Góra Skopus (hebr. הר הצופים, Har ha-Cofim; arab. جبل المشارف, Ǧabal al-Mašārif) – wzniesienie położone w północno-wschodniej Jerozolimie w Izraelu. Jego szczyt wznosi się na wysokość 826 m n.p.m. Znajdują się tu Uniwersytet Hebrajski oraz szpital Hadassa.
Położenie Góra Skopus jest położona na północny wschód od Starego Miasta Jerozolimy i wchodzi w granice administracyjne Jerozolimy. Wokół rozciągają się dzielnice Wadi al-Dżauz, Asz-Szajch Dżarrah, Giwat ha-Miwtar, Giwat Szapira, Isawija i At-Tur, oraz wieś as-Zaajem. Jerozolima jest stolicą Dystryktu Jerozolimy, a jednocześnie stolicą państwa Izrael.
Środowisko naturalne Jest to stosunkowo niewielkie wzniesienie (wysokość 826 m n.p.m.), które zamyka od północno-wschodniej strony płaskowyż, na którym położone jest miasto Jerozolima. Wschodnią krawędź tego płaskowyżu tworzy kilka wzniesień: Góra Skopus, Góra Oliwna (815 m n.p.m.), At-Tur (818 m n.p.m.) i Dżebel Batan al-Hawa (747 m n.p.m.). Grzbiet wzniesień w kierunku północno-zachodnim składa się ze Wzgórza Francuskiego (830 m n.p.m.), Kameret ha-Bira (835 m n.p.m.), Giwat ha-Miwtar (814 m n.p.m.) oraz Wzgórza Amunicyjnego (797 m n.p.m.). Wszystkie one są częścią Wyżyny Judzkiej. Okoliczny teren opada w kierunku wschodnim do pustyni Judzkiej i depresji Morza Martwego, a w kierunku północnym do wzgórz Samarii. Po stronie południowej znajduje się dolina Cedronu, za którą wznosi się Wzgórze Świątynne (743 m n.p.m.).
Góra Skopus w większości zbudowana jest z miękkich osadów morskich. Jest to kreda i wapień z okresu geologicznego późnej kredy. Taka budowa geologiczna sprzyjała powstawaniu naturalnych jaskiń. Między Górą Skopus a Wzgórzem Francuskim przebiega dział wód rozgraniczający zlewnię Morza Martwego od Morza Śródziemnego. W zlewni śródziemnomorskiej znajduje się strumień Zofim, a do Morza Martwego spływa strumień Og. Na południowo-zachodnich zboczach góry rozciąga się niewielki Park Narodowy Doliny Zurim. Utworzony w 2000 roku, chroni historyczny krajobraz centrum Jerozolimy oraz zachowuje oryginalną enklawę doliny Cedronu i Góry Oliwnej. Zajmuje powierzchnię 170 hektarów. W 2012 roku utworzono Park Narodowy zboczy Góry Skopus, który zajmuje powierzchnię 740 hektarów.
Historia thumb|left|160px|Starożytne miejsca pochówku w jaskiniach na Górze Skopus thumb|left|160px|Ceremonia otwarcia Uniwersytetu Hebrajskiego, 1925 r. thumb|240px|Alexander Eig zakłada Narodowy Ogród Botaniczny Izraela na Górze Skopus, 1931 r. thumb|240px|Budowa Szpitala Hadassa, 1934 r. thumb|240px|Mapa Jerozolimy i Góry Skopus w latach 1948–1967 Badania archeologiczne wskazują, że na terenie obecnej Jerozolimy (Wzgórze Ofel) osadnictwo ludzkie istniało już w epoce miedzi (IV tysiąclecie p.n.e.). W epoce brązu w rejonie tym istniała stała osada ludzka. Mniej więcej w tym okresie doceniono Górę Skopus, gdyż zaczęto wydobywać miękką skałę kredową. Skała ta nie nadawała się jako surowiec do budowy domów, ale tutejsze jaskinie pokopalniane groty wykorzystywano jako miejsca pochówków. Sama Góra Skopus pozostawała w czasach starożytnych nie zabudowana. Wzgórze dominuje nad Starym Miastem Jerozolimy, stanowiąc znakomity, trudny do zdobycia punkt strategiczny. Z tego powodu doceniono jego znaczenie. Podczas bitwy pod Jerozolimą w 66 roku, Rzymianie rozbili tutaj obóz, i stąd przeprowadzali kolejne szturmy na miasto. W roku 70, podczas oblężenia Jerozolimy również stacjonowały tu rzymskie legiony, a w 1099 roku wykorzystali je krzyżowcy przed zdobyciem Jerozolimy.
