thumb|240px|Grobowiec Włodzimierza i Janiny Marczaków Włodzimierz Marczak, ukr. Володимир Марчак – Wołodymyr Marczak (ur. 31 marca 1922 w Pakoszówce, zm. 16 października 2016) – polski pisarz i poeta pochodzenia ukraińskiego.
Życiorys Urodził się w 1922 jako syn Ukraińca i Polki. Wychowywany przez owdowiałą matkę, był jednym z sześciorga rodzeństwa, osieroconym przez ojca w 1928. Edukację zakończył na piątej klasie szkoły powszechnej w rodzinnej Pakoszówce. Bracia Stanisław i Leon walczyli w kampanii wrześniowej. Brat Eugeniusz był więźniem NKWD zesłanym na Sybir, z wyrokiem 25 lat łagru. Najmłodszy brat Józef, członek UPA, zginął pod Lwowem w 1951 w walkach z NKWD.
Podczas II wojny światowej Włodzimierz Marczak zmuszony był do służby w niemieckim Wehrmachcie do grudnia 1941. Jak sam wspomina był sympatykiem OUN. Zaraz po przejściu frontu, po procesie w Sanoku skazany na kaukaskie łagry w latach 1944-1951, ponownie aresztowany przez UB był więziony od 1954 w areszcie w Rzeszowie. Wyrok odbywał w więzieniu mokotowskim we wspólnej celi z płk. Janem Mazurkiewiczem. Po wyjściu z więzienia w 1956 r. po nieudanych próbach reaktywowania parafii greckokatolickiej w Sanoku, chcąc pozostać wiernym obrządkowi wschodniemu, związał się z cerkwią prawosławną„W rozmowach między sobą doszliśmy do wniosku, ze wierząca grupa grekokatolików wejdzie do cerkwi prawosławnej i będzie się starać zachować jej ukraiński charakter z czasów Aleksandra Malinowskiego, ostatniego administratora Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. Najważniejszym celem było niedopuszczenie do rusyfikacji cerkwi na wzór Białegostoku i Warszawy.” w: Ukrainiec w Polsce, cz. III., Sanok 2004, str. 30. i przez wiele lat pełnił w niej funkcję diaka. Autor trzytomowego cyklu „Ukrainiec w Polsce” opartego na własnych wspomnieniach. Opisuje życie codzienne w rodzinnej wsi oraz Sanoku w okresie międzywojennym, na tle wielokulturowego Podkarpacia. Żywy świadek burzliwej historii Podkarpacia w ostatnim półwieczu XX wieku. Podjął działalność w kole Ukraińskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego w Sanoku w 1957.
Odznaczony Orderem świętej Marii Magdaleny III stopnia, Krzyżem Zesłańców Sybiru, Orderem 10 lat Niepodległości Ukrainy. Otrzymał Nagrodę Miasta Sanoka za rok 2006 w dziedzinie upowszechniania kultury i sztuki.
Zamieszkiwał w Sanoku w domu przy ulicy Bartosza Głowackiego 19. Zmarł 16 października 2016Nekrolog Włodzimierza Marczaka w Sanoku.. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.
Publikacje Ukrainiec w Polsce. Było takie życie... byli tacy ludzie... (1992, ) Ukrainiec w Polsce. Dole i niedole w PRL-u (Sanok 1993) Moje spotkanie z prawosławiem Sanok (1992) Ukrainiec w Polsce (1992) Ukrainiec w Polsce. Zachować od zapomnienia (Sanok, 1998) Spiw Duszi - wiersze w języku ukraińskim (2000) Ukrainiec z Polski. Jedzie do Rzymu (2004)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Laureaci Nagrody Miasta Sanoka Kategoria:Odznaczeni Orderem św. Marii Magdaleny Kategoria:Pisarze związani z Sanokiem Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Sanoku Kategoria:Polacy odznaczeni ukraińskimi orderami i odznaczeniami Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Ukraińcy związani z Sanokiem Kategoria:Ukraińscy poeci Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Więźniowie zamku rzeszowskiego (Polska Ludowa) Kategoria:Więźniowie więzienia mokotowskiego (Polska Ludowa) Kategoria:Zmarli w 2016