Feliks Sołtyk (ur. ok. 1727 roku – zm. 2 września 1780 roku w Warszawie) – pułkownik 7 Brygady Kawalerii Narodowej w 1780 roku, starosta zwinogrodzki, pułkownik chorągwi pancernej Najjaśniejszego Króla Jegomości w 1760 rokuKolęda warszawska na rok 1760, Warszawa 1760, [b.n.s]..
Był synem Józefa kasztelana lubelskiego i jego żony Konstancji z Drzewickich, młodszym bratem Tomasza wojewody łęczyckiego i biskupa krakowskiego Kajetana Ignacego oraz Macieja kasztelana warszawskiego. W 1734 wraz z matką i młodszymi braćmi przebywał w oblężonym Gdańsku a następnie w Elblągu.Henryk Gmiterek, Józef Franciszek Sołtyk w Polski Słownik Biograficzny tom XL wyd. 2000-2001 s. 383 informacje w biografii ojca W 1755 kupił od Józefa Aleksandra Jabłonowskiego Zwinogródkę jednak Jabłonowski wypędził ludzi Sołtyka z części dóbr w Lisiance, które sprzedał hetmanowi Ksaweremu Branickiemu, co spowodowało długie procesy sądowe, w których Sołtykowie dochodzili sprawiedliwości w sądach.
Bibliografia Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki, Wojsko koronne. Sztaby i kawaleria, Kraków 2002
Przypisy
Kategoria:Pułkownicy kawalerii narodowej Kategoria:Pułkownicy chorągwi pancernych Kategoria:Starostowie zwinogrodzcy Feliks Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku Kategoria:Zmarli w 1780