Dmitrij Iwanowicz Abramowicz, ros. Дмитрий Иванович Абрамович (ur. 26 lipca 1873 w Gulewiczach w guberni wołyńskiej, zm. 4 marca 1955 w Wilnie) – ukraiński historyk literatury i literaturoznawca, filolog, paleograf, wykładowca akademicki, publicysta i pisarz, współpracownik cerkwi prawosławnej podczas II wojny światowej
Życiorys Ukończył wołyńskie seminarium duchowne, a następnie akademię duchowną w Sankt Petersburgu. Od 1893 stał na czele katedry języka rosyjskiego i cerkiewnosłowiańskiego oraz katedry literatury rosyjskiej w akademii. W 1896 napisał książkę pt. "Нестор-летописец". Od 1909 uczył historii literatury rosyjskiej, języka cerkiewnosłowiańskiego i paleografii na wyższych kursach kobiecych, wyższych kursach pedagogicznych Towarzystwa Pedagogiki Eksperymentalnej i innych. Otrzymał Order Świętej Anny 2 klasy i Order Św. Stanisława 3 klasy. Od 1910 był współpracownikiem wydziału rękopiśmiennego biblioteki publicznej w Sankt Petersburgu. W tym czasie pod jego redakcją ukazał się zbiór prac Michaiła J. Lermontowa, a następnie prace staroruskiej literatury i piśmiennictwa, jak "Пролог", czy "Четьи-Минеи". W 1916 wydał publikację pt. "Житие святых мучеников Бориса и Глеба". Po rewolucji październikowej brał udział w pracach oddziału historyczno-filologicznego Akademii Nauk Ukrainy, publikując szereg artykułów literaturoznawczych. W 1918 r. wydał pracę pt. "Записку о каталогизации русских книг имп. Публичной библиотеки". W 1919 został profesorem uniwersytetu w Piotrogrodzie, zaś w 1920 instytutu archeologicznego. W 1921 został członkiem Akademii Nauk ZSRR. Objął funkcję głównego bibliotekarza głównej biblioteki publicznej w Piotrogrodzie. W 1924 ukazał się jego pamflet o twórczości Iwana S. Turgieniewa pt. "Необыкновенная история". W czerwcu 1927 został aresztowany przez OGPU, otrzymując karę 5 lat pobytu w łagrach. Osadzono go na Sołowkach. Od 1939 wykładał w instytucie pedagogicznym w Smoleńsku. Był współautorem "Словаря древнерусского языка XI-XVII вв.". Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 pozostał w mieście. W 1942 zaangażował się w działalność cerkwi prawosławnej na okupowanych terenach radzieckich. Wszedł w skład grupy inteligentów smoleńskich, zorganizowanej przy Soborze Uspieńskim, która pod koniec marca 1943 została przekształcona w komitet eparchialny ds. oświecenia religijnego. Ponadto prowadził wykłady ze swoich specjalności dla ludności cywilnej. Po zakończeniu wojny wykładał historię języka rosyjskiego na uniwersytecie w Wilnie. Współtworzył "Словар древнерусского языка XI—XVII вв.". Był też autorem licznych artykułów w prasie specjalistycznej. Twórczość prof. D. I. Abramowicza liczy ogółem ponad 200 różnego rodzaju prac, słowników, zbiorów twórczości, publikacji.
Bibliografia Исторический сборник памяти Ф. Ф. Перченка, 1995
Linki zewnętrzne Biografia prof. Dmitrija I. Abramowicza Zdjęcie prof. Dmitrija I. Abramowicza
Kategoria:Absolwenci Petersburskiej Akademii Duchownej Kategoria:Członkowie Akademii Nauk ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Paleografowie Kategoria:Rosyjscy historycy Kategoria:Radzieccy literaturoznawcy Kategoria:Rosyjscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Wileńskiego Kategoria:Zmarli w 1955