Hardcore Will Never Die, But You Will – siódmy album szkockiego zespołu Mogwai, wydany w lutym 2011 roku.
Album Historia i wydania Zespół nagrał album latem 2010 roku w Chem 19 Studios z udziałem Paula Savage’a (który wyprodukował również Young Team). Miksowanie odbyło się w Castle of Doom. Wydaniem płyty miała zająć się wytwórnia Sub Pop, do której zespół przeniósł się z Matador Records. Zespół na oficjalnej stronie zapowiedział, iż będzie wydana limitowana wersja albumu zawierająca bonusowy CD z 26-minutowymUtwór trwa 23 minuty. utworem „The Singing Mountain”, nagranym dla instalacji artystycznej Douglasa Gordona i Olafa Nicolaia w Essen. Ogłosił także plany długiej, światowej trasy koncertowej w 2011 roku.
20 listopada 2010, jako przedsmak zapowiadanej płyty opublikowano nagranie „Rano Pano”, które można było pobrać jako bezpłatny digital download.
Album został wydany 2 lutego 2011 roku w Japonii przez miejscową wytwórnię Hostess Entertainment Unlimited oraz Rock Action Records jako podwójny CD. W Europie miał premierę 14 lutego jako podwójny LP i digital download (11 plików MP3).
15 lutego ukazał się w USA.
Muzyka Muzycznie Hardcore Will Never Die, But You Will stanowi powrót do korzeni, do debiutanckiego albumu zespołu Young Team. Wyrazem tego powrotu było też odnowienie współpracy z ówczesnym producentem Paulem Savage’em.
Wyjaśniając tytuły niektórych utworów zawartych na Hardcore Will Never Die, But You Will Stuart Braithwaite stwierdził:
Okładka Fotografia na okładce albumu, autorstwa Anthony’ego Crooka, przedstawia widok na rzekę Hudson od strony parku Fort Washington (położonego na południe od mostu Washingtona) w kierunku centrum Nowego Jorku.
Lista utworów
CD (wersja japońska) Lista według Discogs:
CD 1
Nagrania bonusowe:
CD 2
LP Lista według Discogs:
Side A:
Side B:
Side C:
Side D:
Wszystkie utwory zostały napisane przez Mogwai.
Utwór „Music for a Forgotten Future (The Singing Mountain)” został zrealizowany dla potrzeb instalacji artystycznej Douglasa Gordona i Olafa Nicolaia.
Muzycy Mogwai Dominic Aitchison Stuart Braithwaite Martin Bulloch Barry Burns John Cummings
Muzycy studyjni Luke Sutherland – gitara, skrzypce („White Noise”), skrzypce, śpiew („Mexican Grand Prix”), gitara („Rano Pano”), skrzypce („Too Raging To Cheers”) Helen McSherry – wiolonczela, Emma Peebles – altówka, Greg Lewson, Mary Ward – skrzypce („Music for a Forgotten Future (The Singing Mountain)”)
Mówiony fragment w „You're Lionel Richie” został napisany i zarejestrowany przez Dr. Kiko, wieloletniego przyjaciela zespołu.
