Świadkowie Jehowy w województwie wielkopolskim – wspólnota religijna Świadków Jehowy w województwie wielkopolskim. W wyniku Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011 określono liczbę osób na terenie województwa deklarujących swoją przynależność religijną do Świadków Jehowy na 10 530. Natomiast liczba głosicieli według opracowania GUS „Wyznania religijne w Polsce 2022–2024” w roku 2024 wynosiła 9721. We wrześniu 2025 roku na terenie województwa znajdowały się miejsca zebrań 107 zborów (w tym zboru języka migowego, zboru angielskojęzycznego, dwóch zborów rosyjskojęzycznych oraz zboru i grupy ukraińskojęzycznej oraz czterech grup hiszpańskojęzycznych)Obwody polskojęzyczne: Poznań–Południe (603), Poznań–Północ (601), Poznań–Zachód (604), Konin (109), Ostrów Wielkopolski (613), Głogów–Żary (część) (508), Piła (część) (612), Płock–Włocławek (część) (105), Wrocław–Północ (część) (502); polskiego języka migowego (część) [PL-Polski Migowy-01]; angielski (część) [EU English 11-A]; rosyjski (część) [EU-Russian-25-B]; ukraiński [EU-Ukrainian-01-F]..
Historia Początki Lata 1904–1919 thumb|220px|Fotodrama stworzenia wyświetlana była w Poznaniu i Kaliszu w latach 20. XX w. Pierwsze udokumentowane relacje o działalności Świadków Jehowy z Poznania pochodzą z 1904 roku. W roku 1906 niemieccy współwyznawcy, organizując tu serie wykładów (na terenie należącym wtedy do Cesarstwa Niemieckiego). Grupę w Poznaniu odwiedzali przedstawiciele niemieckiego biura, pielgrzymi: Kunkel wiosną 1906 roku i Hermann Herkendell od roku 1910Hermann Herkendell grupę w Poznaniu odwiedził 28 czerwca 1910 roku, 7–8 marca 1914 roku oraz 12 kwietnia 1918 roku. Bernhard Buchholz grupę w Poznaniu odwiedził 26 lutego 1915 roku. Karl Wellershaus grupę w Poznaniu odwiedził 6 lutego 1917 roku oraz od 15 do 17 marca 1919 roku, a grupę w Trzebinach 18 i 19 marca 1919 roku., 15 listopada 1913 roku Paul Balzereit, 26 lutego 1915 roku Bernhard Buchholz, wiosną 1916 roku pielgrzym Max Cunow (urodzony w Skokach (Schokken)), a w roku 1917 i 1919 pielgrzym Karl Wellershaus. W grudniu 1917 roku pielgrzym Zellmann odwiedził grupę w Poznaniu i Trzebiniach. Wiosną 1919 roku Weelershaus odwiedził też grupę w Trzebinach.
W trakcie I wojny światowej zamieszkał w Poznaniu powracający z Niemiec Teofil Szmidt, który w 1914 roku obejrzał Fotodramę stworzenia. Skontaktował się z grupą poznańską i chociaż nie był jeszcze ochrzczony przewodniczył we wspólnym studium Biblii. W 1916 roku w Poznaniu grupa liczyła 21 osób. Chrztu Szmidtowi udzielił współwyznawca Kujat, który w roku 1918 przyjechał do Poznania z Berlina. Szmidt został oficjalnie sługą pierwszego zboru w Poznaniu.
Lata 20. XX wieku Kiedy Szmidt w roku 1922 opuszczał Poznań, zbór liczył około 20 stałych członków.
Opiekę nad zborem poznańskim objął przybyły z Warszawy Władysław Kącki, który na swój koszt wynajął salę przy ul. Górna Wilda, gdzie wygłaszał wykłady. Wynajmowano też salę przy ul. Popilińskich, gdzie wyświetlana była Fotodrama stworzenia. Później wynajęto większą salę przy Drodze Dębińskiej na Wildzie, gdzie organizowano wykłady, a także obchodzono uroczystość Wieczerzy Pańskiej, na której w 1924 było obecnych 91 osób.
W połowie grudnia 1920 roku podczas działalności kaznodziejskiej w Czołowie w okolicach Koła, aresztowani zostali, pochodzący z tej miejscowości Józef Szcześniak i Stanisław Wypych z Kaczkowic. Po dwudniowym areszcie zostali zwolnieni i otrzymali dozór policyjny.
W roku 1921 oprócz Poznania działała również grupa w mieście Koło oraz w Aleksandrówku. 19 sierpnia 1921 roku Jan Szczesiak złożył w Starostwie Kolskim prośbę o zezwolenie na otwarcie tam „domu modlitwy”. W roku 1922 rozpoczęto prowadzenie działalności w Chodzieży.
