacław Narodowicz (ur. 1892), zastępcą Władysław Kącki (ur. 1885), sekretarzem Henryk Laube (ur. 1895), jego zastępcą Stanisław Szopiński (ur. 1887), skarbnikiem Damazy Barcikowski (ur. 1859), a jego zastępcą Stanisław Barecki (ur. 1871).
Lata 20. XX wieku Wiosną 1920 roku zarząd polskiej filii Towarzystwa Strażnica w Detroit przysłał do Polski jako swoich przedstawicieli W.S. Kołomyjskiego i Czesława Kasprzykowskiego. Do czerwca 1920 roku siedziba warszawskiego zboru była zarejestrowana w mieszkaniu prywatnym przy ul. Żelaznej 89/16.
Brak kontaktów na terenie zaboru rosyjskiego z resztą Badaczy Pisma Świętego (np. wiadomość o śmierci C.T. Russella dotarła do Warszawy aż dwa lata po fakcie) podczas I wojny światowej spowodował, że doszło do podziałów i rozłamów. Jedna z grup – Wincentego Kina – wprowadziła swoje nauki i przejęła salę w Warszawie oraz prawo do działalności. Wysłana przez amerykański oddział Towarzystwa Strażnica delegacja złożona z Kołomyjskiego i Kasprzykowskiego uznała, że nauki tej grupy są niezgodne z naukami Towarzystwa Strażnica i w niedługim czasie przywróciła właściwe poglądy. Ponieważ jednak Kin i inni (około 1/3 członków [30 osób], w tym Stanisław Babut i Stanisław Szopiński) nie powrócili do zboru, utracono prawo do działalności, na podstawie którego działali Badacze związani z Towarzystwem Strażnica oraz salę, w której zgromadzał się zbór warszawski. Grupa W. Kina zgromadzała się w mieszkaniu Tomasza Całki przy pl. Dąbrowskiego 6/3. Z tego względu zebrania zborowe i wykłady publiczne zboru (około 100 osób) związanego z Towarzystwem Strażnica (zarejestrowanego pod koniec 1920 roku) odbywały się w czwartki i niedziele w wynajmowanych salach kin Bajka, Raj i Lux. Większe spotkania odbywały się też w warszawskich Piaskach i Nowym Bródnie.
W 1920 roku istniał już zbór Grzybowo-Windyki, a prężnie działająca grupa w Warszawie, publikowała zapowiedzi niedzielnych wykładów w prasie oraz na ulotkach, rozdawanych na ulicach. Dzięki temu w 1921 roku w każdą niedzielę wykłady publiczne w stolicy gromadziły do 700 słuchaczy.
30 kwietnia 1921 roku Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zaświadczyło, że „Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego”, jest jawnym Stowarzyszeniem Religijnym. Kazimierz Czapiński wniósł do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (MWRiOP) interpelację poselską na temat prześladowań członków zborów w Polsce.
W tym samym roku w Warszawie nastąpiło otwarcie pierwszego biura w Polsce wraz ze składem literatury przy ul. Chmielnej 67/4 oraz sali zebrań przy ul. Hożej 35, która po remoncie mogła pomieścić 400 osób.
Od 30 października do 2 listopada 1921 roku w stolicy odbył się pierwszy walny zjazd, na który przybyło ponad 500 osób z 30 miejscowości, a 14 zostało ochrzczonych. W sierpniu i pod koniec grudnia 1921 roku w Warszawie ukazała się 4-stronicowa jednodniówka „Świat się skończył. Miljony ludzi z obecnie żyjących nigdy nie umrą”. W 1921 roku grupa Badaczy Pisma Świętego działała także w Jabłonnie. Jesienią do zboru warszawskiego należeli m.in. Czesław Kasprzykowski, Wacław Narodowicz, Bolesław Uchman, S. Łabentowicz, J. Wyrzykowski, J. Figiel, Z. Wykowski, S. Niedźwiedzki, F. Rudaś, S. Bartoszewski.
Kolejne zgromadzenie w Warszawie odbyło się 24–26 grudnia 1922 roku w sali przy ul. Hożej 35 (III piętro). W czasie zgromadzenia odbył się również chrzest 35 osób, którego udzielał Bolesław Uchman z Warszawy. W 1922 roku na dorocznej Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa w Warszawie zebrało się 259, w 1923 – 285. W 1923 roku w zborze warszawskim oprócz Kasprzykowskiego działali również m.in. Bolesław i Jan Uchmanowie, Jan Wyrzykowski, Aleksander Bartoszewski, Wacław Szewczyk i Roman Podleś.
W 1924 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa w Warszawie obecnych było 281 osób.
W grudniu 1924 roku by przeciwdziałać zarysowującemu się podziałowi w zborach, Towarzystwo Strażnica jako swojego przedstawiciela wydelegowało do Polski Wacława Wnorowskiego, który był również na kongresie w Warszawie (25–29 grudnia). W Polsce przebywał od 24 grudnia 1924 roku do połowy września 1925 roku. W ogrodzie przy ul. Ordynackiej na jednym z jego przemówień zgromadziło się kilka tysięcy słuchaczy, a po zakończeniu kazania rozdano tysiące egzemplarzy literatury biblijnej. Przemówienie wygłosił również w Łomży.