300px|right|thumb|Wizja uszczęśliwiająca na rycinie Gustave'a Doré z Boskiej komedii Dantego thumb|250px|Pośmiertna droga do wizji uszczęśliwiającej w teologii prawosławnej ukazywana jest w formie drabiny Jakubowej (Rdz 28,10-12). Bezpieczny od niepokojenia przez demony przejdzie tę drogę tylko ten, kto za życia osiągnął świętość. (XII w. Klasztor Świętej Katarzyny na Synaju).
Wizja uszczęśliwiająca (łac. visio beatifica) – w teologii chrześcijańskiej ostateczne, bezpośrednie samoudzielanie się Boga poszczególnym osobom (w tym aniołom). Wizja ta ma miejsce wtedy, gdy dana osoba osiąga – jako członek odkupionej ludzkości w obcowaniu świętych – doskonałe zbawienie w jego całej pełni, czyli nieboPor. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1024.. W tradycji mistycznej podkreśla się, że jest to stan, w którym intelektualne poznanie Boga i całkowita miłość do Niego nierozerwalnie łączą się w jedno, co nierzadko bywa określane właśnie mianem miłosnego widzeniaJ. Alberione, Krótkie medytacje na każdy dzień roku, Edycja Świętego Pawła, Częstochowa 2014..
Określenie to podkreśla intelektualny i afektywny wymiar tego zbawczego doświadczenia (bezpośrednia kontemplacja Boga), obejmując całościowe ludzkie przeżycie rozkoszy i szczęścia płynącego z widzenia Boga ostatecznie twarzą w twarz, a nie niedoskonale przez wiarę (1 Kor 13,11-12). Według teologów stan ten osiągany jest dzięki tak zwanemu światłu chwały (lumen gloriae), które uzdalnia umysł stworzenia do bezpośredniego zjednoczenia z BogiemPor. Katechizm Kościoła Katolickiego, 163, 1028, 1045, 2548-2550.Por. .
Wizja uszczęśliwiająca jest powiązana z katolicką i prawosławną prawdą wiary o przebóstwieniu w Chrystusie"What is theosis? Both the Latin Church and the Eastern Catholic Churches feature this idea as a central point in their theology" (101 Edward Faulk, Questions and Answers on Eastern Catholic Churches (Paulist Press 2007 ), s. 63 "Eastern and Roman Catholic churches typically describe salvation as theosis or deification or divinization" (Tyron Inbody, The Faith of the Christian Church: An Introduction to Theology (Eerdmans 2005 ), s. 229) i postrzegana jest w większości wyznań chrześcijańskich jako nagroda dla wiernych w życiu po śmierci. Koncepcja ta w zmodyfikowanej formie występuje również w teologii islamskiej, gdzie wierzący po wejściu do raju (Jannah) dostąpią zaszczytu oglądania AllahaKoran, 75:22-23..
Chrześcijaństwo Nowy Testament Według Nowego Testamentu Jezus naucza w Błogosławieństwach, że błogosławieni czystego serca „Boga oglądać będą” (Mt 5,8) i że aniołowie stróżowie dzieci wpatrują się w oblicze Boga Ojca (Mt 18,10). Apostołowie nauczają, że „teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś zobaczymy twarzą w twarz” (1 Kor 13,12), a także, że bez świętości „nikt nie zobaczy Pana” (Hbr 12,14), oraz że w niebie słudzy Boga „będą oglądać Jego oblicze” (Ap 22,4)Odwołania biblijne na podstawie: Biblia Tysiąclecia, wyd. V..
W Kościele katolickim W teologii katolickiej uczy się, że wizja ta oznacza ostateczne zjednoczenie z całą Trójcą Świętą – Bogiem Ojcem, Jego Synem Jezusem Chrystusem oraz Duchem Świętym. W tej niebiańskiej komunii zbawieni obcują również z Maryją, św. Józefem, swoimi aniołami stróżami oraz wszystkimi innymi aniołami i świętymi. Ziemskim przedsmakiem i formą przygotowania do tego stanu jest dla wierzących modlitwa, a w szczególności adoracja Najświętszego Sakramentu, która pozwala na duchowe wpatrywanie się w obecnego BogaPor. Katechizm Kościoła Katolickiego, 956, 1045; por. Jan Paweł II, Encyklika Ecclesia de Eucharistia, 18..
Nauczanie oficjalne Papież Benedykt XII w konstytucji apostolskiej Benedictus Deus (1336 r.) ogłosił dogmatycznie (ex cathedra), że wizja uszczęśliwiająca następuje natychmiast po śmierci (lub po oczyszczeniu w czyśćcu):
Zgodnie z Katechizmem Kościoła Katolickiego, wizja uszczęśliwiająca to niewyczerpane otwarcie się Boga przed świętymi, aby mogli Go widzieć „twarzą w twarz”, mieć udział w Jego naturze i cieszyć się wiecznym, doskonałym i najwyższym szczęściemPor. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1028..
Święty Tomasz z Akwinu i "światło chwały" thumb|Apoteoza św. Tomasza z Akwinu pędzla Francisco de Zurbarána (1631) Tomasz z Akwinu zdefiniował wizję uszczęśliwiającą jako ostateczny cel istoty ludzkiej, w którym osiąga ona doskonałe szczęście. Argumentował, że człowiek jest doskonale szczęśliwy tylko wtedy, gdy wszystkie jego pragnienia są całkowicie zaspokojone, do tego stopnia, że szczęście nie może już wzrosnąć ani zostać utracone. Takiego szczęścia nie można znaleźć w żadnej przyjemności fizycznej, władzy, sławie ani w niczym doczesnym – można je znaleźć tylko w nieskończonym BoguŚw. Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna, I-II, q. 2, a. 8..
Zjednoczenie z Bogiem dokonuje się poprzez bezpośrednie poznanie i miłość do Niego. Ponieważ ludzki intelekt nie jest w stanie osiągnąć tego o własnych siłach, potrzebuje Bożego daru, który Tomasz nazywa światłem chwały (lumen gloriae). Bóg umacnia umysł człowieka tym światłem, uzdalniając go do bezwarunkowego i bezpośredniego oglądania Go takim, jakim jestŚw. Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna, I, q. 12, a. 4..
Zobacz też Maryja Jezus Trójca Święta Bóg Ojciec Duch Święty Kościół katolicki św. Józef Anioł stróż Aniołowie Adoracja Najświętszego Sakramentu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Soteriologia chrześcijańska Kategoria:Życie pośmiertne według chrześcijaństwa Kategoria:Mistyka chrześcijańska