Produkcja Paul Savage, Mogwai
Odbiór Opinie krytyków
Oceny łącznePublikacjaOcena Album of the Year 76/100 Metacritic 77/100 RecenzjePublikacjaOcena AllMusic The Arts Desk The A.V. Club B Classic Rock Cokemachineglow 79% Consequence of Sound B DIY Drowned in Sound 8/10 Gigwise laut.de Los Angeles Times musicOMH The Needle Drop 8/10 NME No Ripcord 6/10 Paste 7.6/10 Pitchfork 6.6/10 PopMatters 6/10 Rolling Stone The Skinny Slant Magazine Spin 7/10 Sputnikmusic 2.0/5 Tiny Mix Tapes 10px10px10px10px10px
Album otrzymał średnią ocenę 76 na 100 na podstawie 27 recenzji w podsumowaniu Album of the Year oraz 77 na 100 na podstawie 34 opinii krytycznych zebranych w Metacritic
Thomas Klaus z magazynu laut.de dał albumowi maksymalną notę, twierdząc, że „Mogwai znacząco usprawnili swoją niegdyś rozległą strukturę utworów na swoim siódmym albumie studyjnym. W utworach takich jak „Death Rays” i „San Pedro” udaje im się zaprezentować wszystkie elementy definiujące ich unikalne brzmienie w zaledwie sześć lub trzy minuty, dzięki finezji kompozycyjnej, skompresowanej dynamice i skondensowanemu napięciu”. Heather Phares z AllMusic oceniła, że „Hardcore Will Never Die, But You Will z pewnością odczuwa się znajomo, może nie jest on tak imponujący jak niektóre albumy Mogwai, ale jego powrót do podstaw czyni go kolejnym dobrym dodatkiem do ich dorobku” .
Tommy Udo z magazynu Classic Rock stwierdził, że „album Mogwai to nic w porównaniu do oglądania ich na żywo. Mimo to każdy album Mogwai jest genialny i fantastyczny na swój sposób”. Wtóruje mu Nikki Darling z dziennika Los Angeles Times: „To piękny album, jasne, ale co najważniejsze, jest też zabawny”. Zdaniem Anthony’ego Fantano z The Needle Drop „Najnowszy album Mogwai to mocny koncentrat zwykłej formuły zespołu”.
Według Joe Muggsa z The Arts Desk „nie jest to łatwe słuchanie, ale bardzo często jest wysublimowane”.
Zdaniem Roba Sheffielda z magazynu Rolling Stone „Na swoim dumnie zatytułowanym siódmym albumie [Mogwai] stawiają na epicką gitarową dzikość, splatając sprzężenia z melodią w majestatycznym 'You're Lionel Richie'. W utworach takich jak 'How to Be a Werewolf' bawią się klawiszami, eksplorując poszarpane elektroniczne rytmy takich grup jak Neu! czy Stereolab. Każdy zespół powinien dojrzewać jak chłopaki z Mogwai: wciąż pomysłowy, wciąż stawiający sobie wyzwania i wciąż szalenie głośny” .
Matthew Fiander z magazynu PopMatters postawił pytanie: „Hardcore nigdy nie umrze, ale ty umrzesz. Jak muzyka na jakimkolwiek albumie może sprostać takiemu tytułowi?”. W odpowiedzi stwierdził: „Nie zważając na to, że brzmi on zarówno zabawnie, jak i złośliwie, nie sposób nie przypomnieć sobie najlepszego albumu Mogwai, Come On Die Young z 1999 roku. Natarczywe, niebezpieczne ostrze tytułu tamtej płyty jest tutaj zastąpiona bardziej ponurym spojrzeniem, bardziej ponurą świadomością śmiertelności. Od razu tytuł sugeruje i ukazuje napięcie związane zarówno ze starzeniem się z gracją, jak i trzymaniem się swojej estetyki. Muzyka na albumie, na szczęście, nie jest przytłoczona tym całym zmęczonym, śmiertelnym ciężarem. (...) Mogwai brzmią na nowej płycie odmłodzeni. Kontynuują szlifowanie swojego brzmienia w coś mniej ekspansywnego, ale gęstszego, bardziej karkołomnego w swoich rockowych elementach, a rezultaty są energiczne i często imponujące” – twierdzi recenzent.
W opinii Andrew Gaeriga z magazynu Pitchfork „Mogwai (...) wyszli z bramy jako zespół, który coś znaczył dla wielu ludzi, mianowicie dla fanów ciężkiej gitarowej muzyki i krytyków rocka. Stworzyli wyraźne, rozpoznawalne i ekscytujące nowe brzmienie, ale ich ostatni album, Hardcore Will Never Die, But You Will, nie zmienia wzorca, jaki Mogwai ustanowili dla siebie na ostatnich, często przeciętnych, wydawnictwach: jest tu kilka hymnicznych gitarowych wybuchów, kilka ładnie dryfujących dźwięków i jeden lub dwa wokalne kawałki. Zespół nie odzyskał nic ze swojej wcześniejszej zadziorności, a Hardcore jest, co istotne, najmniej samoświadomym albumem zespołu od lat”.