W czasach współczesnych, pod koniec XIX wieku rozpoczęło się osadnictwo żydowskie w Palestynie. W latach 1882–1884 w środowisku działaczy ruchu syjonistycznego pojawiła się koncepcja założenia pierwszego żydowskiego uniwersytetu w Palestynie. Pojawił się jednak problem z uzyskaniem zgody od władz osmańskich i pozyskaniem gruntów pod budowę uczelni. W 1914 roku udało się zakupić położoną na szczycie wzgórza niewielką posiadłość należącą do sir Johna Grey Hilla. Sytuacja zmieniła się dopiero po I wojnie światowej, kiedy to w grudniu 1917 roku Jerozolima przeszła pod panowanie Brytyjczyków. Na Górze Skopus znajdował się wówczas brytyjski obóz wojskowy, a u jego podnóża założono wojskowy cmentarz, na którym pochowano ponad 2,5 tys. poległych brytyjskich żołnierzy. W 1921 roku Brytyjczycy utworzyli Mandat Palestyny. Wszystkie te wydarzenia umożliwiły stronie żydowskiej podjęcie zupełnie nowych działań. W dniu 24 lipca 1918 roku na Górze Skopus odbyła się uroczystość wkopania kamienia węgielnego pod budowę Uniwersytetu Hebrajskiego. Projekt kampusu uniwersyteckiego przygotował sir Patrick Geddes, który chciał, aby Wielki Hall miał kształt sześcioramiennej gwiazdy Dawida i stanowił kontrapunkt dla ośmiobocznej Kopuły na Skale na pobliskim Wzgórzu Świątynnym. Ten plan nie został zrealizowany, chociaż Geddes zaprojektował Bibliotekę Uniwersytecką. Cały kampus został wybudowany w taki sposób, że przypomina on wybudowaną na stokach góry obronną fortecę. Uroczystość otwarcia Uniwersytetu Hebrajskiego odbyła się 1 kwietnia 1925 roku w obecności wielu dygnitarzy. W pierwszych latach swojego istnienia, uczelnia zajmowała się wyłącznie badania naukowymi, a normalne nauczanie studentów rozpoczęło się od 1928 roku. W kolejnych latach uczelnia bardzo szybko się rozwijała i stała się ważnym ośrodkiem badawczym edukacyjnym, koncentrującym się na naukach humanistycznych, naukach ścisłych, medycynie, prawie i rolnictwie. W 1931 botanik Alexander Eig założył na górze Ogród Botaniczny Uniwersytetu Hebrajskiego. Jest to jeden z największych zbiorów izraelskich roślin. Była to także pierwsza siedziba jerozolimskiego ogrodu zoologicznego. W 1938 roku na górze otworzono Szpital Hadassa. Jego nowoczesny budynek zaprojektował Erich Mendelsohn. Szpital mieścił 300 łóżek dla pacjentów, szkołę pielęgniarską oraz instytut badawczy. W 1947 roku uniwersytet posiadał 200 pracowników naukowych, z których wiedzy korzystało ponad tysiąc studentów.
Uchwalona 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 zakładała, że na terenie byłego Mandatu Palestyny miały powstać dwa państwa (żydowskie i arabskie) oraz mała międzynarodowa strefa obejmująca Jerozolimę i Betlejem. Strefa międzynarodowa miała pozostawać poza granicami obu państw i być zarządzana przez Narody Zjednoczone, które stawały się gwarantem bezpieczeństwa wszystkich świętych miejsc chrześcijaństwa, islamu i judaizmu w obu miastach. Społeczność żydowska zaakceptowała plan podziału Palestyny, jednak Arabowie odrzucili go i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Region Jerozolimy stanowił najsilniejszy punkt sporny wojny. Już w grudniu 1947 roku siły arabskie przecięły tę drogę, odcinając Górę Skopus od żydowskiej Zachodniej Jerozolimy. W ten sposób, góra stała się izolowaną żydowską enklawą. Obszar góry miał bardzo duże znaczenie strategiczne. Znajdując się głęboko poza liniami arabskimi, umożliwiał żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana przeprowadzanie ataków dywersyjnych na tyłach przeciwnika. Z tego powodu, Hagana ufortyfikowała wzniesienie, wykorzystując je jako swoją bazę operacyjną i wysuniętą placówkę obserwacyjną. W dniu 26 lutego 1948 roku wyprowadzono stąd atak na sąsiednie osiedle Wadi al-Dżauz. Pomimo to, przez cały czas utrzymywał się stan silnego zagrożenia enklawy ze strony arabskiej. W dniu 2 marca 1948 roku operator Szpitala Hadassa odebrał telefon od arabskiego rozmówcy, który ostrzegał, że w ciągu 90 minut szpital zostanie wysadzony. Do eksplozji nie doszło, ale dla strony żydowskiej stały się jasne intencje Arabów. Na konferencji prasowej w dniu 17 marca, dowódca sił arabskich w Jerozolimie, Abd al-Kadir al-Husajni zagroził zdobyciem i zniszczeniem Szpitala Hadassa i Uniwersytetu Hebrajskiego. Oświadczył on: „Ponieważ Żydzi atakują nas i wysadzają domy z kobietami i dziećmi, korzystając z baz w Szpitalu Hadassa i Uniwersytecie Hebrajskim, wydałem rozkaz zajęcia, a nawet zburzenia ich”.