Błyszczak półobrożny, błyszczak pyszny (Lamprotornis hildebrandti) – gatunek małego ptaka z rodziny szpakowatych (Sturnidae), zamieszkujący Afrykę Wschodnią. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka Pierwotnie zaliczano go do rodzaju Notauges. Został nazwany na cześć niemieckiego przyrodnika i kolekcjonera Johanna Hildebrandta, który jako pierwszy sprowadził do Europy okazy tego gatunku. Nie wyróżnia się podgatunków.
Występowanie Błyszczak półobrożny występuje w Kenii i Tanzanii, gdzie zamieszkuje otwarte przestrzenie na wysokościach od 500 do 2200 metrów. Zamieszkuje otwarte tereny lesiste oraz zarośla.
Charakterystyka 200px|mały|lewo|Osobnik młodociany Błyszczak półobrożny ma 18 centymetrów długości i waży od 50 do 69 gramów. Jest pokryty opalizującym, kolorowym upierzeniem. Tak jak u jego krewniaków opalizacja jest spowodowana interferencją światła na mikroskopijnej strukturze piór, a nie barwnikiem. Głowa, jak i większość górnej części ciała jest barwy ciemnoniebieskiej, szyja oraz górna część piersi jest purpurowa, ogon jest niebiesko-zielony. Na karku brązowozielona półobroża. Dolna część piersi oraz brzuch są pomarańczowo-rude. Ma jaskrawą, pomarańczowoczerwoną tęczówkę oraz czarne nogi i dziób. Obie płcie wyglądają identycznie, natomiast młode całkowicie różnią się barwą od dorosłych – brak im jaskrawego upierzenia, górne partie ciała są grafitowoszare, a dolne jasnokasztanowobrązowe.
Rozmnażanie i odżywianie Głównym rodzajem pożywienia są owady takie jak żuki, koniki polne czy latające termity, ale żywi się również owocami, o czym świadczą nasiona znajdowane w żołądkach tych ptaków. Żeruje na ziemi, w parach bądź w małych stadach. Czasami przyłącza się do żerujących ptaków innych gatunków z rodzaju Lamprotornis, czasem ze szpakami ozdobnymi (Creatophora cinerea).
Okres gniazdowania rozciąga się od marca do maja i od października do grudnia. Zwykle buduje gniazda z włókien roślinnych w opuszczonych gniazdach dzięciołów wydrążonych w drzewach. Czasami gniazduje w płotach, w słupach oświetleniowych i telegraficznych. Konkuruje o miejsca na gniazda z błyszczakiem stalowym. Składa zwykle od trzech do czterech jaj. Karmieniem piskląt zajmują się oboje rodzice.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody błyszczak półobrożny zaliczany jest do kategorii LC ( – najmniejszej troski) nieprzerwanie od 1988 roku. Globalna wielkość populacji nie została oszacowana, ale gatunek ten jest opisywany jako nieczęsty (uncommon). Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny. Jego siedliska nie są zagrożone zniszczeniem, dużą część zasięgu jego występowania zajmują tereny chronione. W przypadku 16 ostoi ptaków IBA BirdLife International uznaje błyszczaka półobrożnego za jeden z gatunków kwalifikujących, tj. takich, na podstawie których obecności wyznacza się te ostoje; należy do nich kilka parków narodowych, m.in. Park Narodowy Amboseli, Meru, Serengeti czy Tarangire.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Szpakowate Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Fauna Kenii Kategoria:Fauna Tanzanii Kategoria:Taksony opisane przez Jeana Cabanisa Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1878 roku