Pułk stolnika nowogrodzkiego Zahorowskiego – oddział koronny autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej drugiej połowy XVII wieku (okresu wojny polsko-tureckiej 1683–1699). Formowania i zmiany organizacyjne W końcu XVI wieku w Rzeczypospolitej zaczęto organizować pułki jazdy. Grupowały one w sobie kilka (kilkanaście) chorągwi husarskich i pancernych. Początkowo były tworzone jedynie na czas wojny i sprawowały funkcję większej jednostki taktycznej. W drugiej połowie XVII wieku pułki istniały też w okresie pokoju.
W wyniku silnego wyczerpania kraju długoletnią wojną z Turcją, w 1690 sejm warszawski obniżył komput wojska koronnego i ustalił liczbę husarii na 2810 koni, pancernych na 8500 koni a lekkich na 2500 koni. Zgodnie z tym etatem pułk stolnika nowogrodzkiego posiadał 1 chorągiew pancerną i sześć lekkich. Łącznie 560 koni.
Struktura organizacyjna Stan w 1689 Pancerni jedna chorągiew – 100 koni Jazda lekka jedna chorągiew – 130 koni jedna chorągiew – 100 koni trzy chorągwie po 60 koni jedna chorągiew – 50 koni Razem w pułku: 7 chorągwi; 560 koni
Przypisy
Bibliografia
Andrzej Grabski, Jan Wimmer i inni, Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. Warszawa 1966.
Kategoria:Pułki jazdy koronnej Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-tureckiej (1683–1699) Kategoria:Oddziały jazdy ciężkiej I Rzeczypospolitej Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Zahorowscy herbu Korczak Kategoria:Polskie jednostki kawalerii rozwiązane w 1717