240px|thumb|Internat Gimnazjum Katolickiego, obecnie siedziba Muzeum Ziemi Kłodzkiej
Internat Gimnazjum Katolickiego w Kłodzku – internat należący do Gimnazjum Katolickiego w Kłodzku. Mieścił się na terenie starówki, przy ulicy Judengasse (obecnie Łukasiewicza) w latach 1810–1945, w barokowym budynku należącym wcześniej do jezuitówM. Krause, Plan von Glatz, 1:4500, Glatz 1897..
Okoliczności powstania Internat powstał w 1810 roku wraz z sekularyzacją dóbr klasztornych w miejsce działającego wcześniej w tym miejscu konwiktu należącego do zakonu jezuitówR. Gładkiewicz, Kłodzko. Dzieje miasta, Kłodzko 1998, s. 108.. Po licytacji dóbr należących do zakonu jezuitów, która miała miejsce w 1787 roku, ich nowi nabywcy zdecydowali się zabezpieczyć placówkę roczną dopłatą do czynszuZ. Szczepaniak, Konwikt jezuicki św. Alojzego Gonzagi, [w:] "Popularna Encyklopedia Ziemi Kłodzkiej", pod red. J. Laski i M. Kowalcze, t. 2, Kłodzko 2009, s. 94..
Kierownictwo Kierownictwo w internacie sprawował regent (regens), będący nauczycielem religii w gimnazjum. Jego zastępcami było dwóch młodszych nauczycieli religii, noszących tytuły proregentów (subregensów). W latach 1847–1864 internat nie posiadał osobnego kierownictwa, a wszystkimi sprawami zarządzał dyrektor gimnazjum. Następnie wrócono do poprzedniej struktury organizacyjnej, która obowiązywała do dwudziestolecia międzywojennego. Po 1919 roku stanowisko subregenta zajmowali wyłącznie świeccy filolodzy. W czasach III Rzeszy starano się bezskutecznie obsadzić stanowiska kierownicze członkami SSZ. Szczepaniak, Kolegium jezuickie i konwikt w Kłodzku 1597-1945, Kłodzko 2005, s. 141..
RegensiZ. Szczepaniak, Kolegium jezuickie, op. cit., s. 144–145.: 1818–1831: Aloys Bach 1831–1858: Franz Langner 1858–1862: Ernst Strecke 1862–1864: August Langner 1864–1884: Hugo Schiel 1884–1889: Wilhelm Hohaus 1889–1894: Franz Müller 1894–1900: Paul Hahnel 1900–1901: Tschöke (kierownik komisaryczny) 1901–1935: Georg Franz 1935–1945: Oskar Linke
Finansowanie internatu Placówka poza dopłatą do działalności internatu ze strony nowych nabywców dóbr jezuitów w hrabstwie kłodzkim finansowana była ze środków Szkolnego Funduszu Śląsko-Katolickiego, który był ustalany i zatwierdzany przez władze prowincjonalne we Wrocławiu. Oprócz tego internat finansowany był przez darowizny przekazywane przez bogatych mieszkańców ziemi kłodzkiej. Ich portrety zdobiły ściany placówki. Po zakończeniu I wojny światowej ze względu na kryzysy gospodarcze darowizny ustałyZ. Szczepaniak, Kolegium jezuickie, op. cit., s. 141-143..
Życie w internacie Życie w internacie było bardzo surowe i do końca XIX wieku przypomniało życie w klasztorze. Panowała tu surowa dyscyplina, a uczniowie mogli w ciągu dnia wyjść na godzinę poza obiekt, ale wyłącznie pod opieką nauczyciela. Wszystko regulowane było przy pomocy dzwonka. Dzień rozpoczynał się o 4:00, a w zimie o 5:30. W późniejszych latach w internacie przyznawano wychowankom coraz więcej swobodyZ. Szczepaniak, Kolegium jezuickie, op. cit., s. 143..
W czasie II wojny światowej w internacie pozostało bardzo niewielu uczniów. Nie opuścili go wyłącznie ci chłopcy, którzy ze względów zdrowotnych nie nadawali się do służby wojskowejZ. Szczepaniak, Kolegium jezuickie, op. cit., s. 145.. Internat rozwiązano 22 stycznia 1945 roku, a po przejęciu Kłodzka przez władze polskie w jego gmachu urządzono powiatowy oddział Państwowego Urzędu RepatriacyjnegoZ. Szczepaniak, Konwikt jezuicki, op. cit., s. 95..
Przypisy
Bibliografia Zdzisław Szczepaniak, Kolegium jezuickie i konwikt w Kłodzku 1597-1945, Kłodzko 2005.
Kategoria:Oświata w Kłodzku