Konstantin Fiodorowicz Baronow, ros. Константин Фёдорович Баронов (ur. w Smoleńsku, zm. 12 lipca 1943 w Tbilisi) – radziecki wojskowy, generał major.
Życiorys Urodził się w Smoleńsku.
W 1913 roku powołany do armii rosyjskiej, w której w 1916 roku ukończył kurs dowódców w Wileńskiej Szkole Wojskowej w Połtawie. Brał udział w I wojnie światowej na Froncie Północnym i Południowo-Zachodnim, był dowódcą kompanii i batalionu. Wielokrotnie nagradzany, dwukrotnie ranny, posiadał stopień porucznika.
W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. W czasie wojny domowej w Rosji był dowódcą oddziału manewrowego kursantów, a następnie brygady kursantów. Brał udział w walkach na Froncie Zachodnim w składzie Armii Estlandzkiej w walkach na terenie Estonii, a następnie w obronie Piotrogrodu i ofensywie przeciwko wojskom gen. Judenicza. Następnie na Froncie Południowym dowódca pułku strzeleckiego, brygady kursantów i komendant szkoły piechoty.
Od 1922 roku dowódca 53 Dywizji Strzeleckiej w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym. W 1924 roku ukończył wyższy akademicki kurs dowódców Armii Czerwonej, a w 1934 roku Akademię Wojskową im. Frunzego. Następnie zastępca dowódcy a do stycznia 1941 roku dowódca 23 Korpusu Strzeleckiego w Zakaukaskim Okręgu Wojskowym.
Po ataku Niemiec na ZSRR nadal dowódca korpusu, który nie uczestniczył w walkach, a w pod koniec czerwca 1941 roku na jego bazie sformowano 45 Armia, której został dowódcą. Armia ta miała za zadanie obronę granicy radziecko-tureckiej oraz ochronę komunikację w Iranie i nie brała udziału w walkach.
W październiku 1941 roku został dowódcą 47 Armii Frontu Zakaukaskiego i w styczniu 1942 roku została przerzucona na płw. Kerczeński i wzięła udział w obronie półwyspu w składzie Frontu Krymskiego. Po rozbiciu przez wojska niemieckie oddziałów radzieckich na półwyspie, armia została ewakuowana, a on został odsunięty od dowodzenia.
W marcu 1942 roku został zastępcą dowódcy 51 Armii, w czerwcu armia broniła linii rzeki Don, następnie walczył w bitwie stalingradzkiej i następnie w operacji rostowskiej.
W czerwcu 1943 roku zachorował, ewakuowany zmarł w szpitalu w Tbilisi.
Awanse kombrig (26 listopada 1935) generał major (4 czerwca 1940)
Odznaczenia Armia Czerwona Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa kl. II Order Kutuzowa kl. II Order Czerwonej Gwiazdy Armia Imperium Rosyjskiego Order św. Anny 3 st. z mieczami Order św. Stanisława 3 st. z mieczami Order św. Anny 4 st. za bohaterstwo
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Generałowie majorowie Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Radzieccy dowódcy armii w II wojnie światowej Kategoria:Absolwenci Wileńskiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Ludzie urodzeni w Smoleńsku