W 1922 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa w Aleksandrówce było 22 obecnych, a w 1923 – 23. W 1924 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa w Poznaniu było 91 obecnych. W Poznaniu dochodziło do zakłóceń zebrań religijnych przez mieszkańców miasta.
W lutym 1925 roku działalność kaznodziejską prowadzono w Koźminie, Poznaniu (106 członków) i Gnieźnie (12). W kilku miastach Wielkopolski przemówienia wygłaszał Wacław Wnorowski.
18 sierpnia 1926 roku w poznańskim Sądzie Okręgowym toczyła się rozprawa w sprawie brutalnej napaści na uczestników zebrania w Poznaniu, która miała miejsce 15 czerwca 1924 roku. Sprawę pogromu opisał poznański „Przegląd Poranny” w czerwcu 1924 roku.
W 1926 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa w Poznaniu było 60 obecnych, a w 1927 – 150.
Pod koniec lat 20. XX wieku powstały zbory w Kaliszu, Ostrowie Wielkopolskim i Lesznie. W roku 1927 dwóch kolporterów rozpoczęło działalność kaznodziejską w powiecie kaliskim, rok później działało tam ponad 10 głosicieli, a kilku w okolicach Pleszewa. W roku 1928 ci sami kolporterzy Raczek i Stawicki działali w okolicach Turka i Koła oraz Ostrzeszowa. Pod koniec sierpnia 1928 roku w Poznaniu odbyła się konwencja. Pod koniec lat 20. XX wieku w Kaliszu wyświetlano Fotodramę stworzenia. W 1929 roku przy ul. Poplińskich 12 w Poznaniu, w każdą niedzielę, wtorek i piątek odbywały się zebrania z udziałem 30 osób. Przewodniczył w nich Nowakowski.
Lata 30. XX wieku W latach 30. XX wieku prokurator Sądu Apelacyjnego w Poznaniu odmówił wszczęcia postępowania przeciwko Świadkowi Jehowy (przyjęcie nowej nazwy w 1931 rokuNajwiększa grupa Badaczy Pisma Świętego, która pozostała związana z Towarzystwem Strażnica, 26 lipca 1931 roku przyjęła nazwę Świadkowie Jehowy.), którego księża oskarżyli o nazwanie duchowieństwa „organizacją Szatana”. Sam prokurator wykazał, że duch niemoralności, który panował na dworze papieża Aleksandra VI (1492–1503) i rozprzestrzeniał się na całe chrześcijaństwo, rzeczywiście był duchem szatańskiej organizacji. 27 września 1931 roku pielgrzym o nazwisku Rahbe odwiedził zbór w Bytowie. Regularną działalność kaznodziejską w Lesznie, Rawiczu, Jarocinie i Czarnkowie rozpoczęli pionierzy w latach 1932–1933. W roku 1934 regularną działalnością kaznodziejską objęto już całą Wielkopolskę, wygłaszano też wykłady. W roku 1935 pojawiły się grupy wyznawców m.in. w miejscowości Koźle i okolicach Gniezna. W roku 1936 zebrania zboru w Poznaniu odbywały się w lokalu przy ul. Fabrycznej 20/28. Pod tym adresem mieściła się też filia administracji czasopisma „Złoty Wiek”.
W okresie II wojny światowej thumb|220px|Hitlerowskie oświadczenie o wyrzeczeniu się wiary, którego podpisania odmawiali Świadkowie Jehowy thumb|220px|W czasie II wojny światowej wielu Świadków Jehowy zostało osadzonych w hitlerowskich obozach koncentracyjnych i nosiło znak – fioletowy trójkąt 220px|thumb|Anna Idkowiak z Poznania przywieziona do KL Auschwitz 8 sierpnia 1942 r., zmarła 24 października 1942 r. Fort VII w Poznaniu 6 i 7 maja 1942 roku ponad 70 członków poznańskiego zboru zostało aresztowanych, przewiezionych na przesłuchanie do Domu Żołnierza przy ul. Niezłomnych, a następnie większość trafiła do Fortu VII w Poznaniu. Był to skutek akcji gestapo, która wprowadziła do poznańskiego zboru swojego agenta udającego sympatyka Świadków Jehowy dzięki czemu dostał się do poznańskiego zboru, studiował Biblię, dał się ochrzcić i wywiedział się o adresy zamieszkania jego członków. Na zebraniu członków zboru przebrał się za kobietę w woalce, by sprawdzić, czy wszyscy są już obecni, po czym powrócił na zebranie już w mundurze SS. Ponieważ zebrania w trakcie II wojny światowej organizowano dla dwóch lub trzech rodzin, inni członkowie zboru byli zabierani ze swoich domów późnym wieczorem lub następnego dnia. Następną akcję gestapo przeprowadziło w maju 1943 roku, jednak nie miała już ona takiego zasięgu. Do obozów koncentracyjnych trafiło 69 głosicieli z Poznania, więźniami było również co najmniej około 68 Świadków Jehowy (60 osób ustalono imiennie) spośród których 22 osoby zginęły. Najmłodszy uwięziony miał 16 lat, najstarsza więźniarka miała 53 lata. Natomiast Franz Schipp został aresztowany 1 listopada 1939 roku „z powodu nie powstania podczas hymnu narodowego z okazji przemowy Führera”. Po dwutygodniowym pobycie w więzieniu przy ul. Młyńskiej został przewieziony do Fortu VII. Maria Rusin została aresztowana w maju 1943 roku.
