Harce młodzieży polskiej – podręcznik skautingu autorstwa Eugeniusza Piaseckiego i Mieczysława Schreibera, wydany we Lwowie w 1912.
Książka powstawała równolegle z podręcznikiem Andrzeja Małkowskiego Scouting jako system wychowania młodzieżyWzmianka w przedmowie do pierwszego wydania Harców..., który został wcześniej wydany (w 1911). Jednak to w Harcach młodzieży polskiej po raz pierwszy zamiast zapożyczonych z języka angielskiego słów, takich jak skauting, skaut, skautmistrz itp., zastosowano liczne polskie określenia odnoszące się do polskiej tradycji rycerskiej, w tym słowo harcerz (oznaczające dawnego lekkozbrojnego rycerza, prowadzącego harce – potyczki przed zasadniczą bitwą, a także zastęp, hufiec, chorągiew):
Przyjęcie takich nazw korespondowało z nawiązywaniem w prawie skautowym do kodeksu rycerskiego i odwoływaniem się do postaci Zawiszy Czarnego. W opinii autorów użycie słów harc, harcerz, harcerstwo, harcmistrz, nawiązujących do rycerstwa znacznie lepiej oddawało pojęcia stworzone przez Roberta Baden-Powella niż słowo skaut (zwiadowca):
Autorzy książki kładli w niej nacisk na kultywowanie tradycji narodowych, odnajdując w polskiej historii i literaturze wiele postaci, które stawiali harcerzom za wzór. Zwracali też uwagę na abstynencję, krajoznawstwo i wychowanie fizyczne i obywatelskie w ruchu harcerskim.
Terminologia zaproponowana przez Piaseckiego i Schreibera powszechnie przyjęła się w polskim ruchu harcerskim i jest używana do dzisiaj w większości polskich organizacji wywodzących się od skautingu.
Książka doczekała się kilku reedycji i reprintów (m.in. 1917, 1999).
Przypisy
Linki zewnętrzne Harce młodzieży polskiej w Kujawsko-Pomorskiej Bibliotece Cyfrowej
Kategoria:Harcerstwo Kategoria:Polskie podręczniki