Nagroda Erniego – australijska antynagroda od 1993 do 2022 przyznawana corocznie za wypowiedzi lub działania, które przyznające ją środowisko uznało za mizoginiczne. Nazwa nagrody nawiązuje do imienia byłego sekretarza Australijskiego Związku Robotniczego Erniego Ecoba, znanego z komentarzy ocenianych jako wrogie wobec kobiet. Wręczanie nagród zainaugurowano dla uczczenia jego rezygnacji z członkostwa w Radzie Pracowniczej Nowej Południowej Walii.
Corocznie ok. 400 kobiet gromadzi się na uroczystym obiedzie, by wyłonić zwycięzców w poszczególnych kategoriach. Mizoginiczne wypowiedzi zostają kolejno odczytane na głos. Zwycięzcą zostaje autor najgłośniej wybuczanego komentarza.
Kategorie nagród Złoty Ernie – nagroda główna Srebrny Ernie – druga nagroda przyznawana w dziedzinie mediów, polityki, prawa i przemysłu Fred – nagroda w dziedzinie kościelnej, kuchennej i celebryckiej Warnie (od nazwiska Shane’a Warne’a) – za mizoginiczny komentarz sportowy Dobry Ernie – dla mężczyzn, którzy się poprawili Clinton – dla recydywistów w wygłaszaniu mizoginicznych komentarzy Elaine – dla kobiet, których wypowiedzi nie pomagają siostrzeństwu (od imienia Elaine Nile)
Jak wskazuje Meredith Burgmann kategorie Nagrody Erniego ewoluowały przez lata.
Laureaci Złotego Erniego i ich nagrodzone wypowiedzi 1993: Joe de Bruyn, sekretarz krajowy Shop, Distributive and Allied Employees Association: „Wszystkie subsydia na opiekę nad dziećmi powinny być zlikwidowane i przekazane kobietom, które zostały w domu by zająć się swoimi dziećmi”; 1994: Terry Griffiths, członek Zgromadzenia Ustawodawczego Południowej Walii w odpowiedzi na oskarżenia o molestowanie seksualne swoich podwładnych: „Jestem szczerze przekonany, że moje zachowanie miało charakter rodzinny. One są jak moje dzieci. Jestem dotykaczem... Mam nawyk dotykania ludzi. Jestem staroświecki”; 1995: sędzia John Gallop, Sąd Najwyższy Australijskiego Terytorium Stołecznego, po nałożeniu kaucji na mężczyznę, który zgwałcił 12-letnią dziewczynkę: „Nasze więzienia pękałyby w szwach, gdybyśmy zamykali wszystkich, którzy to zrobili”; 1996: sędzia Ron Gething z Australii Zachodniej, po uniewinnieniu mężczyzny z zarzutu nękania kobiety przez siedem lat: „Nie sądzę by on ją zastraszał, on był po prostu wytrwały. On był jak mały szczeniaczek machający ogonem”; 1997: Michael Knight, sekretarz stanu Nowej Południowej Walii ds. igrzysk olimpijskich, po wskazaniu że początkowo nie było żadnych kobiet w Komitecie Organizującym Letnie Igrzyska Olimpijskie 2000: „Nominacje są przyznawane według kryterium kompetencji, a nie płci”; 1998: sędzia Nigel Clarke, Sąd Okręgowy Australii Zachodniej, po zasądzeniu dwóch lat w zawieszeniu dla mężczyzny, który molestował seksualnie swoją córkę: „Folgowanie sobie jest przyjemną i zaspokajającą ciekawość dziewczynki działalnością”; 1999: sędzia nr 1 w sprawie rozpatrywanej przez Komisję Sędziowską: „Kobiety powodują mnóstwo problemów przez utyskiwanie, zrzędzenie i krzywdzenie emocjonalne mężczyzn. Mężczyźni nie mogą bronić się zrzędzeniem z powodów hormonalnych i często muszą uciekać się do przemocy”; 2000: Nick Bideau, były trener i partner Cathy Freeman: „Nigdy nie odwróciłem się od Cathy... niezależnie od tego jak gruba była w roku 1997, a nawet 1998”; 2001: premier John Howard za stwierdzenie, że w Australii nie ma odpowiedniej kobiety na stanowisko gubernatora generalnego; 2002: George Pell, katolicki arcybiskup Sydney: „Aborcja jest gorszym skandalem moralnym niż wykorzystywanie seksualne młodych ludzi przez księży”; 2003: Stellar Call Center za obniżenie pensji ciężarnej kobiecie, z powodu jej zbyt częstych wizyt w toalecie; 2004: browar Tooheys za slogan reklamowy „Chłopaki, jeśli wygracie, możecie mieć nasze siostry”; 2005: szejk Feiz Mohammad, islamski duchowny: „Co minutę mamy na świecie nową ofiarę gwałtu. Dlaczego? Może ona winić tylko siebie. Wystawiła swoją urodę na pokaz wobec całego świata. Bluzki bez ramiączek, pleców, rękawów, satanistyczne spódniczki, przezroczyste bluzki, minispódniczki, obcisłe dżinsy... by prowokować mężczyznę i odwoływać się do jego zwierzęcej natury”; 2006: firma P&O Cruises za slogan reklamowy: „Więcej dziewczyn, więcej słońca, więcej zabawy. Facet nie musi wiedzieć nic więcej!” oraz „Seamen wanted!” (nieprzetłumaczalna gra słów, odnosząca się do nasienia – semen); 2007: Bill Heffernan, senator z Nowej Południowej Walii, za stwierdzenie że polityk Julia Gillard nie może przewodzić