Pojedyncze przypadki umieszczania Świadków Jehowy z Wielkopolski w obozach miały miejsce jeszcze w 1944 roku22 września 1944 roku Sabina Wąsikowska została aresztowana za odmowę kopania okopów wojskowych. Przez trzy dni trzymano ją w siedzibie gestapo w Poznaniu. Następnie została wysłana do obozu w Żabikowie, a w Ravensbrück otrzymała numer obozowy 83273 oznaczony fioletowym trójkątem.. Grupę co najmniej 60 Świadków Jehowy przewieziono do różnych obozów koncentracyjnych (17 do Auschwitz). Żabików W obozie przejściowym Żabików więziono co najmniej 44 Świadków Jehowy (43 Polaków i 1 Niemiec; 23 kobiety i 21 mężczyzn) z których 11 zostało skierowanych z Fortu VII, a 33 zostało wysłanych przez poznańskie gestapo. Najmłodszy więzień miał 6, a najstarszy 47 lat. Ponieważ był to obóz przejściowy, więźniów wkrótce deportowano do innych obozów (w tym 13 do Auschwitz, 10 do Ravensbrück).
W okresie powojennym Po II wojnie światowej powstały nowe zbory. Zaraz po wojnie działał w Poznaniu zbór, który pomógł w odbudowie organizacji w zachodniej Polsce. Po powrocie wyznawców z obozów koncentracyjnych w roku 1945, małe grono Świadków Jehowy w Poznaniu rozrosło się do ok. 600 głosicieli, których podzielono na 3 zbory. Z działającego na terenie miasta jednego zboru powstały wtedy trzy (Poznań-Jeżyce, Poznań-Łazarz, Poznań-Wilda). Pod koniec roku 1945 przy ul. Fabrycznej w Poznaniu zbudowano Salę Królestwa na 60 osób.
W kwietniu 1946 roku na uroczystość Wieczerzy Pańskiej (Pamiątki) w Myśliborzu z całego terenu od Szczecina, Piły po Zieloną Górę przybyło 27 osób. We wrześniu 1946 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu za odmowę pełnienia służby wojskowej skazał młodych Świadków Jehowy na kary ich od 2 do 5 lat więzienia. 23 lutego 1946 roku Wojskowy Sąd Okręgowy w Poznaniu skazał Feliksa Kępskiego na karę 5 lat pozbawienia wolności za odmowę pełnienia służby wojskowej (został zwolniony z więzienia 26 marca 1947 roku na podstawie przepisów o amnestii).
W grudniu 1947 roku na terenie województwa poznańskiego działało 121 zborów.
W dniach od 25 do 27 czerwca 1948 roku odbył się kongres w hali nr 7 na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich. Uczestniczyło w nim ponad 6000 osób (w tym około 4600 głosicieli), 278 osób zostało ochrzczonych.
W 1949 roku na 4 godziny przed rozpoczęciem konwencji okręgowej w Poznaniu obstawiono kordonem milicji gmach konwencyjny „Belweder”, nikogo nie wpuszczając do przygotowanej sali. Program konwencji przedstawiono w piwnicach rozpoczętej budowy Sali Królestwa przy ulicy Wierzbięcice w Poznaniu. Miała ona powstać na kupionym od miasta terenie rumowiska. Budowy jednak nie dokończono ze względu na zakaz działalności, jaki nastąpił w lipcu 1950 roku.
Prześladowania thumb|220px|Publikacje Świadków Jehowy („Nasza Służba Królestwa” z lat 50. XX w.) drukowano potajemnie w okresie zakazu działalności również na terenie województwa wielkopolskiego Lata 50. XX wieku Według szacunków Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa wiosną 1950 roku na terenie województwa działało 179 grup. WUB ustalił też informacje o 3470 głosicielach mieszkających w województwie poznańskim i oszacował liczbę głosicieli oraz osób zainteresowanych na około 8190. W czerwcu 1950 roku według kolejnych szacunków WUB działało 140 grup i co najmniej 6500 głosicieli.