Tenreczek długoogonowy (Microgale longicaudata) – gatunek ssaka z podrodziny ryżorków (Oryzorictinae) w obrębie rodziny tenrekowatych (Tenrecidae).
Zasięg występowania Występuje w lasach, od poziomu morza aż do gór na Madagaskarze, zamieszkując jego północną, wschodnią i południowo-wschodnią część oraz Płaskowyż Centralny.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1882 roku brytyjski zoolog Oldfield Thomas na łamach czasopisma The Journal of the Linnean Society of London i nadając mu nazwę Microgale longicaudata. Miejsce typowe według oryginalnego opisu to „las Ankáfana, we wschodnim Betsileo” (); ograniczone w 1987 roku do wzgórza Ankafina (1600 m n.p.m.; ), 10 km na południe od Ambohimahasoa, 3 km na zachód od miasta Tsarafidy, na skrajnie zachodnim skraju wschodniego lasu deszczowego, Fianarantsoa, Fianarantsoa, Madagaskar. Holotyp to czaszka i ciało dorosłej samicy zakonserwowane w alkoholu (sygnatura BMNH 82.3.1.15) ze zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Londynie; okaz zebrany pomiędzy połową lutego a połową marca 1880 roku przez szkockiego misjonarza Williama Cowana.
Analiza mtDNA ujawniła kilka ukrytych taksonów wewnątrz M. longicaudata, w tym traktowany jako synonim M. majori. Późniejsza kompleksowa analiza oparta na filogenezie molekularnej wykazała, że M. longicaudata był taksonem siostrzanym w stosunku do M. jenkinsae i razem tworzyły klad z M. majori, M. jenkinsae i M. principula. Jednym z tych ukrytych taksonów ujawnionych przez analizę mtDNA był potencjalnie Microgale prolixacaudata, ale nie mógł być wówczas zdefiniowany i pomimo późniejszej klasyfikacji jako odrębny gatunek, nadal oczekuje na dokładną definicję filogenetyczną. Microgale longicaudata może zawierać inne ukryte gatunki, więc jego taksonomia wymaga ponownej oceny.
Na rok 2023 gatunek monotypowy.
Etymologia Microgale: mikros ‘mały’; γαλεή galeē lub γαλή galē ‘łasica’. longicaudata: ‘długi’; caudatus ‘ogonowy’, od cauda ‘ogon’.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 59–80 mm, długość ogona 136–158 mm, długość ucha 10–16 mm, długość tylnej stopy 12–18 mm; masa ciała 6–11 g.
Ekologia Rozmnażanie W jednym miocie samica rodzi od 2 do 4 młodych
Tryb życia Zwyczaje i aktywność – nie posiada charakterystycznych kolców jak inne tenreki, ale posiada długi ogon, który służy mu jako narzędzie chwytne, podczas wspinania się po drzewach. Jego sierść jest gęsta i krótka. M. longicaudata podobnie jak ryjówki jest aktywny zarówno za dnia, jak i w nocy. W odróżnieniu od tenrekowca pręgowanego nie zapada w sen, podczas niesprzyjającej aury. Pożywienie: larwy owadów, małe owady, dżdżownice i inne bezkręgowce znalezione na ziemi.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC ( ‘najmniejszej troski’).
Uwagi
Przypisy Nazwy zwyczajowe za:
Kategoria:Ssaki Madagaskaru Kategoria:Tenrekowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1882 roku