Grobownik długoskrzydły (Taphozous longimanus) – gatunek ssaka z podrodziny grobowników (Taphozoinae) w obrębie rodziny upiorowatych(Emballonuridae).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego nazwał w 1825 roku angielski przyrodnik Thomas Hardwicke nadając mu nazwę Taphosous longimanus. Holotyp pochodził z Kolkaty, w Bengalu Zachodnim, w Indiach.
Taphozous longimanus należy do podrodzaju Taphozous. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają cztery podgatunki. Podstawowe dane taksonomiczne podgatunków (oprócz nominatywnego) przedstawia poniższa tabelka:
Podgatunek Oryginalna nazwa Autor i rok opisu Miejsce typoweT. l. albipinnisTaphozous longimanus albipinnisO. Thomas, 1898Labuan, Malezja.T. l. kampeniiTaphozous kampeniiJentink, 1907Jawa, Indonezja.T. l. leucopleurusTaphozous longimanus leucopleurusDobson, 1878Flores, Indonezja.
Etymologia Taphozous: taphos „grób, grobowiec”; ζωoς zōos „żyjący”. longimanus: „długi”; manus „ręka”. albipinnis: łac. albus „biały”; -pinnis „-skrzydły”, od pinna „pióro, skrzydło”. kampenii: Pieter Nicolaas van Kampen (1878–1937), holenderski herpetolog. leucopleurus: gr. λευκοπλευρος leukopleuros „z białymi bokami”, od λευκος leukos „biały”; πλευρα pleura „bok, żebro”.
Zasięg występowania Grobownik długoskrzydły występuje w południowej i południowo-wschodniej Azji zamieszkując w zależności od podgatunku: T. longimanus longimanus – subkontynent indyjski (Nepal, Indie, Bangladesz i Sri Lanka). T. longimanus albipinnis – Borneo i Labuan. T. longimanus kampenii – Jawa; granice zasięgu niejasne. T. longimanus leucopleurus – Flores, Małe Wyspy Sundajskie; granice zasięgu niejasne.
Wiele populacji z szerokiego zasięgu grobownika długoskrzydłego nie można przypisać do konkretnego podgatunku.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 73–86 mm, długość ogona 20–30 mm, długość ucha około 20 mm, długość przedramienia 54–63 mm; brak szczegółowych danych dotyczących masy ciała. Grobowniki długoskrzydłe to małe zwierzęta o krótkowłosej, połyskującej sierści.
Tryb życia Występuje w zgrupowaniach palm kokosowych, zaroślach, a także w opuszczonych grobowcach i ruinach. Grobownik długoskrzydły chętnie odpoczywają w budowlach wzniesionych przez ludzi. Ich nazwa wzięła się od tego, ponieważ po raz pierwszy zostały znalezione w grobowcach. Można je zobaczyć na liczących 2000 lat chińskich malowidłach. Są to prawdopodobnie pierwsze rysunki nietoperzy, jakie w ogóle pojawiły się w historii sztuki. Wieczorami polują na owady na wysokości dochodzącej do 100 m. Nocą stopniowo zniżają lot. Podczas polowania wydają głośne krzyki, słyszalne również dla ludzi.
Przypisy
Nazwy zwyczajowe za:
Bibliografia
Kategoria:Upiorowate Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1825 roku