Lucjan Partyński (ur. 2 lutego 1912 w Będzinie, zm. 1996Wyszukiwarka grobów w Kołobrzegu) – członek pierwszego składu Grupy Inicjatywnej PPR, wycofany po katastrofie lotniczej na lotnisku pod Smoleńskiem 26 września 1941 roku.
Był członkiem KZMP i KPPFeliks Tych, "My, sędziowie, nie od Boga--": z dziejów sądownictwa wojskowego PRL 1944-1956 : materiały i dokumenty, 1996. Przed wojną odbywał karę dożywotniego więzienia za morderstwo, popełnione wspólnie z Janem Foremniakiem na rzekomym agencie policji w KPPP. Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941-1944, Warszawa 2003, s. 91 i 347. Przez pewien czas odbywał karę w jednej celi z przyszłym przywódcą PPR Marcelim NowotkoGdy zbliżała się wojna... (Marceli Nowotko XVII), Siarka, Organ Konferencji Samorządu Robotniczego Kopalń i Zakładów Przetwórczych Siarki im. M. Nowotki "Siarkopol" w Machowie, Nr 29 (365) z 9 lipca 1975.
W okresie 1939–1940 pracował w parowozowni białostockiej, kończąc w tym czasie technikum kolejowe i obejmując funkcję sekretarza Związku Zawodowego Kolejarzy. W latach 1940–1941, po włączeniu Polesia i Podlasie do ZSRR redaktor „Sztandaru Wolności”, pierwszego komunistycznego pisma o zasięgu ogólnorepublikańskim, wydawanego na sowieckiej Białorusi w języku polskimB. Bernacki, Organizacja i funkcjonowanie sowieckiego rynku prasowego na ziemiach północno-wschodnich II RP w latach 1939–1941, Białoruskie Zeszyty Historyczne 22 (2004).
W 1941 roku został skierowany w głąb ZSRR na przeszkolenie wojskowe, po którym w 1943 roku został zrzucony ze specjalnym zadaniem o charakterze wojskowym do partyzantki radzieckiej w okolicach Baranowicz. Później w Brygadzie Armii Ludowej im. Grzybowskiego, działającej na Lubelszczyźnie.
Według ankiet powojennych był członkiem radzieckiej partii komunistycznej do 1947 roku. Członek PPR i PZPR. Odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy i (12 listopada 1946) Srebrnym Krzyżem ZasługiM.P. nr 25 z 24 lutego 1947, poz. 137, poz. 39. (miał wówczas stopień majora).
Od grudnia 1944 zatrudniony w Głównym Zarządzie Informacji Wojska Polskiego; od maja 1946 – na stanowiskach kierowniczych, do szczebla zastępcy szefa Zarządu Informacji Wojsk Lotniczych. Od końca czerwca 1956 w rezerwie kadrowej, na kierowniczych stanowiskach ponownie w okresie 1957–1961, w tym w Zarządzie II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
W 1986 roku wyróżniony przez Sekretariat Komitetu Centralnego PZPR Medalem im. Ludwika WaryńskiegoW uznaniu zasług, "Życie Partii", nr 6, 25 marca 1987, s. 20..
Przypisy
Bibliografia Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941-1944, Warszawa 2003 Aleksander Mazur, Order Krzyża Grunwaldu 1943-1985, Warszawa 1988.
Kategoria:Oficerowie Informacji Wojskowej Kategoria:Oficerowie wywiadu wojskowego Polski Ludowej Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski Kategoria:Działacze Komunistycznego Związku Młodzieży Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem im. Ludwika Waryńskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy żołnierze partyzantki radzieckiej Kategoria:Polscy przestępcy Kategoria:Pułkownicy ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Polscy zabójcy Kategoria:Żołnierze Armii Ludowej Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1996 Kategoria:Ludzie urodzeni w Będzinie