Tom Jowett z musicOMH ocenił, że: „Minęło prawie 14 lat odkąd Mogwai po raz pierwszy twierdzili, że boją się Szatana, ale teraz wygląda na to, że nie boją się nikogo, nawet samej śmierci. Hardcore Will Never Die, But You Will to wyzywająca teza z siódmego studyjnego albumu zespołu i zaczyna wyglądać na to, że Mogwai mają w sobie coś z wieczności. Może nie tyle piją z fontanny młodości (choć większość zespołu ma dopiero po trzydziestce), co piją z kielicha mądrości, rozumiejąc, że trendy i mody w muzyce są ulotne, ale noise jest wiecznie żywy”.
Zdaniem Philipa Bloomfielda z magazynu Drowned in Sound „Hardcore Will Never Die, But You Will to prawdopodobnie największa zmiana kursu, jaką zespół podjął od czasu syntezatorowego błędu na Happy Songs For Happy People. Początkowo trudno dokładnie powiedzieć, dlaczego tak się dzieje. Wszystkie kluczowe elementy brzmienia Mogwai pozostają: stopione crescenda przeplatają się z brzęczącymi diminuendami, podczas gdy muskularna muzyka rockowa zderza się z klasyczną dynamiką i upiorną, pozbawioną liryki balladą”.
Według Tiny Mix Tapes: „Jeśli wybierasz się w otwartą drogę, porzucasz przeszłość i po prostu żyjesz swoim życiem, Hardcore Will Never Die będzie świetną ścieżką dźwiękową”. W ocenie Christiana Williamsa z The A.V. Club „Impresyjnie zatytułowany Hardcore Will Never Die, But You Will (Hardcore nigdy nie umrze, ale ty tak) to album, który jest nieco bardziej otwarty na krautrockowe klimaty niż poprzednie albumy, ale nie ma tu wielu niespodzianek dla długoletnich fanów”.
Listy tygodniowe +2011KrajListaPozycjaAustria Austrian Charts 49Belgia Ultratop (Flandria) 31 Ultratop (Walonia) 39Francja Les Charts 46HolandiaMegaCharts 83Irlandia Irish Music Charts 25 Irish Independent Albums 3 Niemcy Offizielle Deutsche Charts 27Stany Zjednoczone Billboard 20097 Independent Albums14 Top Alternative Albums15 Tastemakers5 Top Rock Albums25 Vinyl Albums4 Szkocja Scottish Albums Chart 12SzwajcariaSchweizer Hitparade 45 Szwecja Swedish Charts 57Wielka Brytania UK Albums Chart 25 UK Independent Albums 4
Klasyfikacje + Listy dla Hardcore Will Never Die, But You Will Miejsce Lista PublikacjaŹródło22 „Albumy Roku 2011” Drowned in Sound 37 „50 Czołowych Albumów Roku 2011” Gigwise 43 „50 Czołowych Albumów Roku 2011” Treble 44 „50 Najlepszych Albumów Roku 2011” The Line of Best Fit 45 „50 Czołowych Albumów Roku 2011” musicOMH 47 „Albumy Roku 2011” The Quietus 47 „Ulubione Albumy 2011” The Needle Drop 49 „Czołowe Albumy Roku 2011” Prefix 58 „75 Najlepszych Albumów Roku 2011” PopMatters
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Albumy Mogwai Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2011 Kategoria:Albumy PIAS Recordings Kategoria:Albumy Rock Action Records Kategoria:Albumy Sub Pop Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Paula Savage’a