krajowi, gdyż jest „rozmyślnie bezpłodna”; 2008: John Molony za wezwanie „pokrzywdzonych estetycznie kobiet” do przeprowadzki do prowincjonalnego miasteczka górniczego Mount Isa w Queensland, którego jest burmistrzem; 2009: pastor Danny Nalliah za wskazanie prawa regulującego aborcję w Wiktorii jako przyczyny pożarów buszu w Wiktorii w 2009 roku; 2010: studenci St Paul’s College za utworzenie na Facebooku grupy „Define Statutory” propagującej gwałcenie kobiet przez mężczyzn; 2011: Andrew Bolt, dziennikarz Herald Sun, za zadanie pytań „Czy Australijskie Siły Obrony mogą sobie pozwolić na wprowadzanie takiej inżynierii społecznej, w której gender określa kwalifikacje i wyznacza granice podziałów? Jak to wpłynie na tak ważne dla każdej jednostki bojowej braterstwo żołnierskie? Czy kobieta zmieni swoich towarzyszy broni z wojowników w eskortę?”; 2012: komentator radia 2GB Alan Jones za stwierdzenie, że nie znalazł „wystarczająco dużego worka na plewy”, by pomieścić w nim niszczące relacje międzyludzkie panią burmistrz Melbourne Clover Moore i panią komendant policji w tym mieście Christine Nixon; 2013: studenci Wesley College Uniwersytetu w Sydney za rozdawanie gadżetów z napisem „To nie jest gwałt, skoro mam dziś urodziny”; 2014: poseł Christopher Pyne za stwierdzenie, że podwyżki czesnego nie będą dyskryminowały studentek, które są przecież dobrze reprezentowane na kierunkach pedagogicznych i pielęgniarskich, a „nie będą w stanie osiągać tak wysokich zarobków jak dentyści i prawnicy”; 2015: ogólnokrajowy związek sportowy Football Federation Australia za płacenie reprezentantkom kraju rocznej pensji (21 000 dolarów australijskich) niższej od płacy minimalnej oraz za dyskryminujący je system premiowy (500 dolarów za mecz międzynarodowy dla piłkarek, 6000 dolarów dla piłkarzy); 2016: mecenas Ben Mallick za obronę taksówkarza oskarżonego o napaść na tle seksualnym przy użyciu argumentu, że „nie doszłoby do ataku, gdyby kobieta siedziała na tylnym siedzeniu”; Departament Edukacji Nowej Południowej Walii za przyjęcie zasady, że po powrocie z pięcioletniego urlopu wychowawczego nauczycielki otrzymują pensję początkującego nauczyciela; 2017: Bruce MacKenzie, burmistrz Port Stephens, za podtrzymanie chęci nazwania schroniska dla ofiar przemocy domowej swoim imieniem mimo przyznania się do winy w sprawie napaści na partnerkę; 2018: ogólnokrajowy związek sportowy Cricket Australia za zwolnienie pracownicy, która w mediach społecznościowych prowadziła kampanię na rzecz zmiany prawa aborcyjnego; 2019: po raz drugi komentator radiowy i były rugbysta Alan Jones za rozważanie na antenie, czy premier Scott Morrison będzie wystarczająco dobrze poinformowany i twardy, by opozycyjnej pani poseł Jacindzie Ardern „wcisnąć skarpetę w gardło”; 2020: Jayson Westbury z Australian Federation of Travel Agents za stwierdzenie, że byłej dziennikarce telewizyjnej Tracy Grimshaw przydałby się „mocny sierpowy lub policzek”; 2021: senator Eric Abetz za przypisane mu w trakcie posiedzenia Parlamentu Tasmanii przez panią spiker Sue Hickey rzekome wypowiedzi – Abetz zaprzecza, by miał być autorem takich uwag – dotyczące zarzutu gwałtu postawionego federalnemu prokuratorowi generalnemu i rzekomego zgwałcenia pracowniczki Partii Liberalnej; 2022: dziennikarz Paul Kelly za stwierdzenie, że „ruch kobiecy nie zadecyduje o wyniku następnych wyborów”.
Nagrodzeni w 2010 roku Złoty Ernie – studenci St Paul’s College za utworzenie na Facebooku grupy „Define Statutory” propagującej gwałcenie kobiet przez mężczyzn; Srebrny Ernie w dziedzinie mediów – magazyn FHM za quiz „Czy jesteś dla niej wystarczająco męski?”, przyznający 10 punktów męskości za „odbycie stosunku seksualnego z kobietą, która nie chciała uprawiać seksu" Srebrny Ernie i Clinton w dziedzinie polityki – Tony Abbott za wypowiedź „Jest to coś co gospodynie domowe w Australii muszą zrozumieć tak, jak prasowanie”; Dobry Ernie – Stephen Mayne, założyciel crikey.com.au, za wezwanie do prawnego przeciwdziałania męskiej dominacji w zarządach spółek publicznych; Elaine – Genevieve Jacobs, dziennikarka Radio ABC za zadanie pytania: „Czy nie czujesz się winna, że inni zajmują się twoimi dziećmi?”; Warnie – trener rugby Andrew Johns za nazwanie zawodniczki Greg Inglis „czarną c**ą”.
Przypisy
Bibliografia The Ernies book: 1000 terrible things Australian men have said about women, Allen & Unwin, 2007.
Erniego Kategoria:Australia Kategoria:Feminizm Kategoria:Seksizm