Kościół Najświętszej Marii Panny Różańcowej w Pabianicach – rzymskokatolicka świątynia wzniesiona w pabianickiej dzielnicy Nowe Miasto. Należy do parafii Najświętszej Marii Panny Różańcowej w Pabianicach Posługę duszpasterską pełnią księża ze Zgromadzenia Misjonarzy św. Wincentego a Paulo.
thumb|300px|Wnętrze kościoła
Historia Kościół został zaprojektowany w 1897 roku przez Tadeusza Markiewicza, budowano go od 1898 do 1903 roku, konsekrowano w 1903 roku.
Kalendarium 1897 r. – przeznaczenie gruntu przy ul. Zamkowej pod budowę nowego kościoła; 1898 r. – zawiązanie Komitetu Budowy Kościoła wrzesień 1898 r. – początek prac budowlanych; 24 maja 1900 r. – poświęcenie fundamentów i wmurowanie kamienia węgielnego (ks. prałat Edward Szulc, ówczesny proboszcz parafii św. Mateusza); 20 grudnia 1900 r. – po raz pierwszy odprawiona msza św. - pomimo nadal trwających prac budowlanych; 20 grudnia 1903 r. – poświęcenie powstającej świątyni przez ks. Jana Śliwińskiego, prałata kapituły włocławskiej); 1904 r. – wzniesienie wież; 1 stycznia 1906 r. – erygowanie parafii Najświętszej Marii Panny Różańcowej; 1910 r. – instalacja trzech dzwonów na wieżach (zrabowanych później przez Niemców w 1916 r.) 1911 r. – powstanie ołtarza głównego (ufundowanego przez Bractwo Różańcowe); 1919 r. – objęcie posługi w kościele przez księży ze Zgromadzenia Misjonarzy św. Wincentego a Paulo 1920 r. – odsłonięcie stacji Drogi Krzyżowej (fundacja rodziny Renszów); 1922 r. – konsekracja świątyni przez biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego; 1925 r. – instalacja nowych dzwonów produkcji szwajcarskiej (zrabowanych później przez Niemców w 1942 r.); 1927 r. – elektryfikacja kościoła; 1928 r. – budowa ołtarzy bocznych, stalli, ambony i ławek; 1934 r. – montaż organów piszczałkowych firmy "Krukowski" z Piotrkowa Trybunalskiego; 1937 r. – ukończenie prac przy wznoszeniu budynku plebanii; 1945-1948 r. – remont kościoła po zniszczeniach wojennych; 1959 r. – instalacja ogrzewania kościoła; 1966 r. – instalacja na wieży wschodniej trzech nowych dzwonów: "Maryja", "św. Józef" i "św. Wincenty a Paulo"; 1975 r. – wykonanie nowej polichromii kościoła; 1978 r. – montaż nowych drzwi dębowych, pokrytych blachą miedzianą; 1982 r. – przebudowa prezbiterium i umieszczenie marmurowego ołtarza posoborowego wraz z ambonką; 2001–2003 r. – pokrycie dachu kościoła i wież blachą miedzianą; Architektura Budynek z cegły, w stylu neogotyckim, zbudowany został na planie krzyża łacińskiego. Zarówno wysokość, jak i długość kościoła, wynoszą tyle samo - 49,8 m. Obie wieże mają po 67 m wysokości, dzięki czemu jest to (nie licząc kominów fabrycznych) najwyższy obiekt w Pabianicach. Prezbiterium skierowane jest na północ. Autor planu budowy kościoła, inż. Tadeusz Markiewicz, wzorował się na kościele NMP w Łodzi. Wykonawcą prac była firma „Józef Hans”.
Wnętrze thumb|300px|Odbicie witraża znajdującego się nad głównym wejście na drzwiach wejściowych do nawy głównej kościoła (zdjęcie zrobione z kruchty). Jest również utrzymane całkowicie w stylu neogotyckim.
Prezbiterium Ołtarz główny autorstwa rzeźbiarza Wincentego Bogaczyka poświęcony jest Matce Bożej Różańcowej i tajemnicom różańca. W prezbiterium znajdują się stalle wykonane w poznańskiej stolarni św. Wojciecha. Za ołtarzem umieszczono figury ewangelistów, w prezbiterium - apostołów, a w nawie głównej świętych polskich oraz świętych ze zgromadzeń Księży Misjonarzy i Sióstr Miłosierdzia. Przy wejściu do prezbiterium znajdują się dwa ołtarze ufundowane przez młodzież szkolną, poświęcone św. Stanisławowi Kostce i św. Teresie.
Nawy boczne Boczny ołtarz w lewej nawie, dedykowany Najświętszemu Sercu Pana Jezusa ufundowali niemieckojęzyczni rzemieślnicy pabianiccy. W prawej nawie znajduje się ołtarz św. Józefa z figurami patronów rzemieślników. Wzdłuż ścian rozmieszczono 14 płaskorzeźb przedstawiających kolejne stacje drogi krzyżowej oraz 6 konfesjonałów i ambonę - wszystko konsekwentnie w stylu neogotyckim. Kolorowe witraże wykonała firma Schlein z Saksonii.
Organy Ich budowę rozpoczęła w 1937 roku firma "St. Krukowski i syn" z Piotrkowa Trybunalskiego. Prace przerwała wojna. Wznowiono je po jej zakończeniu. Powstały jednomanuałowe organy (bez pedału). Dopiero w latach 70. XX wieku firma Szczerbaniak przeprowadziła "rekonstrukcję fonii i wykonanie nowych głosów". Aktualnie jest to instrument trójmanuałowy, o trakturze i rejestraturze pneumatycznej. Od tamtego czasu nie wprowadzano już do instrumentu żadnych zmian.
Przypisy
Bibliografia Tablica informacyjna w kruchcie kościelnej Informacje o parafii na stronie Archidiecezji Łódzkiej Informacje na stronie internetowej parafii NMP Różańcowej w Pabianicach Polskie Wirtualne Centrum Organowe - Kościół Najświętszej Maryi Panny Pabianice
Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Różańcowej Kategoria:Kościoły i klasztory lazarystów w Polsce Kategoria:Architektura neogotycka w województwie łódzkim Najświętszej Maryi Panny Różańcowej Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1908 Kategoria:Obiekty w Pabianicach wpisane do gminnej ewidencji zabytków