Wilhelm Lehmbruck (ur. 4 stycznia 1881 w Duisburgu, zm. 25 marca 1919 w Berlinie) – niemiecki rzeźbiarz. Tworzył w stylu ekspresjonistycznym pod wpływem Auguste’a Rodina oraz Aleksandra Archipienki i Constantina Brâncușiego.
Życiorys Pochodził z wielodzietnej rodziny górniczej. W latach 1895–1899 uczył się w nieistniejącej już szkole rzemiemiosła artystycznego (Kunstgewerbeschule) w Düsseldorfie. Naukę kontynuował od 1901 w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. Sporo podróżował. W latach 1910–1914 mieszkał w Paryżu, gdzie utrzymywał kontakt z Rodinem, Archipienką, Brâncușim, Henrim Matisse’em, Artistide’m Maillolem i Amedeem Modiglianim. W 1915 został powołany do wojskowej służby pomocniczej w szpitalu wojskowym w Berlinie i zwolniony rok później ze względu na stan zdrowia. W latach 1917–1918 tworzył w Zurychu, a następnie wrócił do Berlina. Nawracające epizody depresji przyczyniły się do samobójstwa w 1919.
Twórczość W 1912 odniósł sukces na wystawie kolońskiej grupy artystycznej Sonderbund, a w 1913 uczestniczył w Armory Show w Nowym Jorku. W latach 1915–1916 na ogłoszony przez rodzinny Duisburg konkurs powstało jego słynne dzieło Upadły (Der Gestürzte), w którym wyraził cierpienie i bunt przeciw wojnie.
Kolekcja rzeźb jest zebrana w Muzeum Wilhelma Lehmbrucka (Wilhelm Lehmbruck Museum) w Duisburgu.
Prace Schlaf (1907), Stehende weibliche Figur (1910), Weiblicher Torso (Torso der Großen Stehenden) (1910), Klęcząca (Kniende – 1911), Sterbender Krieger, Große Sinnende (1913), Upadły (Der Gestürzte – 1915−1916), Porträtkopf Fritz von Unruh (1918).
Przypisy
Kategoria:Niemieccy rzeźbiarze Kategoria:Artyści na wystawach sztuki zdegenerowanej Kategoria:Niemieccy samobójcy Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Ludzie urodzeni w Duisburgu Kategoria:Zmarli w 1919